3326 resultaten.
1 jaar naar zelfmoord
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.201 Wat je achterlaat behalve verdiet en pijn,
Is ook een medicijn.
Want als ik bedenk,
Dat ik jou heb gekend,
Voelt het als een geschenk.
Ik heb veel van je geleerd,
En je altijd gerespecteerd.
In muziek ben je de beat,
In kleuren de felste die je ziet.
In woorden origineel,
Uniek als geheel.…
daar juicht een toon, daar klinkt een stem
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
851 een stem
de extra tijd zo gewonnen
- elk moment elk contact -
door en met haar
werd dubbel gevierd en beleefd
want waar zij is
- ze zaait het -
daar juicht een toon
daar klinkt een stem
haar bestemming bereikt
- het eeuwige voor het aardse -
haalt zij stil en voldaan
de oogst van haar leven
want waar zij is
- en in wat ze achterlaat…
Stervende zwanen en Ijsselmeren.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 En koppigheid,
Mag ik het achterlaten,
Net als de zucht die ik vermijd,
Inademen, om het ademen,
Uit, om het even,
Emotie, de schakel van ons wezen,
Hoe we het negeren,
Soms, komt het onwillekeurig naar boven, of ik dan mag leren luisteren? Eindelijk.…
Voorjaarsblauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Bovendien is het de plaats bij uitstek waar allerlei vogels
elkaar wegen kruisen en verse klanken worden geademd tegelijk ver-
stoord door een wirwar van getrokken witte strepen die vliegtuigen achterlaten zodat
de prachtige luchtbeelden en haar schakeringen vervagen tot een chaotisch en ongeregeld leven.…
Hemelsblauw
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
466 Bovendien is het plaats bij uitstek waar allerlei vogels
elkaar kruisen en verse klanken worden geademd tegelijk verstoord
door een wirwar van getrokken witte strepen die enige vliegtuigen achterlaten zodat
de prachtige luchtbeelden en haar schakeringen vervagen tot een chaotisch en ongeregeld leven.…
Terheijde aan de Zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
657 wat zwammen die dichters
toch van zwelgen van de zee
ze zoeken licht verzuim
bij golven in het schuim
mijn opa zat op het heijsche duin
pruimend op tabaksche pruim
te turen in d’eindeloze horizon
scheepjes zoekend in de avondzon
voor hem d’ eeuw’ge stilte
geen gezwatel over zilte
pakte hooguit een traantje mee
van het zoute water van…
Levenslang
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
945 Het kijken naar de horizon laat me dwalen,
ik zoek de kracht om mijn liefde te vertalen.
De vergeving die ik vraag klinkt als gezang,
laat me terug leven, levenslang.
Een gevoel van verlangen, keer op keer,
je laat me sterven, elke seconde een beetje meer.
Ik kronkel door het leven als een slang,
een gevoel van onzekerheid, levenslang.…
schemering
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.129 zich aaneen
Een altijd schier eindeloos gevecht
Die dikke zwarte deken om mij heen
Ik heb mij angstig er bij neergelegd
Ik blijf maar zitten, mooie dromen
Waarom moet ik dit alles dragen
Alle goeds dat mij is afgenomen
Een zo diepe wond in mij geslagen
Het is kil en donker om mij heen
Stil in de kamer bij de koude haard
Dan aan de horizon…
Zend je wat zinnen, zand en zon
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.826 ik om mij heen
nevelig zag ik getekend jouw gezicht
opende mijn hart en verbrijzelde de steen
hoge golven raakten mijn kille huid
het zout proefde verborgen verlangen
ik riep je naam, schreeuwde het uit
zag verbaasd de kuiltjes in jouw wangen
de zee kent mij naakt tot in mijn ziel
het zand voelde mijn vele gelopen passen
de horizon…
De wereld in mijn hand
netgedicht
4.4 met 32 stemmen
8.662 Zwijgend, als ik naar de horizon tuur
streel ik je, streel ik zacht je gezicht
In mijn oude hart brandt het vuur
nog mooier dan een mooi gedicht.
Ik voel me zo heel rijk van binnen
jij bent dichtbij me, hier aan zee
Samen zullen we alles overwinnen
want wij blijven samen, met z’n twee.…
Ochtendstemming
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
863 in een goudgeelslaapdronken bui weer
tot toonbeeld van slepende elegantie
Klarinetten ontkrullen zich strekken zich uit
hernieuwen hun gelofte van uitwaaierende frivoliteit
slechts met lichte weerzin
Contrabassen protesteren revolteren vernauwen hun pupillen
laten enkel hun te lage noten vallen
tegen de achterkant van de verschijnende horizon…
valschermsprong
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.040 na de duik uit de stalen romp
val ik steil en vrij door het veld
een makke pion van de zwaartekracht
huid knelt in het malse harnas
lucht perst mijn buik
ruimte over en horizon rondom
toch ben ik hier niet meer dan een klomp
peillood in een glazen liftschacht
de lens volgt de tuimelaar
achterwaartse salto met schroef
uitgestelde landing…
valschermsprong
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.149 na de duik uit de stalen romp
val ik steil en vrij door het veld
een makke pion van de zwaartekracht
huid knelt in het malse harnas
lucht perst mijn buik
ruimte over en horizon rondom
toch ben ik hier niet meer dan een klomp
peillood in een glazen liftschacht
de lens volgt de tuimelaar
achterwaartse salto met schroef
uitgestelde landing…
Wederkerige wals
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
612 De regen wikt en grijpt z'n kans,
sloopt de zomer in een zee van vuur
verleiden wolken in grillige balans
op jacht naar buit en avontuur
winden zwoegen langs de horizon
een poging om de winter te vervroegen,
een flauwe zon die daaraan
geen weerstand bieden kon.…
Vlinderloos
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
647 maar
die gecultiveerde eenzaamheid
en het gemak waarmee mensen
opzij worden gezet
weemoedige dromen
alleen maar verlangen
in zoet duister tastend
zijn plicht niet verzakend
als een eenvoudige heer
met verstand van zaken
eigenlijk kan hij
geen vlinder meer zien
alle vleugels leeg gelezen
in het oog van de nacht
verwijdert uit de horizon…
de schoonheid van jou..
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
605 'je gelooft ook alles wat je ziet,'
als het maar mooi genoeg is,
ja, dan wel,
dan mag de zonsondergang nep zijn
en ook de waterval de horizon,
de twaalfkleuren regenboog,
maar jouw stralende aanwezigheid,
nee, die niet, die
moet intact blijven als
een beschermd natuurgebied,
een nationaal monument,
je bent helder als de poolster…
doodsprenten
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.156 de waanzin die je in de keel van een hond legt, alsof
je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat
de ladders die je achter je optrekt als toekomst
dat vertrekt in een horizon die in elkaar schuift
als vluchtende huifkarren met zwalpende kruizen
hoe je de vlerk uithangt in je versleten boutades
je uitgedragen stoel bewoont rondom de…
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 De dag ijsbeert in kille regen,
marcheert over druilerige perrons
op een vroege, bleke zon gericht,
gedachten boemelen naar lege
horizons, passagiers tot niets
verplicht, lange stramme ijzers
en gevoelens smelten samen in
een optisch bedrog, uit synergie
een eigen doel beramen met de
losse eindjes in hun zog,
strakke teugels in luie…
inerte woordeloosheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
683 opperhuid
is het oorverdovend
het wit onder de oogleden
ruisend in de schelpen
de dag is geboren
in een onwisse worsteling
ergens op een strand
de zwaarte drukkend licht
smorend om het zwarte hart
de gedachte
die zich tijdloos voortpompt
voorbij de einder
loopt zich ook iemand leeg
de handen in kadans
strekkend in een zielloze horizon…
Italiaans vlees.
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
555 Op de horizon
lag weer die rode gloed
en in het toch al zo kalme water
was een gladde streep getrokken
ik voel me raar in mijn hoofd,
ik kijk als Escher,
was het jouw schip misschien
dat daar voer?…
Moeder Aarde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
693 regen
zintuigen trillen, ik weet het
en ik weet waarom
mijn warm hart reageert
dit zal de lucht zuiveren
minder belast
laat m’n gedachten vrij gaan
op woensdag
het is de regen en het gras
die liegen niet
op het getij van seizoenen
de regen kust mijn vingers
en over alles
opgefrist geel, groen, blauw groeit opnieuw
aan de gouden horizon…
Op herhaling
gedicht
3.0 met 80 stemmen
27.113 Zeg me nog eens hoe wegen
uiteen gaan, zich verplaatsen in
tegenovergestelde richtingen en donkere wolken
boven de horizon één kant opdrijven.…
Tekens aan de evenaar
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
627 Zaai– en oogstgoed in één oogopslag van
schoonheid onderschept, silhouet van de liefde
blijft ongerept, wat op onze horizon kan bogen,
raken we in onze muze meer en meer bevlogen.
Mijn lief, daarin is nog zoveel meer te geven.
“Door de wetenschap bereiken we veel,
alleen de liefde neigt naar perfectie.“…
Een levend schilderij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
549 geborgen
ontvouwt zich een subtiele kracht
die zich uitschenkt in een zachte nevel over de aarde
stromend over de kale landerijen, dorpen en steden
Kleurt zij alles opnieuw in:
van verzakte huisjes aan de bochtige dijk
en de smalle wateren langs drachtige koeien
in de wei
tot de vierkante loodsen die zich optrekken
aan de regenachtige horizon…
In de zwaarte van de schemering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.063 En waar hij warmte vraagt
rijpt de koude nog dieper
in poreus gebeente
als hij zijn overwoekerde jongensjaren
zacht lispelt
Aan de voet van haar gebeitelde initialen
waar hij het harde gesteente
niet kan breken
slaapt zij nu,
droomt zij hem zijn idealen
van de tijd toen zij* nog bij hem was
en schittert aan zijn droomloze horizon…
Wijze veerman?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
572 In hun knoesten ruizen
schakels, illustere kettingen
van de tijd, uit het zicht van
bestemmingen, die op donker
licht hun horizon bevrijden.
Gedachten glijden onder mijn
boegbeeld door, contouren van een
vage symboliek en schuurt de kiel
over ondiepten, voorbestemd zich met
de ziel van de wereld te moeten meten.…
Strandwandeling
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
576 Verder loop ik
en zie een spoor
van stevige schoenen,
leg er mijn voet in,
zacht en bloot,
kijk achterom,
zie hem ook stilstaan,
doorgaan,
om weer te worden
tot een stip aan de horizon.…
Levend marmer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
645 Bevestiging van ieder woord wat is of nog
geschreven wordt, in een grote stilte van
ontroering, de taal blijft strijdbaar,
herneemt zijn loop, verschijnt een horizon
als een nieuw te ontdekken land van hoop.…
Dagje Vondelpark
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
479 De linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe,
boven de daken van deze
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouette
in helder witte sjablonen op
de blauwe koele zijde van de horizon.…
Pommes Parisiennes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 En elke keer als weer een trein zijn oor doet razen
dan rijdt hij mee, de wijde horizon voorbij.
Vandaag bij ‘t wieden van een bedje met wat prei
was ‘t de Thalys die zijn gezichtsveld deed verbazen.
En ‘s avonds, etend van wat zelf gekweekte radijs
genoot -ie napret van een mooie dag Parijs.…