3011 resultaten.
Een Juliusiaanse verlichtende houding
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
1.113 wachtend op de reddende tong
hier komt spoedig de redding
uit grote menselijke ongemakken;
de diepe sociale kloven
mijn woorden zullen de verlichting
opnieuw gaan aanstippen
en het duivelse vuur der mensheid
in de kiem smoren
dan wel halverwege het kwaad doen doven
NEEM ALLE SCHULD OP UW EIGEN SCHOUDER
roep ik met tranen uit
sluit…
Prettige verschijning
hartenkreet
3.8 met 20 stemmen
3.243 Voor ik de deur achter me sluit, knipoog je naar mij.
Oh, wat een lekker ding was hij!…
voeling met jezelf
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.414 ik zoek dan altijd
eerst naar een gevoel
waarbij ik hoogst zelden voel
wat ik misschien echt wel ergens voel
in het besef dan te hebben afgeleerd
tussen mensen te voelen
wat ik voel
als u
tussen u en mij gesproken
en gezwegen begrijpt
wat ik bedoel
men moet eigen gevoel vooral leren uiten
om zich niet in zichzelf op te sluiten…
Magie
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
989 gevoel mijn lichaam
De druppen op mijn gezicht brengen me tot leven
Zoals de regen kruipt kan ik me laten gaan
Een gevoel alsof het door een engel is gegeven
Als de kracht van de zon voel ik me machtig
De warmte zorgt voor ontspanning onder de huid
De wereld te klein, een gevoel zo krachtig
Zwart is wit en donker is licht als ik de ogen sluit…
Nachtdwaas.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.000 De eerste, aarzelende stap,
Nieuwsgierig,
In onbezonnen overmoed,
Sluit af de schimmen
Van zijn wereld.
Hij denkt:
“De demon is in mijzelf,
Door Mij, vernietig ik Hem.”
Dwaas!
Nu spotten hier de
Kwellende geesten.
Zijn heengaan laat hen koud.
Hij was van geen belang.
Slechts een zwakkeling tussen
Al de anderen.…
ONWEDER
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.195 De lucht is zwart, en sluit een enge kring
Van wolken om het aardrijk heen,
En pakt zich zwijgend meer en meer op één.
Geen enkel koeltje geeft verademing;
De noordewind, die afwaait van de zee,
Voert in zijn vlucht zelfs hitte en stiklucht mee.…
EENZAAM KERKHOF
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.084 Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de doden van 't leven af,
zij zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf
en de wagenmenner, in 't beeld van de sterren
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zo verre
en zijn paarden gaan zo traag.…
In het twee en dertigste jaar
gedicht
2.2 met 25 stemmen
24.170 Ik wilde mijn ogen
wel sluiten en slapen als een schip aan je huid.
Mijn redenen ken ik niet. Heb ik mij gekozen
toen ik nog licht was, een vergeetachtig soort
latere engel? Woorden zijn vals,
woorden zijn katten die krols zijn van wijsheid.…
JE MAG HET GELOVEN OF NIET?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
798 Aswoensdag:
sluit 't feesten en beesten af
en luidt 40 dagen vasten in tot
Witte donderdag:
het laatste avondmaal
brood en wijn
wellicht ook vis en vlees
leiden naar
Goede vrijdag:
kruis naar kracht
weg goddelijke macht
naakt menselijk lijden
Stille zaterdag:
het ontzielde lichaam
rust zacht in
het gesloten graf en op
Zondag 1ste…
Vico.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
711 Zo een, die je in je hart sluit om nooit te vergeten.
Jaren later zag ik hem nog eens.
Vrachtwagenchauffeur was tie geworden.
Eerst was ie kraanmachinist, maar nu, sinds kort,
vrachtwagenchauffeur.
Vol trots liet ie zien
hoe de hevig verende stoel van zijn vrachtwagen
in alle standen kan worden gezet.…
Pijn.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
694 Hij sluit de deur en plots verstart z'n blik.
Zijn adem stokt, hij voelt z'n rikketik.
De klok staat stil, het is nu echt de hoogste tijd.
Ach, die pijn ,die zal morgen over zijn.
Je was een goede leerkracht, nooit te laat, altijd correct.
"Dag vriend" had men aan zijn graf gezegd.…
Vivat mijn schat, mijn spinnerad!
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.539 Twee beekjes sluiten 't plekje in,
Waar ik al zingend zit en spin;
Hunne armen slaan daarover heen
De berk en hagendoorn ineen,
Opdat er 't visje vro en vrij
En 't vogelnestje veilig zij;
De zon beglanst het loverig pad -
Vivat mijn schat, mijn spinnerad!…
Gehakketak
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
889 "
De tak zei: "Niet om alles uit te sluiten,
maar is zijn honger wel te stuiten?"
De houtworm zei: "Ik help u graag,
die splinter vult precíes mijn maag!
Ik breek hem eerst in kleine brokjes
en eet die dan het liefst met stokjes!
Ik wil niet op een houtje bijten;
Uw pijn is zo het snelst weer pleite!…
Spiegelbeeld
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
748 Ik sluit mijn ogen, stijf dichtgeknepen, helemaal niets wil ik zien,
mijn oren horen echter zijn droeve lach, cynisch en clandestien.
Flarden vragen springen uit mijn nare droom. Onbeantwoord. Taboe?
-"Wat doe je daar? Legt eens uit? Hoe kom je er verdorie aan toe?
Waarom zei je me dit nooit eerder? Hadden wij dan nooit een gesprek?…
Steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Ik sluit mijn ogen en voel weer
de navelstreng die ons verbond
in het donker voor onze geboorte.
De steen brandt in mijn hand
en ik scheer hem weg –
negen keer ketst hij terug
en zinkt dan naar de bodem.…
chille kast - van harte
hartenkreet
1.9 met 248 stemmen
647 van het puberzijn
ben jij echt geen kleine jongen meer
maar iemand die zijn skills tellen laat
thuis net zo goed als op school
de jaren die jou nu komen gaan
zul jij jouw vleugels willen uitslaan
wat ook weer niet betekenen zal
dat alles oké of goed te vinden is
grenzen blijven ook dan nog gesteld
wees daarover ook niet opstandig
sluit…
Mettertijd
netgedicht
2.8 met 14 stemmen
518 Wanneer de avond in de nacht verdwijnt
sluit ik mijn twee ogen tegelijk dwarrelen mijn gevoelens
naar jou die diep en intens mij terugbrengen naar de eerste ontmoeting
Stralen van jouw toentertijd uitgezonden licht en warmte zijn nog altijd waarneembaar.…
Diep in mij
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
518 Wanneer mijn ogen sluiten hoor ik de stem van
water kabbelen met allerlei door een wind voortstuwende
klanken badend in onsterfelijk en tijdloos tegelijk laten de gedachten
zich meestromen met de golven van waaruit rust zal ontspruiten; een kalmte nabij.…
Dansen van weemoed
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 alleen die ons hart verblijdt
Met haar dansen van weemoed door koude nacht
Warmt zij muren lauw, geurend naar bloemenzee
Mannen knikken door hun knieën, als zij al niet 'out' zijn
Vrouwen lachen, plukken bloemen
De dagen zijn rijp, hun vruchten bovendien
Het leven is van alle tijden, dus pluk alle dagen die
Geplukt moeten worden
Zelf sluit…
Far niente
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
590 Holland eigenlijk wil weten
Van Mark Carola Wop en Sigrid Kaag
Wanneer de bom barst, dat is dus
de vraag
No nonsense heeft nooit ergens toe geleid
Behalve in de toeslagenaffaire,
De woningnood en stikstofbarrière
Dus koopt Mark maar weer eens wat maandjes tijd:
Laat eerst in Arnhem Zwolle en Maastricht
Maar zien hoeveel bedrijven moeten sluiten…
Herinneringen aan jouw licht
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
483 Stralen in de mist
jouw licht draagt mijn dagen voort
schaduw wordt zilver
Wanneer de avond in de nacht verdwijnt
sluit ik mijn twee ogen tegelijk dwarrelen mijn gevoelens
naar jou die diep en intens mij terugbrengen naar de eerste ontmoeting
Stralen van jouw toentertijd uitgezonden licht en warmte zijn nog altijd waarneembaar.…
Mensen om me heen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
450 Het leven danst, soms wrang, soms zoet, tussen ons allen,
een zachte chaos, een kring die zich opent en sluit naar de dag.
Mensen om me heen, hun schaduwen vallen op mijn pad,
soms wandel ik mee, soms verdwijn ik stil in hun horizon.…
Papa
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.021 Het is al hier, de cirkel sluit.
Hetzelfde. Ik en hij. Zo dichtbij
en toch onherroepelijk voorbij.…
De Roos die Bloeit
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
296 Wij zijn geen losse stemmen meer,
wij zijn één roos,
één gedicht,
één vuurrode bloei
die nooit meer sluit.
Pluk haar nu.
Voel de scherpte in de greep, de glinstering op je lippen,
de diepe wortel die klopt in je borstkas —
diep, professioneel,
eeuwig.
Dit is de liefde die bloeit:
niet uitgesproken,
maar overal aanwezig.…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Ze sluit zich als een landschap dat mijn voeten uit het hoofd kent,
een horizon die altijd net buiten mijn bereik blijft,
alsof de lucht zelf fluistert:
hier ben jij begonnen, hier blijf jij geworteld.
Maar dan
in de schemering tussen waken en vallen,
waar de werkelijkheid dun wordt als rijp op een ruit,
glipt er iets open.…
Het morele bankroet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 In het paleis sluit hij de boeken, poetst inkt van zijn vingers,
terwijl de formule op papier klopt, en de wereld beneden verbrandt.…
De oude vader
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
175 De indianenvader sluit zachtjes zijn ogen,
De strijd is gestreden, de cirkel is rond.
Zijn bloemrijke leven is hoog opgevlogen,
Verlost van de wetten van de aardse grond.
Een groots spektakel, een goddelijk plan,
En een heel klein, tevreden en dankbaar man.…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 Ik schuif mijn stoel wat dichterbij
en stel je toch die andere vraag:
Of je wat water wilt, of rust,
of ik de gordijnen sluiten zal.
Je schudt je hoofd en zoekt mijn hand.
Ik blijf. Dat is voorlopig al.
Dit is een reis die niemand kiest.
Er is geen weg waarop ik mee kan.…
Waar het tij mij vindt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 Dan ontluikt het gebaar vanzelf: ik dans
het ziedende water in dat gretig om de lenden sluit,
mij om de borsten spat en draagt.
In deze heldere omhelzing verliest de eenzaamheid haar wanden;
alles wat verdween keert terug als schuim en licht,
eindelijk gevonden onder de oneindigheid.…
Zeemansgraf
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
2.023 hij had hen allen weggebracht
om nooit meer aan te meren
uit het duister van de nacht
Vermoeid zet hij zich neder
daar op die verlaten ka
daar hoort hij de zang
der meerminnen in zijn gehoor
zoet zalvend zijn de woorden
velen gingen hem reeds voor
Berustend glijdt hij in het water
omarmt door de nimf die hem kust
boven hem sluiten…