Alle inzendingen over stilte,oplost

Ik vind jou aan de rand van een duister bestaan zoals een schaduw zijn evenbeeld begroet steek jij voor mij het licht weer aan en ik volg je...op de voet door het donker van een nacht onder een deken van kilte waar ik wacht tot de stilte oplost in zonlicht dat weer zal gaan schijnen op een nieuwe dag waarin ik je langzaam zie verdwijnen…

Is het tij te keren door ons te vaccineren door de intimiteit te weren? Of moeten we leren minder te consumeren minder te begeren de bio industrie af te zweren minder winsten uit te keren aan wellustiger heren Gelijkwaardigheid te waarderen en de natuur te eren. Laten we daarvoor demonstreren…

Klanken helder als kristal serene rimpelingen in een meer van stilte klanken uit het niets verrezen en éven tot vorm gestold vorm die als een flakkerende vlam plots oplost een tedere wind die manna schenkt die liefde is…

zag je hoe kalm de zee werd toen de wind zich terug trok hoe luidruchtigheid oploste in stilte zag je hoe zacht achtergebleven vogelveren zich lieten vallen op de platgetreden grond van het verlaten strand zag je hoe stil het werd toen de meeuw het verloor van de elementen en strandde op het zand…

als lawaai oplost geeft dat stilte licht dat wegkwijnt wordt duisternis warmte die wegebt wordt kilte en wee je gebeente als jij straks verdwijnt ontstaat er zooo'n leemte…

Het zal zijn in die stilte, waarin niets, en niks, te winnen noch verliezen was. Het lag in de immense grote kracht der kwetsbaarheid dat mijn leven uiteindelijk oploste in tijdloosheid. In die verte in de vaart der stromen der tijden bleef ik vechten nooit was nooit altijd één.…

Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar stilte smaakt. Achter glas lossen velden op in diepe schaduwen; lijnen verdwijnen tot een voorbijgaande fluistering. Binnenruimte vult zich met gedragen rust; lichamen wiegen mee op het trage spoor.…

net zoals een droom oplost in werkelijkheid is het bij wolken op een afstand wondermooi flarden mist er middenin…

Mijn vinger kan ik er niet achter krijgen, ik krijg er geen vat op, houd mijn vinger aan de pols en hoop dat het zichzelf oplost, als ik mijn vinger maar niet kwijtraak!…

Stilte is nooit het einde van geluid maar het ogenblik vóór de beweging waar zij wordt ervaren zie ik haar al verdwijnend oplossen waar rust woont kantelt de tijd haast onmerkbaar waar men zwijgen hoort begint het spreken der ruimte dan begrijp ik stilte is slechts een schaduw van de veer van een vleugel die windstil…

Getrimde zeilen een zachte golf raakt het hout stilte draagt de boot De wereld trekt aan me, voorbij in een stroom van golvende indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte.…

Ik hoop dat je stilte vindt die je hart niet verstrikt. Dat je een stukje paradijs voelt terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost. Je voeten drukken plassen die zich vastbijten in de aarde. De lucht hangt laag, zwaar van onvertelde woorden.…

In deze stilte — mijn eigen oog in de storm — voel ik niets dan volmaakte aanwezigheid. Het is mijn fort, mijn kasteel, mijn toevluchtsoord waar ik altijd kan verblijven. Want buiten verdooft het lawaai dag na dag — tot stilte een keuze wordt.…

Langzaam me vermoordend een lied dat in minuten jou mijn hele leven vertelt van het begin tot het eind en omgekeerd weer terug couplet na couplet zing ik voor jou als beste vriend die ik mijn duisternis noem in stilte waarheden die me hebben gesmoord welke kracht er uitgaat van dit ingetogen lied dat wegsterft en oplost in nevels van…

aan de einder tot je oplost in mijzelf sta ik te trillen op mijn benen en jij?…

Het wil drukken tot zelfs stilte moe wordt. Ik schrijf omdat niets doen ook een daad is. Omdat zwijgen tenminste eerlijk is over zijn onmacht. Elke regel bewijst dat er geen uitweg komt. Geen afronding. Geen les. Alleen herhaling van iets dat niet oplost en niet verdwijnt. Dit gedicht weet dat het tekortschiet.…

als je verdwijnt zo zonder omkijken oplost in de verte witter wordt dan de witste muur als je verdwijnt zo zonder dralen een wordt met de schutkleuren van een ondoordringbaar woud als je verdwijnt zo zonder naam onherkenbaar samenvalt met de massa en niet terug zal keren…

Zoals rook oplost in niets. Rook kalmeert.…

Nog zit de pilaarheilige biddend en vastend tot hij een ons weegt vastgegroeid op die ene plek Als hij maar op zijn plaats blijft is de hemel altijd dichterbij en hoogtevrees iets voor beneden Wat nodig lijkt is een godswonder dat ene toeval dat alles oplost…

zo lijkt de lucht een ademveld, versteent het land tot rots die in regen oplost als een wijkagent in de verte wacht, met de sneeuw van populieren waait het daglicht uiteen dat leunt tegen de vallende schemer, nergens verder…

gedroomde reis het gewicht van de taal verdween toen ik net als de zwaluwen in het wolkendek oploste een laatste blik op aarde liet me de zeeën zien op de bodem van een verlaten bootje schitterde een schelp in de zon…

hecht zich steeds inniger aan droomloze gedachten die het leven zonder omzien verlaten In de spiegeling van de dood wenst het leven zich geborgen in een eeuwigdurende liefdevolle omarming waarin het lijden oplost en het licht nooit meer zal breken…

Miraculeus hoe de tijd oplost er niet meer toe doet Net als de modder onder je schoenen als je danst in een plas De natuur houdt haar adem in Je bereikt, verrijkt ommekeer Langzaam ontwaakt de kern van je zijn Diep, dieper, diepst Lief, liever, liefst Ontwapenend, en levensecht…

Het was oorverdovend stil tijdens de storm, geen beweging werd waargenomen, geen geluid eveneens. Het was oorverdovend stil tijdens je heengaan, niets bewoog nog, niemand sprak het was oorverdovend stil.…

zoveel stilte om van te houden als je vleugels krijgt je gehoord aangeraakt voelt zoveel stilte om te doorbreken als de bedreiging binnenin aanzwelt monddood maakt zoveel stilte om te aanvaarden als er niets is om mee te denken om van te houden…

Hoe het dierbare oplost in een verre verte alsof het nooit heeft bestaan Hoe zij eindelijk toch kan huilen omdat ze plotseling dacht aan zijn mannenhand Hoe hij die zo zacht op het hoofdje van het kindje had gelegd Hoe zij nu zo onverwacht aan niets anders denken kan hoe het oneindig dierbare Wisselbaar kan zijn…

ik keerde terug naar het landschap van het zinderende koren waar ik als in een koortsdroom liep en liep tot ik oploste in de tijd er huisde geen grijs in mij boven blakerde de zon door woorden keerde ik terug naar een verdwenen wereld een plek die mijn ziel niet verlaten kan…

Al die eenzame vreugden zitten opgesloten in gedachten zonder ramen, waar men grinnikt alsof lachen iets oplost. En dan die eenzame geesten, keurig gekleed in herinneringen, ze drinken stilte en noemen het pensioen. Ik vraag niet om vergeving. Ik vraag zelfs geen uitleg meer.…

Stilte is geen keuze, maar slijtage. Een lichaam dat geleerd heeft dat voelen niets oplost. Zo blijft het gedicht intact: onbewogen, ongevraagd, eerlijk in zijn zwijgen— terwijl de schrijver langzaam leegloopt tussen twee regels die elkaar niet durven raken.…

Samen delen we de stilte – ook de tijd beweegt nu niet meer. Alleen wij zien deze sneeuw, de stad slaapt. Als de dag de droom oplost en ik wakker word, liggen onze handen verstrengeld, en jij, mijn lief, slaapt – stil - verder……