3968 resultaten.
Stil geweend
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
939 ik heb de stilte ontmoet
niet achter in mijn tuin
waar de buurvrouw onbarmhartig
haar woorden laat veren
slordig uit de bodem geschraapt
zo denk ik, rechtop staand
zonder bewegen
onder de late lucht
het is nu zomer en met
vlinderfladderende armen
snijd ik vogels en
paarse wolkjes uit
het licht omlaag
vol gedragen bruidsvluchten
die…
Dit huis
gedicht
2.9 met 16 stemmen
9.093 Ramen, trappen, deuren, in en uit
van kinderen die bij hun moeders blijven
zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.
Geef dit huis geen uitstel meer,
het denkt zo lang al aan een landschap
toe te horen dat hij blijven zal.…
zeven kleuren ei persvers
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
2.237 en ontij
komend eens per jaar
slechts één zondag in april
verlaat hij het rechte pad
volgend boven gegeven wil
even haastig leven zat
zamelt eieren in een mand
bij de vogels van 't land
schalen in zeven kleuren
ovalen zullen vers geuren
tegen zessen de klus geklaard
malle haas heeft eieren gebaard
in de weet van kip noch kraai
in tuin…
De buurvrouw en de barbecue
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
936 ‘De rook
waait zonder meer mijn tuin in. Gore smook
besmeurt mijn wasgoed. Walg’lijk!’ schreeuwt de kenau.
‘Mijn witwas dampt van kotelet,’ beweert ze.
Ik haal mijn schouders op; geen boodschap aan.
‘Mijn feest gaat dóór,’ geef ik haar te verstaan.
‘Ik haal er de politie bij!’ bezweert ze.…
De bladtrein (sonnet)
netgedicht
2.3 met 26 stemmen
11.665 En hier staan kasten,keuken, huis
en tuin niet langer op het oognetvlies.
Zelfs aarde, hemel, ruimte, sterrengruis
verdwijnen als ik ander’ sporen kies :
de superlijn naar mijn geliefdes’ huis,
de godentrein, geen ticket, geen valies.…
Trapzilver
netgedicht
3.5 met 77 stemmen
955 De loonslaaf ploegt blootsvoets de tuin,
spoelt de warme aarde van zich af.
Hij zeult het smeulend goud de trap omhoog.
Daar gaat hij zijn woning smeden.…
Een helling vol beloften
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
603 ik heb mijn tuinen ingericht
steen heeft mij zijn kleur gegeven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
ik heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik mijn gedrochten
de hamers zingen vormen
mijn zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
hun geest is nog dociel…
Volgend jaar
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
3.662 Alles wordt dan fijner, de zon zal schijnen
Mijn tuin staat vol met bloemen
Hij is bij mij en ik ben de zijne
De kinderen blij, de bijen zoemen
Zus zal gaan trouwen met haar lief in Ooij
En ik heb een hele superleuke baan
De kleintjes spelen buiten, alles is mooi
Mag ik dus nu alvast gaan?…
Zo teer en teder
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
602 het ontluiken
de lente ontwaakt uit haar winterslaap
bloesem omrankt het malse groen vlekkeloos
kleine vogelkelen kwelen
o zo zoet verleidend
dit beroert, ontroert en verblijdt
deze luister aanstroomt naar m’n hart
ik sta roerloos te kijken
naar dit landelijke "Hof van Eden"
(dat mij tot poëzie dicht kleurig uitgespreid,
wat uit de tuin…
Vannacht
gedicht
2.7 met 27 stemmen
9.013 Vannacht was ik opeens weer klein
de tuin de perenboom seringen
met weer heel groot de kleine dingen
en op de wip hoog boven zijn
Mijn moeder kwam een snoepje brengen
mijn broertje zei een lelijk woord
(ik had het al voorheen gehoord)
de zon was regen aan het mengen
Achter de heining in de straat
een paard kloppend op hobbelkeien
ik wilde…
Harmonie
gedicht
3.8 met 19 stemmen
13.642 Je hebt een tuin. Daar loop je 's avonds in.
Nu ja, niet elke avond. Af en toe.
Vaak ben je voor dat groeien zonder zin,
En toch zo grondig, na de dag te moe.
Een bloem geeft alles. Maar zij is al dood.
Jij bent gespleten. Maar jou wacht het leven.
Zo ben je vaak in niets een lotgenoot.
Een wig lijkt tussen haar en jou gedreven.…
De hoorn des overvloeds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Haar parelende ogen
kijken de mensheid aan
Er is van alles wat zij als schepping biedt
en waar haar vol treffende blik
de oevers van de ziel langsgaan
verdrinken vloeiend alle gevoelens
in een immens ademend gebied,
van kleurrijke tuinen,
afgewaaide kruinen van
krom gewaaide bomen in verbintenis
met de Aarde en het Leven
Ze geeft opnieuw…
Voor Dries
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
1.748 vele namen vinden
voor melk en slaap
en wat warmte voor elk
ik zal je heldin zijn
je angstdromen verdrijven
de kracht van woorden delen
en ook die van 't zwijgen
ik zal je vriendin zijn
aan het Noordzeestrand
samen spelen met water en zand
vertalen wat vogels en vissen zoal zeggen
ik zal je gezelschap zijn
in onze kleine tuin…
Mijn dorpje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
656 In de tuinen en de straten
heerst geen stilte overdag
want de mensen zijn er zelden
zonder praten en gelach.
Maar bij 't vallen van de avond
raakt het dorp zijn drukte kwijt
en dan denk je soms tevreden:
ja, hier blijf ik voor altijd.…
Na ons afscheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
699 Eens als ons afscheid lang zal zijn
en van ’t weerzien wij niet weten
dagen vervulD van weemoed en pijn
tijd in angst en zorg versleten
zal dan onze liefde hoogtij vieren
weten we dat toch de tijden keren
dat wij elkaar met bloemen sieren
in die tuin van paradijselijke sferen
leven zal daar opnieuw beginnen
daar in die wonderschone stad…
Hints
gedicht
2.2 met 14 stemmen
4.737 De vorm van een hart is een leugen
maar in haar tuin, het hart van een middag
heeft ze op me gewacht, haar stralende gezicht door licht
omkranst, ze krijgt goudinjecties om kalm te blijven
Ze heeft onze afspraak afgezegd, opnieuw gemaakt
Het gras woekert, bloemen overschreeuwen elkaar,
ranken rond de tafel met blinkend bestek
veldsla omzoomd…
Miertjes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
873 het paadje
maken zij een ander straatje
ze wroeten aan één stuk
ze werken zich een ongeluk
stofzuigers der natuur
van het hek tot aan de muur
maar wat laatst door de kamer kroop
'k verwachtte al de hele hoop
mijn handen grepen grif
naar een doos mierengif
bewondering ten spijt
ik wil die mieren kwijt
ze mogen buiten zwoegen
mijn halve tuin…
Het hart
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 Verbittering gezaaid
in een tuin waar vogels zongen?
De rust verstoord,
ontluistering gebracht waar harmonie was?
Blijheid weggevoerd
waar ooit feest gevierd werd?
De spontaniteit ongemerkt,
het zwijgen opgelegd?
Steeds van die duwtjes gegeven die de verkeerde kant opgingen?
Wat was het doel?
Wat was de drijfveer?…
Avond
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
615 Al heb ik moeten vechten
om moed en hoop, al is er zoveel dat
nauwelijks past in woorden, maar 't leven
is groter en schiet telkens weer uit
zoals nu 't groen in de tuinen. 't Is goed
zo, laat maar komen wat komt.
Laat ons maar vertrouwen op liefde,
op draagkracht en Geest en op vriendschap.…
hamers
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
905 lichaam hier
de vogels roepen om duisternis
de deur werd dichtgeslagen
wolken lijken op hamers
ruzie is een aanslag
bomen lijken stronken
ik droom een zonnewolk, een godin
en daarbij een vuur van heimwee
dat ik aansteek in jouw ziel
de esdoorn zou weer leven
als in een geschilderde lente
de lijster zingt zacht
de regen slokt mijn tuin…
blijven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
538 alles ademt rust
lucht en water
in deze ommuurde
kiezelsteen tuin
een verdwaalde boom
de enige die blijft
staat dichtbij
de oorsprong
de kosmopoliet woont
geworteld thuis en
reist oneindig met
de elementen
als een waaier van
liefdes beweegt zijn
wuivend bladerdak onder
de verzengende zon
de storm beproeft
teisterend de…
Wat het achterlaat
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
571 Zij worden minutieus bijeengebracht
door de kunstenares in tinten
gekleurd licht, dat zich aarzelend
door de tuin verstrooit en wordt
in al dat is opeens ontstaat.
Bij het kijken lijken de vormen
onderhevig aan een bewegen
als bladeren in de wind
kleuren als een damp, die verwarmd
een helder vochtig vlak verlaat.…
Sonnet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
634 In de tuin vol herfstkleuren hangt
een geur van humus, geen blad trilt.
Onvermijdelijk wacht hij daar verstild
op wat de muze van hem verlangt.
Poëtische zinnen willen maar niet stromen,
ook al is aan elke voorwaarde voldaan.
Hij denkt, ’t is met het dichten gedaan.
Wat rest er van al mijn literaire dromen?…
Koud onthaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 na thuiskomst volgt het welkom heten
namen vergeten, bakenen van muren
volgt het ontgronden van bodem
ontjeuken van huid, ontleven van heden
op het achtererf ontmoeten wij onszelf
de man met de hamer, blessureleed
de tuin ruikt naar naaldhout met peren
naar reeds beklonken aarde, houtskool
in de keuken rijst het bakmeel, ontleden…
Tuinfantasie - 1e tafereel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
479 Mijn tuin, ach zo reusachtig is hij niet,
maar om hem vrij te houden van de kweek
en verder onkruid dat de grond uitschiet,
werd ieder jaar meer werk, zoals mij bleek.
Dus op een dag moest het er maar van komen:
’t Gazon en ook de borders, hup, er uit.
Het hele hofje op de schop genomen;
wat bleef was grond, geen on-of-ander-kruid.…
Knuffel of rammelaar
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
755 Aan snuit of poten altijd meegesleurd
door huis en tuin. Geknuffeld bij het leven,
aan mij, toen apetrots, een naam gegeven.
Er met me dweepte, tot het was gebeurd.
Op ’t ritmisch veren van de twijfelaar
ravot je met een beest van vlees en bloed
dat bijt en proeven mag van huid en haar.…
Het huis
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.046 Dit huis heeft de rust van de maagdelijke duinen
Gebroken noch verstoord;
Het ligt in het nest van zijn geurige tuinen,
Als bracht de grond het voort.
En waarlijk, het wèrd ook gewonnen, geboren;
Een eedle kunstnaarsdroom
Bevruchtte, als het zaad, dat zich mengt met de voren,
Het steenblok en de boom.…
Albion
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Een zeemeeuw neemt vaak
oud verdriet mee van het continent,
maar het krijgt een nieuwe kans voorbij
de krijtrotsen op weg naar de tuinen
van Kent.…
Dans met me
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
702 huis-tuin-en-keukerig vertoeven ze bij me,
de hersenspinnen. ze zijn niet bang.
ze zijn nooit bang in het donker, o neen.…
Wat hoger leven
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.026 bleef
wat soberder en schaars
heb struiken geplant
als ordening van leven
ik snoeide het snelle groeien
om er vorm aan te geven
ook bomen zijn er gekomen
in naar de hemel reiken
dacht ik dat zij ons bestaan
hun richting zouden wijzen
maar zij groeiden
sneller op en hun toppen
zijn ons voorbij gegaan
wij bleven op aarde staan
tuin…