Alle inzendingen over Idyllen

Och, schone Testilis! waarom de min te ontvlieden, Zo zoet, zo zalig voor ons hart? Wilt ge aan het reinst gevoel, halsstarrig, weerstand bieden, En vlamt gij op uw eigen smart? Waartoe uw leven door te sterven? Wat woede dwingt u, wreed, te derven, En sneeuwt een winter neer op 's levens lentetijd? Wat vreugd, helaas! moogt gij verwerven…

Streel en deel mijn ziel en zin, God des wijns en god der min, Wie ik offers wijde! Deel me uw zoete gunsten mee En vereen u op mijn beê En verhoor me om strijde. Lyeus! les mijn ingewand Als de liefde ’t blaakt en brandt Door ontgloeide flitsen; Eros! Laat uw vuur mijn dorst, Als mijn hart zwemt in mijn borst, Vlammend weder hitsen…

Kleine Idylle, groots prachtig oord, hier gaat de natuur zijn gang nog, ongestoord. Overhangende takken, brandnetels en winde nooit heb ik gedacht het paradijs te vinden. Oosthaven, idylle op het eiland van Dordt…

Ergens op de Veluwe Door het rulle zand Loopt een vader met een kind Samen hand in hand De avondzon glinstert stralend Door het groene bladerdek Nog even en de zon Wordt door de maan opzij gezet Beiden genieten zwijgend Op dit late uur Van het mooie en het tere De schoonheid der natuur Dan staan ze roerloos stil Want op een open plek…

Een einde kwam aan een idylle. Geen tijd wou ze aan 'm verspillen. Ik snap die Yolanthe: 'k wens óók niet met Jan te verkeren, al zou hij het willen.…

Pas op, de liefde wil jouw totale aandacht -- en op tijd naar bed.…

Een idylle waar je voor moet vechten.…

De zon is onder en in ’t bos wacht al de nacht. In slierten waaien nevels langs de randen van al in diepe schemering gehulde landen, in ijle mist gaan lome koeien langzaam zweven, alleen in ademwolken leeft hun stille leven. Hun laatste nacht - morgen gaan ze eraan. Uit verre wei komt klacht tot hier: de stier.…

Ze streek hem door z'n dunne haar en zat bij hem op schoot. Het was een liefderijk gebaar, waarvan hij zeer genoot. Ze pronkte in d'r nachtkledij, die hij d'r had gegeven. Nauwelijks in bed, vroeg zij: 'Zeg Paps, vertel je even?'…

als een transplantaat hangt een stuk schors los van je zilveren jurk beduimelde bladeren als verschoten lovertjes rondom je heen en toch geef je licht wit wicht…

Hoe eenzaam keek de dame rond op 't bankje op de hei. Toen kwam een heer. Hij vroeg terstond: 'Is deze plaats nog vrij?' Ze zaten even naast elkaar, genietend van de hei. ' 'k Ben hetero,' sprak hij tot haar. 'Ik ook,' bekende zij. Gebroken was hierdoor het ijs: het schiep meteen een band. Hij zei: 'Ik wil met jou op reis' en vroeg 'r…

Niet te geloven maar ik bevond mij in de hoogste hotelkamer van het Hotel Burj Al Arab in Dubai de zeven sterren maakten al mijn dromen waar en Carice van Houten liet zich graag door mij masseren, terwijl een bediende champagne en kaviaar presenteerde, gleed de filmdruk van Carice af en kon ik eindelijk van de woorddruk verlost volop genieten…

schildert de fijne idylle zonder verblozen in mozaïek vorm en met fraaie tussenpozen. de maan haar poëtische schijngestalten.. met de terugkeer van de tijd.…

En is het daarbuiten ook donker en koud En droevige wintertijd, Mijn lief, 't is lente om mij heen, Nu ge in mijne armen zijt. En schijnt ook geen ster door de grauwe mist En huilt ook de storm door de nacht - Ik schuif de armstoel bij het vuur, De zetel van 't voorgeslacht. Blond meisje met uw rozenmond, Kom, zet u op mijn knie, Vertel…

Het was nog maar eventjes geleden dat zij besliste, dat als het zo ver is, ze dan in een vlinder gaat wonen Zodat zij, de haar dierbaar gekoesterde vrijheid, denk ik, vooral goed kan borgen En om, natuurlijk, die fijne dagen hier, en dat waren er veel, nog eens weldadig te bekronen Zoals die vlinders, dat had ze echt wel goed gezien, in…

Werd je wakker vannacht Overspoeld door gevoel Onbevredigd verlangen Luchtledige handen Konden we leven Ons lichaam bewegen Als in de droom Van l'Image du jour' Met Gratiën Nimfen Onbereikbare idylles Hunkerende belles In uitdagende posen Als cherubijnen Uit Gods paradijs Met Cupido's pijlen Bonzend hart Vuur en vlam Oh…

Roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk Geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan. Smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen. We verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie. Rita G. Declerck…

roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen we verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie rita g.declerck…

in een idylle de eerste vlinder in de prille zon een serene vluchtige rust op de grijze steen ik denk aan hun soms zo poëtische namen parelmoervlinder zilveren maan porseleinvlinder koesterend stil aangenaam langzaam…

In de verte gloort het uitzicht over een Haagse gracht, nu gedempt en de idylle voorbij het getouwtrek aan wat overeind moest blijven, bood niet voldoende houvast aan de rust, ruimte en statigheid waarmee schoonheid is verbonden, haar weerschijn doet mij verlangen.…

Heb vandaag gewandeld Door een dag van mijn leven Een dag verder van het verleden Nog weinig stappen In de toekomst Een gedacht aan ’t zijn Enige meters door ’t leven Wandelend in vergane illusies Een idylle uit verleden Die een glimlach vormt in ’t heden.…

Toveren mag ik toveren met licht Binnen oogbereik de bloemen van de toverhazelaar Groot gevaar idylle van lente te verstoren: Gele bloemen als gouden spinsel uit een sprookje Verzonnen verzinsel zelfs onwaar? Toveren mag ik woorden tot in dit waar gedicht.…

een verre idylle slechts bereikbaar in de stilte die 's nachts oplicht het eiland een gedachte een nomade onder volle maan aan de rand een oud beseffen waar de kern in 't midden ligt de geur van zout eeuwenoud hout onbenoemd en uit het zicht…

ik zag je lach had nooit gedacht dat ik jou levenslang zou volgen nog tracht ik het raadsel op te lossen van je ogen in de blik die ik ving bij het ontmoeten de hand en kus stukjes hemel vol verliefde rust toch is de idylle niet compleet want huis en haard zijn nog verscholen tot leven alles weet…

Zo er nog daglicht was, bleef de idylle, alsof het zich in dag en plaats vergist had.…

het tedere pastelachtige van een fraaie ansicht met uitzicht op een idylle scheepjes met gestreken zeil na behouden thuiskomst bakboord aan stuurboord zo'n reisimpressie in kleur vanuit het hart van de meester vertaald in penseelstreken voor ogen van vandaag en morgen ------------------------------ Claude Monet -Argenteuil 1875…

Op de omslag van het magazine een meisje van een jaar of zes misschien oogverblindend wit jurkje blote schone voetjes handjes zonder zwarte nagel- randjes een idylle Stevig in de zandbak staan twee onbedekte beentjes teentjes die bewegen modde- rige vingertjes vol leven echt een plaatje…

Siberische idylle, dan een jagerstred op de permafrost. Freefighter Joop staalt zijn spieren alvorens de ring in te denderen, overal ter aarde dooit of laait het licht. Als een wenkbrauw bloedt de einder. ------------------------------------------------------ uit: 'Callahan en andere gedaanten', 2004.…

Een pad met her en der een vuilnisblik aan steel leidt steevast naar wat echt iets krijgt van een idylle. In dat stilleven ligt opeens een klein prieel. Ooit zijn de wanden door een anonieme schilder van beelden vol obscene sport in groepsverband voorzien. Er blijkt nog steeds een post of vier vacant.…

Als de zon moeite krijgt met klimmen en het licht geheimzinnig wordt als elfen druppels dauw gaan gooien naar elkaar als kabouters hun paddestoelen bestijgen als wind zich even rustig houdt als vogels vergeefs proberen de stilte stuk te zingen als verwachting hangt tussen de stammen dan, ja dan zou het kunnen zijn dat het novembermeisje…