6019 resultaten.
Elfenbankje
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.323 Met mijn uitgeholde schoenen
liep ik murmelend verloren
door de dichtvertakte bossen
die verstierven in hun blad
Waar in stilte ik het fluiten
van de kierewiet kon horen
en verdroomd nog voor mij uit
de eikels trapte van het pad
In de schemer zag ik bankjes
die de elfen toebehoren
en ik viel op hen in slaap
met dromen die ik nooit vergat…
Wachten op verlossing
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.062 Van de verloren tijd en rampspoed
die een stilte
baart en alles hopeloos maakt
voor wie nergens meer
durft te kijken en alleen
nog zijn eigen woorden gelooft.…
Geschonden groei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
507 Uiteenvallen, vergaan en bederven
heeft zijn wijsheid, de scherven
die men samenvoegt, de grootheid
van versmolten delen, lijkt anders
dan ze samen waren, leidt tot een
nieuw geheel, gesnoeide echo’s
van vervallen koninkrijken, brengen
tijdperken van bloei en wat niet
meer is, gaat niet verloren, de kern
van de essentie te vergelijken…
Je bent ver weg nu
netgedicht
3.9 met 37 stemmen
1.951 Je bent ver weg nu, niet alleen in afstand,
maar ook mijn hart
weet zich verloren soms;
Het vindt je niet meer,
wil de droom niet dromen
maar drinkt van stil verdriet
omdat er zoveel niet gezegd werd, nooit begrepen.
Je bent ver weg nu, en ik kan de kloof
niet dichten,
ze is er steeds en wordt misschien wel groter.…
Het monster
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.011 Op weg naar totale verwoesting
Raakt ze alles op haar pad
Geen schepsel blijft ongedeerd
voor haar woede die ze uit
door het pijnigen van anderen
Op weg naar vereenzaming
Weigert ze alle hulp
Geen schepsel neemt nog moeite
haar woede weg te nemen
Omdat het geloof in de mensen was verloren
Op weg was het meisje
Veranderd in een monster…
iets met oude bomen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
707 Je hebt iets met oude bomen
Als zagen door hun stammen sjezen,
voel je pijn, ergens in je ziel
Verloren resten kale stronken
waarin hun ringen staan te lezen
Zager, als jij lang zult leven,
misschien wel tachtig jaar,
zouden bomen jou dan duwen, het
hoekje om, waar schimmen lonken,
roepend: jij bent klaar?…
en zo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.731 illusies waren
die intens vergeefs
in al ons voelen spaarden
weg
in pijn
en smart verstorven
en zo
verglijdt het leven
als een leegte die niet kiest
die alleen in houden
van zichzelf verliest
zomaar, ongemerkt
weg
en al wat dan nog rest
zijn de scherven die getuigen
die niet buigen en slechts zijn
als een voelbaar stuk verloren…
De ontvallen dichter
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
640 dunne vaalbleke lokken
bedekken mede
als een hemelse manteling
de lange zwarte jas
met opgestikte zakken
ik draag een harnas;
een omhulling over
stilzwijgen getrokken
in gedachten,
ontdaan van dynamiek
en gevoelens aan
ijspegels vastgevroren,
staar ik in de diepte
daar en onbereikbaar
ben ik mijzelf,
mijn dichter verloren…
De wind
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
750 naar wat ik zeg
hij neemt mijn woorden mee
ze zijn onderweg
jij kent de thuiswind
zijn zacht geluid
hij gaat als vriend
de goede richting uit
nog blaast hij woorden voort
opnieuw gezegd
de mare die niemand hoort
is bijna terecht
en jij zult luisteren
mijn woorden horen
als de wind zal fluisteren:
‘zonder jou voel ik me
een beetje verloren…
Een brug te ver
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.087 en ik sta daar maar
verloren
kijkend over het water
en weet het zeker
dit komt nooit meer goed
maar toch zal ik ooit weer glimlachen
weer geloven in de liefde
weer vertrouwen in de toekomst krijgen
hoopvol zijn
maar nu nog niet
zelfs de wind biedt nu geen troost
zacht fluister ik wat namen
en de lenteregen legt een rouwsluier
over…
eeuwige rijen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 stenen in strakke rijen
verbeelden verspilling
van ontluikende levens
stenen in strakke rijen
het verloren perspectief
vermalen en uitgevaagd
stenen in strakke rijen
verre gebroken moeders
zonen in vreemde grond
stenen in strakke rijen
kort beheerst verdriet in
honderdtwintig seconden
luister naar de vogels
tijdens de twee minuten…
Storen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.430 Ken jij die wegen dan heb je geluk
vriendschap, waarom ging dat stuk
jij lachte, sprak hoopvol fijne woorden
stilte,geen lach of blik, ik heb je verloren!…
Nationale ramp (H)
snelsonnet
4.0 met 5 stemmen
1.124 Ons vaderland is reddeloos verloren:
Oranje had in Dublin geen succes.
Of was het anderzijds wellicht expres
Dat onze sterren weigerden te scoren
En is het een hommage aan Wim Kan
Dat Nederland niet meedoet in Japan?
-------------------------------------------
...…
mijn vleugels in jouw handen
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
858 in elke vezel van mijn lijf
ben jij als adelaar ontvangen
diepe zielentonen roepen- blijf
mijn vleugels leg ik vol verlangen
vertrouwend in jouw adellijke handen
laat ons vliegen naar de maan
en verre ongekende landen
om nooit meer in gemis te gaan
wat is- dat is - wat was raakt nooit verloren
want wij bewonen zonne- uren
de eeuwigheid…
Wandelende transformatie
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
776 stilaan alle pogingen staakt
om nog wat warmte te geven
de dag lijkt haar ogen te sluiten
voor een komende winternacht
Het donkert zo vroeg
schimmige schaduwen
langs grauwe rietoevers
blijken van dichtbij
wilgen zonder takken
gekortwiekte koppen
stompend in de wind
Langzaam transformeer ik
in een grijzige spookgestalte
wandelend door verloren…
Doorgaan
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
860 Lopen, rennen en hopen,
dat de gedachten verdwijnen,
dat ik heb verloren..
Gek doen,
veel lachen en lol maken..
Ik moet doorgaan..
Niet weten,
willen weten wat we voelen..
DOORGAAN!
Opmerkingen,
mensen kwetsen,
zo zou ik het niet bedoelen (sorry).
Lachend vechten tegen elke traan..…
Morgen
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
2.452 Morgen zet ik verse stappen
verse stappen op het doek
als voor het eerst een schrede
in vers pak
welk maagdelijk wit was bezorgd
in de nacht waarin de klok
een nieuw jaar inluidt
bleef de uil stil
kust de ochtend me wakker
baant zon zich een weg
door voorspelde nevel
zodat ik niet verloren loop
4-3'67 ~ 4-3'11…
NOOIT MEER LICHT......
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
895 Ach, hoe is toch je diepste verdriet,
wat je niet ziet, wat je niet kan horen
in bodemloze afgrond verloren?
Hoe eenzaam is je arme ziel
de peilloze diepte waarin je viel en je pijn
verbeet, hoe moet dat zijn?
Maar hoe koud is nu je arme hart
vervuld van smart en schreeuwend zeer
Het wordt nooit meer licht.......niet meer.…
Zelfs de tijd heeft haast.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
868 haast
niemand neemt nog moeite
gepraat wordt er niet meer
gaat nu alleen via mobiel of pc
vrienden zijn vreemden geworden
wie niet mee kan komen met
de stroom word afgereserveerd
ik mis de tijd waar vrienden,
vrienden waren soms dreig
ik het gevecht tegen de tijd
te verliezen maar dan
kijk ik naar jou
en denk aan de verloren…
Paradijs van een zonderling
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
729 Afgezonderd
vormen bloemen
en een rantsoen aan woorden mijn wereld
Waar jij als vreemdeling in wandelt
alsof je nooit in het papegaaienmeer
hebt gezwommen
jaag je dondervogels
door veren wolken
Over het strand
waar de kinderen van de zon
dansen onder de klapperbomen
staar jij droomloos en kilt de kalmte
Een mens verloren
zonder…
Hulpjes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
486 Nadat een geldauto een kist verloren had lag de snelweg in limburg bezaaid met bankbiljetten. Verwacht wordt dat het meeste geld als ‘verdwenen’ moet worden beschouwd.…
de volgende maand
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
556 de bomen strooien blaadjes
in vriendelijke gebaren dwarrelt het omlaag
afscheid huilt in regen
waar ze zacht de grond vinden
ontstaat er het patroon van lang vervlogen zomers
aan de buitenkant een bloem
maar binnen schuift de dag opzij, verloren
langs wat ooit nog levend was
over kromgebogen gras
waait immer wie we waren, wie we zijn…
Het Getto
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
451 verdwaalde huizen
met verloren zielen
bezetten de straat om de hoek
dat getto in deze stad
raakt steeds meer in het ongerede
de zwarte dood was nog mild
die bracht het sterven
deze vergetelheid is gruwelijker
het duurt en duurt
als zombies beroeren zij niet eens de lucht
weggedoken paria’s
ik woon in die stad
jij ook, want ik weet je…
Buizerd
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
765 Een veldmuisje weet zich verloren.
Het lijden wordt niet lang gerekt.
De warme prooi verdwijnt terstond.
Er was en is niets van te horen.…
Verlangen
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.829 Verloren haar greep.
Rust eindeloze rust,
in mijn hart, mijn zijn.
Onvindbaar verlangen,
dat op de klanken van
een troostend lied,
misschien vindt...
De rust.…
Coma
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
483 In de in 1978 met 3-1 verloren voetbalfinale tegen Argentinië
scoorde Dick Nanninga met een keiharde kopbal het Nederlandse doelpunt.
Dick Nanninga ligt nu in coma in een Belgisch ziekenhuis.
-----------------------------------------------
Ik lees hier in de krant een triest bericht,
En moet, maar kan dat nauwelijks geloven.…
Ongrijpbaar verlangen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.039 Als je eens wist
Als je eens dacht
Als je eens wilde
De wilskracht mist
Onwetendheid door macht
De "wijzen" die jouw gedachten stilde
De energie in mij gaat verloren
In wanhoop vindt dat zijn kracht
Mijn laatste hoop gezonken
Enige redding is het gevoel te smoren
Ookal wordt de pijn niet verzacht
Bitterzoet is wat wordt gedronken…
Breekbaar handschrift
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
557 In liefde ontving ik van jou
Deze lieve woorden vanmorgen,
Toen de schemering verloren ging
In de nieuwe dag die aanbrak -
Intens beleefde woorden op papier
In een breekbaar handschrift
Dat ervan getuigt dat jij al
Een lang leven achter je hebt,
Liefde die aankomt in mijn hart,
En ik zie je broze handen
Met hun kronkelende aders…
Nergens in dat eeuwig ooit
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
693 Ach wat
mijn hart van leegte
heeft geen vragen
besteed geen gedachten
aan verloren dagen
jij laat mij achter
en ik ga verder
dan samen in het duister
om water te dragen
naar de dromenoceaan
van groot verlangen
het concept ligt
hier voor handen
draagt weemoed
naar zijn golvengraf
ik heb mijn leven
volgeschreven
met waterdunne…
de kretologie van een hansworst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 zijn letters brullen zwaar
naar wat hij onvoldoende vindt
het kind in hem lijkt al verloren
aan de schommeling der tijd
hij is zijn onbevangenheid vergeten en
bevrijdt slechts nog
wat witregels, verborgen achter glas
al struikelend schaart hij alras
zijn voeten langs elkaar
en onderwijl verklaart hij, dat
zijn eigen glans vooruitstreeft…