De Roos die Bloeit

Een gedicht-collage van eeuwige liefde
Zal ik u vergelijken met een zomerse dag?
Neen — gij zijt de roos die eeuwig bloeit in mij,
waar scherpte fluistert in de omhelzing van verlangen.
Kom, geliefde, dans in de cirkel van vuur,
de liefde is een oceaan zonder bodem of oever,
waar elke golf de bloem blad voor blad ontwaakt.
Ik hou van je als de wilde wind de aarde kust,
als de zee haar zout in mijn aderen giet,
als ochtendglans blijft hangen op wat zich opent.
Hoop is het ding met veren dat zwijgt en toch ontploft,
de bloem die in stilte explodeert tot oneindigheid,
in de kamer waar het licht alleen tot ons spreekt.
Wie, als ik riep, zou mij horen uit de engelen?
Laat los — en zie: de roos bloeit juist in het loslaten,
in het vallen, in het opengaan zonder weerstand.
Wij zijn geen losse stemmen meer,
wij zijn één roos,
één gedicht,
één vuurrode bloei
die nooit meer sluit.
Pluk haar nu.
Voel de scherpte in de greep, de glinstering op je lippen,
de diepe wortel die klopt in je borstkas —
diep, professioneel,
eeuwig.
Dit is de liefde die bloeit:
niet uitgesproken,
maar overal aanwezig.

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 29