tussen kieren van
stramme bomen
het metalen
krassen van de kraai
tussen brisante
vuren en schaduwen
die verschuiven
wacht in tijdloos licht
de taal op een teken
Taal kan uit zichzelve niets.
Wel met een mijmerende dame die
gespannen door de takken gluurt of
Poëtica met een ideeënpatroon
haar het hoofd op hol kan maken.
J. Bakx, 4 jaar geleden
Nog even een vraag aan jou Kees. Zou jij in die situatie geen gedicht maken?
Ik wel zoals je gelezen hebt. Het onvoltooide kan ook de moeite waard zijn.
J. Bakx, 4 jaar geleden
Dank voor je reactie, Kees. Soms registreer je van alles en nog wat maar de inspiratie drentelt, wacht en wacht. Dat probeerde ik weer te geven. Ervaar jij dat ook weleens?!
K.Bladzij, 4 jaar geleden
Ook hier weer, Joseline:
je begint net en dan hou je er mee op!
Onderschat je je inspiratie?
De taal wacht op een teken, zeg je.
Nou, waar wacht je op?
Er zijn 6 reacties op deze inzending:
Wel met een mijmerende dame die
gespannen door de takken gluurt of
Poëtica met een ideeënpatroon
haar het hoofd op hol kan maken.
Ik wel zoals je gelezen hebt. Het onvoltooide kan ook de moeite waard zijn.
je begint net en dan hou je er mee op!
Onderschat je je inspiratie?
De taal wacht op een teken, zeg je.
Nou, waar wacht je op?