5388 resultaten.
Ik blaas de pluizen leeg
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
541 ik ben erin gestapt
je schoenen maken blaren
op het verkeerde pad
zocht je schaduw
om het licht te kennen
wilde bij je zijn
zag teveel
om snel aan je te wennen
verwarde nu en virtueel
ik wil weer spelen
met je in de
wereld van je hoofd
wil de toekomst
delen met een hart
dat mij gelooft
jij kleurt de hemel
met een blauwe veeg…
Lef
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
561 Stap gerust de nacht maar in
waar de schaduw groot lijkt
verberg je licht nog even
voor je de dag wil geven
voor mijn liefde bezwijkt
voel op de tast mijn handen
doe je ogen maar dicht
de waarheid die we vonden
vormt een bundel van licht
bal een vuist voor de nacht
lef om mijn wereld te volgen
gericht op liefde die zal geven
zing mijn…
Geweven lila zijde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
655 een open raam
die lage zonnestralen
ze zoog ze zwijgend op
ik zag de laatste vogels gaan en
windstil
sliep de tijd op donzen kussens
haar sjaal
geweven lila zijde
losjes op een vensterbank
drie oranje tulpen
jubelden geluidloos
uit een witte Jugendstil
om de poef waarop ze zat
dwarrelstof in het licht
als confetti
later
in de schaduw…
Winterreis
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
491 Verborgen achter de schaduwen van 't witte land
lopen knarsende voeten in blinde sporen.
Witte voetstappen vormen zachte kraters
in het blanke aardekleed.
Zuiver blinkend stil is de verenpracht.
Sneeuwbomen vormen met grimmige takken
lange witte lanenbogen.…
Sneeuwrivier
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
623 Ademvlakte van stilte
langzaam drijvende droom
langs oude bomen, vreemde steden
ochtenden met vrouwen op de stoep
droomvlakte van eenzaamheid
klaaglied van een verloren ziel
ontheemde droom van haatverwanten
er danst nog een schim op schaduw
jij bent het meisje dat kan dansen
ieder woord dat je proeft is een maanbrief
een groot verlangen…
Le legionair pensonné
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
662 Plots staat hij tussen mij en
De opgaande woestijnzon
Een man gehuld in 't zwart
Zijn blinkende sabel daalt
Als de weerlicht op mij neer
Ik pareer ‘t staal in ‘n reflex
En stoot met een angstroep
De bajonet in de schaduw
Van zwak vlees en bloed
De sabel valt in mijn voet
Ik veer rechtop in m’n bed
Masseer de pijnlijke plek
De…
tot het kind weer spreekt
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
894 Zie je hier nu staan
naar adem happen
al het argeloze vastgeroest
op een hoop wijsheden
als een blok aan je been
het zien en zwijgen
gedachteloos geworden
op te rapen als een pagode
van verloren gelegde tanden
al het snedige stukgevallen
op je voetstuk van het geijkte gelijk
dat niet verder meer draagt
dan een geringe schaduw
van wat…
Het laatste licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 Het laatste licht
Handen vastgeketend aan de
Mergelmuur
Waar mijn eenzame schaduw
Wandelt in de duistere grot
Waarin mijn verkleumde
Voeten verstijven
En mijn verminkte ogen
Zoeken naar
De brandende toorts
Van de laatste lichtstralen
Misschien wacht ergens
Wel mijn droomvrouw
En baadt zij haar ranke
Lichaam in het diepe
Grotwater…
Balans in het extreme.
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
711 uitgesneden
langs sjablonen van het
blind geweld geweld, gevoegd
in voorbewerkte stenen,
ingelegd met specie
van het zwoegen,waar
geen bloed meer uit kan treden,
zelfs geen tierend mos, zelfs
geen onkruid welt op gave
bodem, niets dan dode licht
erboven, niets wat ons verplicht
raakt evenwicht, van aarde
losgemaakt, claimen vale
schaduwen…
Als papavers wuiven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
735 Moeizaam klim ik treden hoger
lager ligt veel dieper dan verwacht
kracht stuwt maar steelt het vloeien
van de adem
de laatst gezette stap schuurt
langs verzonken stenen
terwijl ik wankel
jaagt de nacht mijn schaduw
stil turend door zijn venster
voorbij de grauwe velden
zie ik papavers deinen
langs de zomen van de wind
mijn glimlach…
Lissabon
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
591 hoe ver gaat nog de reis
als hier de zoute zeelucht
net als overal
de vissersboot doet dansen
mijn nacht zich op
vergeten dromen
drijven laat
hoe dichtbij is het licht
dat lijkt van ver te komen
over het plein daar waar
de vrome menigte de dag ervoor
en nu mijn schaduw nog
de zegen krijgt
hoe vrij lijkt hier het ademen
het leven in…
in de dagen van mei
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
688 de ochtend komt binnen
met het grote blauw in zijn handen
dwaalt verder, werpt bloemen in het water
en jonge schaduwen
die nooit genoeg van elkaar krijgen
leggen zich licht, klein en onkreukbaar
ik keer terug naar het begin
doe mijn ogen open, rond mij in armen
als knoppen zonder tegentijd
half verscholen
in het kortverhaal van stollende…
Het strand van juni
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 ik wandel tussen licht en land van zand
het water bekijkt mij met zijn grijze ogen
ik kijk terug naar haar tijdloze bewegingen
het strand loopt heerlijk nu
de wind is er de enige hindernis
maar hij waait wel in alle kleuren
de vlucht der vogels volgt de lijnen van het water
er heerst een oude bekende stilte
een korte schaduw van zon op je…
Zilveren tranen
netgedicht
4.5 met 53 stemmen
1.763 Jij kon zoveel
geheimen bewaren
achter de glimlach
verborgen verdriet
ogen staren,
de spiegel van morgen
herbergt een schaduw
die niemand nog ziet
uit liefde voor leven
werd angst geboren
niets meer te geven
hoop ging verloren
toen jij als vogel,
moegevlogen, zoekend
naar die bron van licht
in grijze mist verdween...…
de dood van een kakkerlak
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
733 Er ligt een kakkerlak op haar rug
Zij kwam juist van een missie terug
Noest voedsel zoeken voor de kinderen
Gebeurde in een windvlaag door haar stuntelig vlinderen
Nu belaagd door honderden minimieren
Die haar levend weerloos verorberde
Uiteengerukt wordt zij met duizenden beten
Met dit weer er op uit, ze had beter moeten weten
Een schaduw…
Een andere keer
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
742 spreken met weemoed of koude woorden bedekt met een eenzame echo of hand
die een richting geeft of verlossen kan wat
de tijd laat stilstaan met
gedachten aan een bevrijdende dooi of boodschap die ik begrijp
wanneer ik terugkeer met een lente
die ook jij wilt omarmen
omdat je niet meer twijfelt aan de volgende keer
dat ik je wachtende schaduw…
Anoniem
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
597 ik heb baat bij jouw schaduwwoorden
die vlinderen anoniem om me heen
als wegwijzers van aard
tijdens de nacht
(laat mijn waterogen gaan,
op zintuigen van daar naar hier,
van ’t ogenblik)
tiktak, luchtig gevulde uren getuigen
door de nacht van adem
in mijn oren kleppert de klok
een slapeloze muze
mijn diepte gaat ver
jouw schaduw verzacht…
Schizofrene zwaan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.391 Ik koester geen romantische gevoelens
tegenover het bestaan van de zwaan
het zwanenmeer was in mijn jeugd
spiegelmeer van angst en doodsverlangen
mijn vader was een schizofrene zigeuner
die langs de oevers liep om verzameld hout
mijn moeder continu in perkament
blies kleine veertjes van zijn schaduw
er vielen soms dauwdruppels
van mijn…
Zij, die luistert
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
759 keer je tot ons
gij mooi mens
voeg schoonheid toe
zo is ieders wens
met je kleurrijke schaduw
en warme lach
woorden zijn niet nodig
je bent niet schuw
doch zie in je ogen
een rijkdom aan stilte
die ik zozere mag
je kijkt ons aan
ieder, een voor een
blijf
jammer
je moet spoedig gaan
en ziet nog eenmaal om
over ons allen…
Soms kom je voorbij
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
604 soms denk ik zomaar aan je
dan is vaak het missen
de schaduw zoveel sterker
dan het aanwezige licht
soms vind ik je
in wat woorden, een strofe
of één enkele zin
van een mooi gedicht
soms herken ik in ogen
rond vingers, een mond
een volle heldere stem
zo jij, zo jij….…
Vertellen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
841 Als een schaduw die alleen met klevende beelden nog
bestaat.
Zolang het verhaal van woede en wanhoop niet verandert
waar
gevonden woorden niets meer bewegen of bewaren
en alleen naar verloren illusies smaken.
Want de toekomst is te oud, te koop, ongrijpbaar en te veel een leugen die geen dromen meer zwanger maakt.…
Wat een mooie dag
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
594 de te gekke woorden, de klanken
van de melodie, het zomerlied
die kleine beetjes voor me zorgen
een lach over mijn verdriet
het rode blokjes picknickkkleed
gespreid op het warme gras
de mierzoete vruchtenlimonade
kleurend als de vlinders op het glas
een stille alleszeggende wandeling
over het steile oeverpad
geen schaduw die ons in kan…
Zou ik kunnen zijn als..
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
681 een zwaan op een meer
parmantig in het wit
dansend, deinend
de sprekende lijsterbes
haar takken door guirlandes
van bessen gebogen
het licht naast de schaduw
die zonneklaar haar glans
laat zien, weloverwogen
zou ik kunnen zijn als..…
bestemming
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
678 ik kijk verder
zie vreemde gezichten
ze schuiven als schaduwen voorbij
- wie speelt er met
het lijk van de maan -
onder de huid van het water
verdwijnt het geluid van de zee
ik luister, tast aan
de beweging van stilte
van golf naar golf naar de holte
van mijn hand
luister, hoor het kind
dat op meeuwen vliegt
naar jou zwaait…
Ongrijpbare dwarrel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 jij glijdt door mijn vingers
ontglipt me steeds weer
wat ik ook probeer
bent de veer van een vogel
hoog in de lucht
ongrijpbare dwarrel in vrije vlucht
de lach van een kind
mijlenver hoorbaar
gedragen door zomerse wind
schijnt als de zon
onontkoombaar in schaduw
jouw licht is alom
jij bent de ziel in dit leven
de hemel op aarde…
Niet meer
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
921 En haar wakende gedachten laten vervagen
in eenzame mijmeringen
over liefdes die geen liefde vroegen maar
gevonden leugens
en illusies die altijd barsten
als ze weer viel
in de leegte
die geen schaduw
wilde zijn.…
van as tot aarde
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
639 wrijven
over het gelaat
van schaamte
hoelang zal de trein blijven branden
tussen losgehaakte windstreken
die doorheen zwartgekalkte grachten
de gruwel spoelen in de keel van
menselijkheid
en de vloed van vrede willen
herwinnen
zeg mij, wie richt het hoofd op
in een wijde cirkel
om het oorlogsmonument
en de vele naamloze schaduwen…
de taal die we zochten
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
630 is er nog een zin, een samengesteld woord,
dat groter is dan de schaduw
van een verloren liefde
waarin kraaien zichzelf kwijt willen
rondom hun eigen gekrijs vallen, altijd maar verder
wanneer de bangste dromen beginnen
is er nog iets, evenveel als een vroeger vertrouwen,
dat in ons hart past, nooit hoeft achter te blijven
met een vermomming…
Grote en kleine schoenen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 De schaduwen strijken over de grond.
Je bent nog steeds het kind dat je ooit was.…
immer aanwezig
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
695 rituelen behartigen zijn houvast
als bevestiging van de dag
en avond
het is zijn spel
waar schaduwen niet lijken
te bestaan en hindernissen ontweken worden
door de onmacht van het zien
toon mij dan jouw huilen, jouw lachen
jouw honger
schreeuw ik hem toe
jouw spreken, jouw stem
of de grootte van jouw wereld
laat me zien
waarom…