Alle inzendingen over Metalen

Zuil Oudehorne* Via woestijnzand uit Utah naar de Roemeen- se bergen en nu in Oudehorne, Friesland De UFO-gelovers Nieuwsgierig enthousiast Een Metalen Monoliet Nu al dríe keer verrast De overeenkomst tussen Oudehorne, bergen, zand Een mystieke monoliet Met gelijkenis. Ook verband? *Locatie: oostelijk van Heerenveen…

voor een tractor heeft mijn oom me behoed en het slenteren door te diepe sporen ik troostte me met het geluid, het koren dat in de warme zomer was uitgebroed in vervoering werd ik door het staal gebracht die brommend en stoer het fraaie erf betrad zigzaggend ging naar het natuurlijk pad waar de inspanning leunde op halve kracht voor mij…

Leg ik me vast aan mijn verchroomde kikker ben jij mijn kade waar je bankje staat waar ik mag zijn en even mijzelf mag verlaten het touw – het touw is wij waarlangs we lijnen – scheeps om elkaar heen gedraaid de golven klotsen zachtjes tegen het diep – basalt – de paalsteek is gelegd we deinen…

Chroom is het metaal van de illusie.…

het beeld van de man, het metaal boven zijn hoofd in brons gegoten schuld door polijsten verfraaid vastgezet op een sokkel gladgestreken tot glans zich tegen het metaal keert metaalmoeheid wroet en vreet door elke constructie der creativiteit een barst ontluikte het zachte brons…

verlost van metaal zal ieder elementje een spoor nalaten…

Geen gezelschappelijk leven leidde ik. Ik groette mijn sibbe, buren. Gaf mijn vrije tijd aan het Boek, uitgezonderd de uren uitverkoren door me voor scherts met mijn kinders. Wat oude vrienden betreft, ik miste hun por in de ribben niet om bonmots als Van je vrienden moet je het hebben. Toen kwam ik bij de kroon op voor de goor belasterde krijgsgevangengenomen…

Een vlucht metalen meeuwen de vrienden ver van overzee Europeanen en Amerikanen brengen hopelijk het stemrecht mee.…

Tussen koud metaal en de ritselende fluister van woorden onderweg.…

reus is aangekomen rondig uit strakplaatig edel glijdend over water schitterbaar tegen de zon stomend snel en statig moe gestaald dan zinkt het gebruikt door overmatig…

De inca-lelie, zo werd onderzocht, Gedijde als ze metal hoorde bonken Terwijl, als er Cliff Richard-nummers klonken, Zo'n plant niet al te lang meer leven mocht De mens is dus in wezen als een lelie: Breng niemand groot met surrogaat of reli…

ik hoor de kreten van verwrongen schroot het snerpend gillen in de dood van resten metaal die nu branden in het vuur waaruit zij ooit hun vormen hebben gehad om weer die processen te starten is energie tarten het geeft de mens geen pas want duurzaamheid kan de mens de tweede wereld geven die ons was beloofd en hemel zal gaan…

metalen puntjes vliegen krijtend in hoog blauw witte motieven [senryu]…

Ik sta op - van woede buiten zinnen - en hou me vast aan de metalen stang. Op dat moment mis ik iets: klanken vol herinneringen tonen die opkwamen uit het niets muziek om bij te zingen. En dan weet ik weer wat ik mis... het tikken van mijn ring op het metaal…

Loof met klinkende cimbaal Van metaal; Loof met vrolijke cimbaal Van metaal. Loof, met al het geestendom, Hem alom!…

Straks knallen kronen met metalen tonen. Omzeilt men zo niet de wapenwet ?…

kreunend metaal, brekend glas ... ... wou dat ik het slachtoffer was…

Grote brede robuuste riemen met opvallende metalen gespen verhullen dikke vrouwenbuiken... Een tikkeltje te maar 't slankt af!…

denderend door m’ n kop gillend metaal recht door kromming oorverdovend stil verwrongen staal dampend als een macaber kunstwerk…

Her en der staan groepjes van vooral mannen die met veel, opgewonden ‘oh-la-la’ en weidse armgebaren hun emotie uiten wanneer een werper met een droge tik van metaal op metaal de boule van de tegenstander wegschiet of juist als hij, doordat de boule met een doffe plof doelloos is stilgevallen, heeft gemist, onder de relatieve koelte van…

Zoektocht door intellectuele oude plunje van vele denkvermogens Tussen een mengelmoes van edele en onedele metalen schittert de Hemelse diadeem met Edelsteen het goud uit de rotsbedding.…

tussen kieren van stramme bomen het metalen krassen van de kraai tussen brisante vuren en schaduwen die verschuiven wacht in tijdloos licht de taal op een teken…

De maan is een lijk En ligt wit en bloot Onder een laken op het zwarte Plastic van het rijdend bed Ik snijd in de nacht Mijn metalen scalpel zoekt Wanhopig naar het warme ochtendrood…

De wind die aan de snaren, Die aan 't metalen garen, Hun nachtlijkheid ontwringt En voor hen klaagt en zingt. En voor hen doet vervliegen, Al 't liegen en bedriegen, In kerming en gegil, De harde levenswil. Het zijn de snaren, Het blind metalen garen, Dat tot een harp vereend, Van schuldeloosheid weent.…

Trompetten schalden en men sloeg de trom, Gejuich weerklonk en luide jubelzangen, Er werden bonte slingers opgehangen En een metalen stem riep vrolijk om: "De trein die het station nu binnenrijdt Is door een vreemde samenloop op tijd!"…

In Twente huivert men bij de gedachte Dat agentenhuid doorboord wordt door metaal Begrijpelijk en zelfs volstrekt normaal Toch leidt een kledingvoorstel nu tot klachten Maar een piercing spaart een radio én geld (Mits goed op de frequentie afgesteld)…

Wonen in een zin, sterk uitgehamerd in metaal. Vanwaar dat verlangen? Niet om iemand te bekoren. Niet om mijn naam onder het nageslacht te vereeuwigen. Het is de onbenoemde behoefte aan orde, ritme, vorm, welke drie woorden we tegen de chaos en het niets inzetten.…

de kraaien krassen hun zwarte rituelen in oude bomen niet stuk te krijgen al die metalen stemmen mijn mond vol tanden krah krah koppiekrah kraai houdt het koppie erbij ik houd mijn snavel…

Sommige lezers zullen dit distichon wel herkennen: de laatste twee regels van het gedichtje Hades/Heavy metal. Mijn excuses voor het hergebruik!…

de spoorbrug over de IJssel bij Zutphen lijkt op deze foto een wirwar aan metaal... goddank zag ooit de schepper van deze brug het verband waardoor ik thans met vertrouwen de oversteek waag naar gindse zijde je zou er bijna religieus van worden…