5005 resultaten.
eelt op je ziel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 want vaker ondervonden
ben je minder te verwonden
omdat litteken een pantser wordt
je krijgt eelt op je ziel
als je vol vuur je verweert
maar een ongelijke strijd je leert
dat je nooit zult overwinnen
en langzaamaan van binnen
een kille kou je vlam verteert
als je eeltgelaagde ziel
een deurtje openhoudt
wordt het in je hart nooit koud…
geef het tijd
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
640 nachten eindeloos lang
hart koud als ijs
liefkozende woorden
die herinneringen zijn
geworden
er was zoveel mis
omdat tranen zouden drogen
vanzelf alles weer zou helen
want beter tevreden en alleen
dan ongelukkig samen
liet ik je gaan
daarvan kreeg ik geen spijt
mijn hart opende zich
voor een nieuw begin
er woont opnieuw een
ander…
Wolken kunstsneeuw
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
516 Koud en onvruchtbaar
als de polen wordt mijn
glazen aardbol
gevuld met winterlicht, in
de draaiende bewegingen van
de mooiste wensen ontkiemt
het noorderlicht.…
Dezelfde keus
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
823 Sluit ik voorgoed mijn ogen,
dan liefst tegelijk met jou;
mocht dit niet gebeuren
dan weet ik vast en zeker,
dat op mijn koude netvlies
jouw beeltenis is gebrand.…
Heb je schaduw gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 jouw lichtval
inspireerde me
jij mijn godin van glas
in het koele blauw
van zelfverzekerdheid
met roodwarme handen
die in subtiele strelingen
mijn koude huid
s-nachts deed branden
heb je schaduw gedragen
zonder te vragen
mezelf gekoesterd aan jou
tot de kleuren verschoven
jouw verborgen diepte
langzaam naar boven kwam
en ik…
Gehecht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
578 lichaamstaal gelezen
Ik ken de uitdrukkingen op je gezicht
en weet hoe jij je koffie drinkt
't voelt zo warm, vertrouwd
Twee lentes kruisen
onze wegen, jij helpt mij
en ik pak dankbaar
jouw beide handen aan
geborgenheid mengt met liefde
Ik zal je heel erg missen
als ik dansend in mijn kracht
Zonder jou
mijn weg zal gaan
Afscheid voelt zo koud…
Verliezen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
714 alles sterft
ja, ik weet het wel
de vogel, een bloem
het hart, een mens
mag ik missen…
mag ik huilen…
als kraaien in
zwarte verenjassen
een herfstschreeuw brengen
steeds, steeds dichterbij
mag ik missen…
mag ik huilen…
om toen, toen
die warme dag
dat de koude wind
een huid kwam schuren
en het verliezen
rond het stille sprei…
gevonnist
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
915 misschien heeft dit beeld te maken
met de dood van een vriend
die 's morgens niet meer wilde opstaan
want op een dag gebeurde het
een stompje kaars, gas dat de kamer in bezit nam
en omdat het hem zo koud leek, een fles whiskey
hij maakte nog een omhelzend gebaar
naar vrouw en kinderen, zij moesten op papier
rechts beneden liet hij -vrienden…
Honingzwammen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
475 Er wacht
het hoge leven een koude nacht.
Schimmels grijpen, vreten, boren.
Uw beeld waart in mijn bestaan
als een wrede schimmel rond.
Ik weet gij hebt dit gedaan.
In de vroege morgen vond
ik U. We zijn toen gegaan,
gij wist, ik hield mijn mond.…
Te lang
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
667 Nu je daar ligt stil koud en sereen
mis ik je zo verschrikkelijk want:
waar moet ik in vredesnaam heen!
Ik mis je zo mijn lief,
maar ben gelukkig tegelijkertijd,
want de immense pijn van lijden,
ben JIJ nu gelukkig kwijt.
Rust zacht mijn lief,
een traan rolt eenzaam
naar beneden.…
De zon in het glas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
556 Hoeveel slakken zijn er nodig
en hoeveel pakken zout,
voor we de ZON waarderen,
want morgen,
is het natuurlijk weer te koud!
Zie de zon toch in je glas,
laat die veeg met rust,
ga met je toet de zon in,
daar waar de straal je kust.
Die plek, is er morgen ook nog wel…
vertigo
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
672 vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw - de schering
los van inslag - en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer…
Zonet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
633 Het leeft en huivert, een klagen
zonder zich uit te kunnen spreken leed
een blanco bladzij van jouw kleed
zich lezen laat op deze stille dagen
Een zeilschip vaart sloom voorbij
wij liggen op het nog warme zand
ons wacht geen verre overkant
slechts eb en vloed en dood tij
Jouw blik beroert een verdriet
grijs als de maan in de nacht
koud…
scheurtjes en barstjes doen breken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 spanning in de lucht, overprikkeld
net een ijsje, maar dan gespikkeld
als de schimmelvlekjes op m ‘n brood
gezonde spanning, enthousiasme is groot
pretzenuwen waarin ik ben verwikkeld
heb ondenkbaar veel energie ter beschikking
want er zit onweer in de lucht, storm
ik proef het vuur van de wrevel
er is wrijving, frictie tussen warm en koud…
Verlaten dorpje in de Franse Cantal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.025 ze zijn nog maar
met enkele bewoners
in 't vervallen dorpje
op de heuvel
vergeten en in
de tijd verloren
primitieve boerderijtjes
waarin comfort ontbreekt
's winters vochtig en tochtig
lekkende daken en muren
veel verrot hout
't ruisen van de wind
door toppen van kale
dikke beukenbomen
het dorpje is reeds
dood en koud…
Weerbarstigheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
413 ik weet dat
water me zal dragen
als ik mee ga
met golvende slagen
geen gespartel
van ik worstel en kom
boven maar je overgeven
aan de stroom van leven
dat wind mij niet
gaat snijden op de hoek
als ik rustig laveer kust
hij mij met koude snoet
zacht koestert zomerzon
de nog winters witte huid
die zonder smeren en keren
al snel…
Leven in de Dood
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
545 Bloemen verwelken in mijn handen
Als je nog leeft, blijf uit mijn zicht
Mijn ogen zullen het laatste zijn
Wat je ziet voor je oplost in het licht
Alles wat ik aanraak breekt
niemand durft mij aan te raken
Wat ooit liefde was is nu de dood
Bloed vergoten in het avondrood
Mijn hart is van steen, zo koud
Zo eenzaam in het eeuwige…
heimwee in de kast
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
624 wat ben ik eigenlijk nog voor jou
geen klank meer uit je mond
een gezicht tot op de grond
je hart zo kil en koud
eens waren we goede kameraden
maar dat was al vele jaren geleden
we waren met zo weinig tevreden
ook sterk zelfstandig en vastberaden
we hielden van de gouden zon
maakten reisjes naar die landen
waar ik hoopte dat die zon, je…
Pijn fabrieken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 gevoelloos koud als een blok ijs
een harde korst dat zich
door zon niet laat smelten
is de kracht van gewetenloze mensen
als kemphanen staan zij
tegenover elkaar
en kakelen als de kippen
die het moeten bezuren
en nauwelijks
nog eieren kunnen leggen
staat daarom even stil bij de zachte
wind die overal om ons heen is
en geurt naar lelies…
Leef je leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
531 je het in je leven doet
Eigen schuld of pure pech
wie zal het zeggen
soms lijkt het wel
of je alles uit moet leggen
De een is de ander niet
hoe kijk je er tegen aan
en hoe ga je er mee om
heeft het een bestaan
Toch zit jezelf met verdriet
van het niet lukken zoals jij het wil
je zal een evenwicht moeten vinden
anders blijft het koud…
Bankje in het bos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 Bankje in het bos
Omringd door natte herfstbladeren
De zitting begroeid met mos
Paddenstoelen rondom zijn oude benen
Ietwat krakkemikkig
Tussen de koude grijze stenen
Boven schittert een kolibrie met gezag
Gouden wieken
Snelle vleugelslag
Het is alweer jaren geleden
Mijn opa was nog jong
Die hier zijn tijd besteedde
En van het bankje…
vertigo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering
los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer…
het strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 Liggend in de vloedlijn baadt
Ik mij met kosmisch licht
Mijn koude huid wordt gezandstraald en mensen al om
Ik zie dat vanuit de zwarte horizon een vrouw zich losmaakt
En mijne kant opkomt
Ze is mooi. Ze is fraai. Ze is mijn alles.
Dichterbij.. dichterbij en nu is ze ..
‘Hallo, schone vrouw kunnen we wat?…
Samen schrapen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
583 De achterdeur gaat van het slot
De vrieskou glipt naar binnen
Had ik maar kantoor aan huis
Nu moet ik koud beginnen
Het straatorkest is aangetreden
Ik voeg me snel onder de leden
Kraag omhoog, krabber paraat
De dirigent is absent
Niet iedereen houdt maat!…
Donkere kamer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Er zucht een koude nare wind.
Angst, schuld, twijfel en verdriet,
huizen hier tot het jou weer vind.
Negeer de donkere kamer niet!
Laat blijven al wat hier bevind.
Ruim het, het brengt liefde aan het licht.…
Vloeiden uiteen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
446 nog koud
in golven verpakt
rolden de eerste
verhalen op een
al lenteachtig strand
hoofdletters
schuimden in wit
hun belangrijk bericht
doken en vloeiden
uiteen in vergeten
zand wiste
met kwistige hand
onbelangrijke details
alleen waar wind vat
op kreeg bleef in stand
hij joeg de
hotspots wat verder
het land op waar zij
uitwaaierden…
Astraal verbinden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
558 sierlijk glinsterend
domineert de
glazen engel al
jarenlang onze kerst
haar voeten stralen
sterrenlicht uit
het verre heelal
naar krib en stal
het evenement is al
eeuwen onveranderd
maar de sleet heeft
nu een slachtoffer geëist
de engel is in
duizend flitsen gebroken
vervlogen naar van waar
hij ooit gekomen is
de stal oogt koud…
Gods Akker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 ellenlange dagen, winterplagen
met ijsbrokken, en diepe kou
stormen belagen de aarde, ijl is 't hemelblauw
droevig eenzaam, de gebogen witte takken
zij voelde de koude, waar je rillingen
van krijgt tot diep in haar botten, de moed zakken
toen kwamen de ezels, haar zachtaardige vrienden
naast haar staan, nederigheid
betuigen, buigen…
Vervloeien
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
634 Ik kijk over je schouder en grijp naar een trui
Het is koud geworden in onze kamer.…
Het narrenpak
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
807 je merkt het aan de lucht
een rust van licht in late dagen
zo lenig voor het vuistje weg
hijs ik mezelf in narrenpak
en in de leegten tussen regels
kom ik gedichten tegen
een sterveling met koude woorden
verliest gezicht aan zwaartekracht
hij spijkert donkere kamers
kiest de vlucht vooruit
breekt zijn breekbare pootjes
maar hier…