Alle inzendingen over huwelijk

Je buigt door als de Reine Claude mijn lippen raakt in je oksel ruik ik mijn zomer je streelt mijn schouder samen kijken we naar de verte met zomersnoei in onze ogen verwonderd zien wij elkaar de lente ontvang ik terug in het opaal van je vertederde blik mieren vinden hun weg over onze littekens want sommige zomers houden geen…

Na een berichtje van een kleinkind, er pas aan gedacht. Wat nu gedaan? Mijn vrouw komt er zo dadelijk aan. Een lila hortensiaatje in een vaasje naast haar bord gezet. Tien copy-pastehartjes, plus ‘X 6’ voor de duidelijkheid, op een A-4’tje geprint en erbij gelegd. Geen tijd of zin voor zestig. Het eerste rijtje vuurrood. De andere…

gehouwen uit het allerfijnste albast ben jij gerezen tot de beeltenis die ik als enige mag bezitten en lieven telkens wanneer we onderweg zijn naar morgen leid jij me naar daar waar waar alle goede zegens zijn neergestreken steeds weer, jouw hand op mijn hart mijn lippen om de jouwe, die als een zachte madelievenkrans mij het zoet van…

Ik wil je kennen, ik wil je helpen, ik houd van je Praat met me Wat is het probleem? Je maakt rotzooi in huis Je saboteert onze afspraken en jouw beloftes Ik doe niet moeilijk Ik doe moeite Ik wil je dicht bij me, we kunnen het leuk hebben samen, waarom verstop je je? Verberg je iets? Wees een man, ik wil jou kunnen vertrouwen…

O! Vraag niet mijn oordeel over zeden Wat jouw narigheid voor mijn hart beslist; Verwond niet met je blik, doch door rede: Gebruik je macht, maar slacht mij niet met list, Zeg dat je daar liefhebt; maar in mijn zicht, Lief hart, zorg dat je blik niet zijwaarts richt: Waarom met sluwheid pijn doen, als jouw licht Feller is dan mijn matte tegenwicht…

Waar leg ik je neer? vraagt ze maar al mijn woorden zijn verdwenen in dit woordeloos bewegen naar niets door haar zwaarmoedige tederheid blijf ik nog stiller dan voorheen wil ik steeds zwijgen over iets tijdens emotionele momenten heb ik geen intieme respons Waar ben ik ? vraagt ze en ik blijf haar een antwoord schuldig mijn onwetendheid…

Ik raak niet vertrouwd met deze wereld hoe ik ook mijn best doe in zuid, noord, oost en west de pest aan het goede mee trouwen zit er dus niet in huwelijk bij voorbaat gestrand ook niet samenwonen, zelfs samen komen stuit tot afkeer van mijn zijn ik ben zeker niet de beste maar ook niet de slechtste vandaag 42 jaar geleden mijn man ontmoet…

Ze hebben er over nagedacht dat ontbreken van de liefde ze ademt uit haar intieme stilte bij de flauwe bocht van de rivier dat niet kunnen dromen nooit meer kunnen voelen lijkt in haar denken geslopen haar geheugen faalt voorzichtig volkomen naakt en zonder woorden dit is de kans om opnieuw te beginnen nu de dag afscheid neemt van…

Dit is jouw realiteit zolang ik stil blijf staan in wat niet echt mag heten als meest plausibele tijd [maar verdwenen is mijn dagpijn] Nabijheid vervliegt uit gedachten jij zwijgt bij de stilstand in de goot blindelings volg je jouw teruggekeerde ongeduld is groot [noch komen hier je verwachtingen tot stand] Kennelijk aarzel jij mijn…

Ze diept blank aardewerk op Uit het teiltje. Zo is ze begaan Met de voortgang van orde En reikt me een schaal toe: dat liefde Als de onze van eenvoud kon worden. Dan in een glimp op het wentelen, Het gezicht waaruit ik mij ontspin: Een Romeinse neus en gifzwarte ogen. Voorts het plafond, beneden in licht, Waarop zich zwarte vliegen bewegen…

Het huwelijk blijft een zeer bedenkelijke vorm van seksueel samenzijn de kern is - volgens de denkers - respectloos en aanstootgevend maar het gebeurt nog elke dag. Zelfs de meest beschaafden onder vrouwen ook doen het met opgeheven hoofd uitgedost als feestelijke lekkernij leggen zij de gelofte af zo de onzedelijkheid wettig lijkt…

Alle breekbare bladzijden uit het boek der prille liefde leest hij voor in zijn gedachten het zijn eenvoudige feiten over bonte bloemen en het behang en het belang van aandacht geven hij vertelt het niet aan iedereen dat hij haar liefheeft met zijn stilte door een verlangen in de nacht hij legt zijn honger in de dakgoot bedekt de toekomst…

Vijftig Jaar Samen Vijftig jaar geleden, begon een reis, met liefde en hoop, zo warm en wijs. Hand in hand, door de tijd gevlogen, met elk moment de liefde gewogen. Jullie bouwden een leven, steen voor steen, door storm en zonneschijn, steeds te been. Samen lachen, samen huilen, in elkaars armen altijd schuilen. De jaren gingen als een…

__I__ Elke keer als ze mij raakte in mijn hart op mijn andere wang veerde ik terug naar haar. Ik zei dit stopt nooit maar nu is het toch echt voorbij alleen haar hand gloeit nog na. __2__ Deuren sloten ramen licht dat meebewoog gelijk met het vertrek maar de schaduw bleef hangen aan haar haakjes in die verstilde hoek…

Met die typische toon en foute houding sprak ze me weer aan Ik kaatste het terug onverbiddelijk en wees naar haar Zij was uit contact om dezelfde reden waarom ik vertrok Hij mag zichzelf zijn binnen de grenzen van haar angst en pijn…

Er slaapt een man in huis. Soms noem ik hem de mijne. Hij neemt fauteuil en ether in, hij snijdt mijn adem af. Dan sluip ik nors de kamer uit, ze werd te veel de zijne. Te veel zijn lucht, zijn bloed, zijn brood dat ik wel eten moet. De hand die ik dan buit en die me steeds weer voedt. En dat ik zwaarder werd van heupen met de jaren. Dat is…

Tussen eindeloos brekende golven, in het kielzog van haar uitnodigend lijf, kiest de zwemmer - op gevaar van leven - op goed geluk af te duiken. Als wrakhout, van water doordrongen, laat hij zich naar haar bodem zinken. De zwemmer, een naamloze knoest, proeft enkel water: nat, met schurend zand. Over haar nooit verkende diepten drijft hij…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp en mild doorzeefd van zeeën zonlicht over deze middagmeubels, zitten jij en ik midden ons levenslang vredesbestand. Wij drinken thee, knabbelen koekjes. Keuvelen op gezegende leeftijd samen. Onze vriendschap en huwelijkse band, amen. Daarmee een schoner eind voegend aan duizend droeve liefdesverhalen…

Aan één tafel stil tussen jouw adem en mij bewaar ik mijn rust Ik lees de woorden die je niet uitspreekt, een rimpeling in de lucht, een zachte zucht. Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen, terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin. We delen het brood en de stilte aan tafel, maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:…

Gelijk twee beekjes samenvloeien, Als één ondeelbre rivier verder gaan, Is een huwelijk van twee gelieven, Gelijk een symbiotisch samengaan. Zo’n ondeelbare eenheid Is ’n groot geschenk voor hen beî, Zij saam d’vruchten plukken, Hun geluk en vreugde schenken. Dat toch vele huwelijken stranden, Lijkt ’n tegenstrijdigheid, Blinde verliefdheid…

Zij voelde ’t vlindren in d’r buik, Toen ze hem d’eerste keer zag. En daar bleef ‘t dus niet bij, En dát bemerkte dus ook hij. Toen zij dat opmerkte bij hem, Ging bij haar alles van de rem, In ’n welhaast sneltreinvaart, Dat zette haar wens op d’kaart. Nu ze ’t wisten van malkander, Zette dat veel in gang, En kwam van ’t één, ’t ander…

We zoeken elkaar binnen elkaars grenzen die ons insnoeren al willen we dat niet Maar in vrijheid zouden we elkaar verliezen, dus gaan we zwijgend verder, opgejaagd door het afbrokkelende land achter ons, hopend nog vooruit te kunnen waar geen pad meer is Men kijkt ons verwonderd na en ziet ons de takken wegslaan Inmiddels is er geen…

Haar figuurtje was oh-la-la, Koolzwarte ogen, ravenzwart haar, Karmijnrode lippen om te zoenen, Een schoonheid voorwaar. Ik bood haar aan wat zij graag wilde, En ja, dat stond haar wel aan, Dus sloegen wij spijkers met koppen, Dat heeft ons beî welgedaan. Wij hebben nu twaalf kindren op rij, Een compleet dozijn, Met wie wij beî zijn…

Hij is zo dik en zij zo klein hoe zou ze hem omhelzen. Hij is zo moe en zij zo klein hoe zou ze hem begrijpen. Hij loopt zo slecht en zij zo klein hoe staan ze samen stil. Hij is zo grijs en zij zo klein hoe. Hij wenste iemand, onbesmet door zo'n onhebbelijk verleden als het zijne en zij is zo klein. ------------------------------ uit:…

Ruim de helft van mijn leven Heeft zij mij zoveel liefde gegeven, Ik parallel aan mijn hartzeer, Er ruim ’n decennium nog op teer. Ik weet niet hoe lang nog te gaan, Op d’voorliggende levensbaan, Tot ik afscheid nemen moet, En d’ogen sluit voorgoed. Maar haar liefde in mijn hart, Blijf ik koesteren, Tot haar beeld gaat op zwart. Ik…

Zijn leven lang had hij het zwaar hij timmerde voor iedereen zo ging de tijd al schrijnend heen hij timmerde vooral voor haar die nu vergetend naast hem zat zij was al lang niet meer ter been haar Parkinson schudde van neen tegen de man die ze had liefgehad gesprekken stokten met de tijd en doodden zin en levenslust was dit de vrouw die…

Schreeuw niet tegen mij dat je verzuipt in drank die dank je aan jezelf; je mond loopt over, van jij...en wij? Wat jij bedoelde, voelde ik met onschuldige, blauwe ogen. Er is geen reden om te lachen, of het moet de wreedheid van jouw gedachten zijn. Wat is de waarheid waard, als jij het vergeten bent en bang bent voor jouw verleden?…

'Geachte Heer, ik moet u danken Voor 't postpakket dat ik ontving. Maar u vergeeft mij ongetwijfeld Een zekere teleurstelling. Toen ik de hand vroeg van uw dochter, die ik hartstochtelijk bemin, deed ik zulks niet in letterlijke, Doch overdrachtelijke zin.'…

Ik zei per ongeluk had ik iemand gebeld op videostand een mooie vrouw ik verontschuldigde mij ze lachte me toe ik zei leuk u even te zien zij wenste mij een onvergetelijke dag. ‘t Was vlak voordat we weggingen naar ‘t strand met al haar herinneringen waar ik jou overlaadde en wij neerdaalden boven soep in een strandballentent.…