3445 resultaten.
Passanten
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.326 Dinsdag acht uur in de ochtend - portaal Den Haag centraal
Holle stappen gaan voorbij - haastig allemaal
Zwartgelakte schoenen - en een zwarte aktetas
Een hand omvat een creditcard in een zwarte overjas
Op een stoeltje zit een zanger in de weer met zijn gitaar
Een eiland in de drukte - in een holle ruimte waar
zijn langdoorleefde stem weerklinkt…
Het voegen van de Eland
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
176 verte binnen handbereik en toch onbereikbaar
na verloren tijd zonder spoor,
dezelfde weg, hetzelfde dak, maar niet dezelfde plaats
voor de één een bekend landschap, voor de ander een omgeving zonder herinnering, zonder eerdere voetstap om naar terug te keren
nabijheid blijkt niet hetzelfde als samenzijn
Ik ben er ook
een stem die ruimte…
PIJN
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.824 De lege plek schept ruimte.
Voorliefde voor vallen blijkt vaker dan
mij lief is, schaafplekken op knieën
visitekaartjes die aandacht afleiden van
builen en schrammen op het hoofd.
Pijn als meiregen die maakt dat je
groter wordt dan het jongetje, onwelkom
bij verjaardag klasgenoot = boerenzoon,
wegrennend: niet janken, niet janken……
Waarom?
hartenkreet
4.3 met 23 stemmen
1.990 In mijn hart,
is “warme” plaats zat,
ruimte voor jou,
mijn liefste schat,
waarom ben ik jou,
niet eerder,
tegen gekomen?
Ik heb alle tijd,
wil niks forceren,
geen banden breken,
jouw liefde leren,
waarom ben ik jou,
niet eerder,
tegen gekomen?…
Tot wie mag ik mij wenden?
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.095 Waar is dan het recht om te leven,
waar is de ruimte om te bestaan?
Is er nog lucht om adem te halen?
Oh mijn God, wat heb ik toch gedaan?
Wij zijn zo krachteloos, zo zwak,
in ons is niets meer van enig gehalte,
doch ergens is iemand die hoger reikt,
dieper gaat, je ontdekt in je laatste gestalte.…
Geluk
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.413 Geluk, dat kan 24 uur per dag bij je blijven,
als je het in je hart de ruimte kan geven.
Ik schreeuw het uit, en probeer de zon te vangen
zodat ik de schitterende stralen kan uitdelen.
Er zijn zoveel mensen die naar dit gevoel verlangen,
en ik gun het alle mensen om me heen!…
Vakantiespreiding
gedicht
4.1 met 60 stemmen
4.151 De moeder met haar kroost in praktisch plastic
en een alerte blik op haar gezicht,
kijkt licht verwilderd om zich heen:
is dit die dure eerste klas, die haar verplicht
veel te verbieden aan het kinderstel dat,
tot niet heel veel goeds in staat,
weet dat het gangpad in een treincoupé
de eigen wil voldoende ruimte laat.…
Draak
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
890 Het huis wordt een barmhartige ruimte
die haar kale wanden rond mij vouwt.…
Van de kaart
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.147 landjepik
(Grenzen stellen zich aan)
Boze woorden uit de doeken
Maken muffe stof tot praten
Over eenzaamheid, vermoeiend
Als slechts de verteller luistert - en andersom
Zinnen worden ingewikkeld
Parallellen aangekruist
Emoties sterken zich
In afgunst, boosheid, haten
Metaforen verliezen zeggingskracht
Door het vervagen van de ruimte…
jij was mijn griet in poncho
netgedicht
3.1 met 65 stemmen
18.752 Ik las je in Aztekenassen
wandelde over besneeuwde
passen in het Andesberggebied
jij was mijn griet in poncho
je donkere lach vereeuwigd
in de kinderen die je bracht
jij was de tijd als zand in
eeuwig golvende woestijnen
de piramides lagen zuiver
op de lijnen die ik in de verre
ruimte zag daar vond ons
nageslacht een dood die leven…
Controle
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
4.802 Daarvoor heb ik ruimte nodig.’
Het dichtstbijzijnde meubilair wordt aan
de kant geschoven. Met zwaaioefeningen
warmt de monteur zich op, imponeert.
Het felle licht van het kwartet spotlights
weerkaatst op de glans van de hamer,
prikt irritant in mijn ontwakende ogen.…
Een ander paar mouwen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
758 De herfst hinkt op haar laatste been
December binnen
Ik wil ook naar binnen
Dus draag ik scherven
Naar het spiegelpaleis
Waar ik een mozaïek voltooi
En een matglazen poort vergrendel
Door een valbrug
Ben ik met het gewemel verbonden
Ik maak mezelf wijs
Dat daar ruimte en tijd en stof
Een achterhaalde orde zijn
Die je herschikt
Kneedt…
Ver van het licht
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.351 Ik vraag om de goede weg en roep om hulp,
Maar de gil
Is als een muntje dat valt in een stille ruimte.
Het blijft stil.
Laat iedereen me ineens alleen?
Of lijkt het maar zo, omdat je ze in de goede tijd niet nodig hebt.
Nee er is er geen één.…
alleen in een loft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
882 ik heb een pakhuis gekraakt
een hal opgelapt tot nest
hoog en kaal in het dal
leunend tegen de bergflank
één ruimte die open staat
ramen knipogen hoekig
als ik het ijzeren gordijn sluit
één kier laat één bundel van de schemer door
steunbalken liggen bloot
zuilen dragen vloer en dak
bloemen, kaarsen en linten
tot een halve maan geschikt…
Kortsluiting op de vrouwenmarkt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
948 vijf kompels één vrouw
en a high degree of happiness
bij het minder attractieve deel
van de vrouwelijke populatie
of men in deze gelukssensatie
voldoening uit de nacht ervoor
of hunker naar aanstaande kon lezen
zou hem naar hij zei worst wezen
Het ging hem om de beleidskwaliteit
de mannen waren duidelijk goed in bed
daarom schiep hij ruimte…
Open hart
hartenkreet
3.1 met 104 stemmen
15.443 bestaan
maar ik kan zo heerlijk met je praten
je geeft zoveel energie met je olijke ogen
door jou kan ik de tijd tijdloos laten
geen druk, geen haast, tijd is even niet
het vliegt voorbij, toch duurt een minuut uren
ik open zonder gêne mijn hart, mijn ziel voor jou
en hoop dat dit nog lang zo mag duren
want jouw open geest biedt mij alle ruimte…
Ruimtelijke ordening
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
959 ogen,
dichtheid waar geen licht is noch lucht
als in de zonkern of in het fruit,
een onzichtbare architectuur die pulseert als
afstand in kubieke meters, de woonkamer,
net na de ruzie tussen minnaars
hun zwevende spijt buigt de tijd
in een fractie van een glimlach…
het kind rent de kamer binnen
met een hond rond zijn voeten
en de ruimte…
je rust is magisch
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
921 als een vogel vrij
gebonden ben je
voor een deel aan mij
pijn legt vrijheid
zwaar aan banden
spijtig geef ik
jou mijn handen
ik kan er niets
mee doen
niet eens een zoen
op beide wangen
je rust is magisch
lief je stilte
je warmte voelbaar
na die jaren kilte
je hart is ruim
nog onbewoond
kijken naar jouw ruimte…
voor de laatste toon van dit refrein
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.721 zeg me waarom
we slaan op hol en stijgen
langs ogen vol afgrijzen
bolle koppen nokken
hoeven splijten schedels
uit de weg met het gebedel
om sensatie en iets nieuws
we rijden wolken plat
onweer ketst in buien
het regent slag en in galop
gaan we de woede spuien
op het tuig, vooral de luien
ze donderen maar op
ik jaag en jacht de ruimte…
In zicht
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
865 mag ik de tijd vooruit bewegen
de symfonie draagt verder
tot het einde van de horizon
waar de heuvels hoge noten
blazen met euforie en klank
de koren groene velden stuiven
en de regen in een bariton valt
het licht blinkt uit in alle kleuren
door de zuurstofstaven heen
levende larven van de lucht
slurpen de grijze wolken weg
de ruimte…
uitzicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 dag,
samen kunnen we een stukje optrekken
van het gordijn dat ons omgeeft het
witte laken dat het daglicht smoort en
's avonds kunnen we als herders waken
de kudde wolken als zwarte schapen die
opgestegen zijn vanaf de grond achter het
hek en liggen en waken en liggen en dromen
en kijken naar de maan die traag, langzaam
beweegt door de ruimte…
Het pad van misschien
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
489 vierkante meter
hoog gericht en laag,
rechts en links)
elk draagt haar kleurenpallet
min of meer transparant
uniek
zoals een roos aan roos
zonder doornen
op lippen van ademhalen
ik sla m’n wimpers niet neer
ieder gaat zijn eigen weg
met alle respect
jouw klare ogen
gaan altijd met me mee
in berusting voor ons beiden
die ruimte…
de weg terug
hartenkreet
4.9 met 37 stemmen
970 gaan
toch verlang ik naar de aarde
waar ik in een vroeger leven
veel van mijn schatten bewaarde
onder diepgewortelde bomen
die verankerd in hun wijsheid
onveranderd zijn
zij waken over heilige grond
omdat daar eeuwen lang
nieuw leven ontstond
daar hoor ik thuis
de weg terug ben ik kwijt
maar een oud verbond
slaat een brug
tussen ruimte…
Titelloos
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
861 van
een vergiffenisdoosje in joeg
nu zou u kunnen zeggen
viel dit insect dan wat te vergeven
ik hoef dat echter niet uit te leggen
daar is enige diepgang bij nodig
en aan velen niet besteed
zo blijkt dan ook nu
mijn unieke bescheidenheid
weer eens een heilig degen
in feite heb ik niets nieuws verteld
wat telt is het scheppen van eigen ruimte…
Volmaakt gerijpt ?
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 Overstijgt gevoel, om een gelijke
horizon te zien, wat een begin – en
tevens eindpunt zou zijn, ook weer
vreemd en gênant als je die vrijheid
claimt, verwant aan gongslagen van
verandering zoals we die in elkaar
herkennen, om het mechanisme te
verleiden, de wijzers van het uurwerk
– tijdelijk - te stoppen, pijn te mijden,
die van tijd en ruimte…
Bestaanswijze
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 lente overging
geuren en lichtgroene verschillen
Voor de grote plataan, dichtbij het openbaar gemak
doet een zot zijn rituele gebaren en begint
met het gezicht op het noorden gericht
groet de boom met een hand om de vuist
in een buiging met een rechte rug
werkt in zwijgen de bewegingen af
Jij bent hier niet geweest om te delen
jij neemt ruimte…
de mechanische dichter
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
526 tandwiel van taalvaardigheid:
verwijdt betekenissen, polijst syllaben,
ordent klinkers op het klankbord van welluidendheid
duidt sublimerende berichten en verhalen
wringt de verhevene lyrisch uit,
hangt hemelse in schrale wind te drogen,
zet de dichtpers in gebruik
woordenstromen wroeten zich gestaag omhoog
onbezonnen tekst perst zich door ruimten…
Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
gedicht
3.4 met 60 stemmen
29.647 Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek en her en der.
Zij zoekt - het is een s.o.s. -
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand niemand, die haar vindt
zoals zij was.…
Zonnegloed
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
533 Kinderen onder de zonnegloed geboren horen vrije
vogels in de lucht; één en ongewond is onze ruimte,
wij verstrooien de beweging die ons lichaam is. Open
ons gekleurde licht, zonder oever en gewicht.…
Vijf Mei Rap
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
489 bevrijding van mijzelf
van mijn kleinheid
mijn verwarring en mijn pijn
maar vooral van mijzelf als ego
die de wereld verkleint
in alles wat gebeurt
perste ik mijn ideeën
bevrijding om te zien
vanuit de ruimte
waarom ik ben geboren
en wie ik was
toen ik nog niet dacht
en mij zelf niet beperkte
maar zag vanuit de stilte
bevrijding waarbij…