Alle inzendingen over vacuum

Daglicht troebelt tussen het mistpoeder en woekert weg niemandsland in gelijk de plek waar klanken verdampen voorbij het laatste bereik het ochtendlicht snijdt langs gordijnen onweerbaar de kamer binnen het trekt mijn ogen in zuigt mij de slaap uit een wederkeer in dag en lichaam mijn naam mijn oog mijn zinnen ze waren er vannacht…

Zacht zingt het vacuüm Atonaal in resonantie Deze klank verstoort De etherische substantie Ondergang in onzekerheid Voorbij de gangbare limieten De entropie is onomkeerbaar In dit kosmisch bloedvergieten Waar eens ik liep Langs paden van chaos Fluctuaties op een zee van tijd Komt nu het ledige tot orde…

je vacuüm inpakken altijd houdbaar voor nu en dan om voor eeuwig te houden van…

Als in een vacuüm Als in een luchtbel Gevangen en opgesloten Emoties in de knel De tijd hier staat stil De wereld buiten tolt rond Want buiten dit vacuüm Wacht voor mij de afgrond In het vacuüm is het veilig Buiten is onbekend Toch heel voorzichtig Grenzen worden verkend Ondanks de geborgenheid En bescherming van deze bel Haal ik…

het heeft geen vormen als onttrokken lucht zonder enig volume dus zonder maat en met niets dan louter vacuüm in staat om alles mee te zuigen in zijn vlucht naar een bestemming een blij toekomstbeeld geloof is goed vertrouwen ook op kracht maar onbenoemd blijft het de sterkste macht onzichtbaar en onhoorbaar en verdeeld namen geven is gewoon…

Jouw angst heeft plaats gemaakt voor leegte het schilderij van de dood is veranderd in een witte bloem de armoede van jouw faalangst heeft je vacuüm gezogen alles wat er over is zweeft in de kleinte van een droom.…

Als de wind, waait de tijd voorbij Niet af te remmen, niet te versnellen We gaan We gaan Als we dat nog niet wisten Met de tijd als de wind in onze rug We hebben lief, we haten, we schreeuwen We huilen, we juichen, we gaan Hand in hand Met de tijd. Onomkeerbeer, tegendraads en onbegrijpelijk We sjouwen, duwen en slepen ons voort…

ik ben niet dood ik leef in 'n vacuüm.…

storm waait wind frisse lucht zuurstof alsof het gratis is mijn ik is vacuüm…

Als in een vacuüm rest het luisteren naar het fluisteren van de zachte wind Langzaam loslatend tot de stilte komt van daaruit de keuze voor een nieuw begin…

Gebrandmerkt door leegte In een eindeloze mist Vacuüm getrokken In het diepste diepste zwart Mijn hart geamputeerd En ik schreeuw en ik huil en ik vloek en ik tier Geluidloos.…

Dit vacuüm is krachtiger dan zijn omhulsel zoals een zwart gat ongeëvenaard in zwaartekracht. De juiste samenstelling van letters momentum Apeldoorn Voor altijd in jouw hart…

Jouw felle nagels klauwen mijn tijd in vacuum rood gekraste lijnen striemen toekomstig verleden nog steeds gehard in het raken en scheuren van dagen stoot mijn tijd geschiedenis…

en de sprong weet niet waar hoe diep wanneer de val zal stoppen volledig luchtledig in vacuüm verpakt op weg naar evenwicht al was het maar naar de hoop die te vinden slechts de zekerheid dat stilstaan teruggaan had betekend naar schepen reeds verbrand…

Het zwoof in klare koepelzalen In 't vacuüm van Maegdenburger bollen Beklemd in Sein en losgeraeckt in Sollen Verblind door primavera's zonnestralen Ons past verschoning echter niet, Ghislaine Noch van uw kant en evenmin der mijne Het was een cul-de-sac, mijn madeleine Elck speelt zijn rol, u d'uwe, ick de mijne Ick kus u, leg mijn…

Agamemnon zingt Elektra en sterft niet van euforie oog om oog met het levenloze lichaam van haar moeder verkreukeld aan haar voeten maar in het vacuüm van het besef dat haat waar wraaklust zich mee voedt liefde in verwarring is ontploft haar hart…

In mijn tunnel Die vacuum is gezogen Door de tijd zijn er van Tijd tot tijd gedachten Waarin ik steeds Weer opnieuw uit de Sluimer word gewekt Waarin de dingen te Vanzelfsprekend zijn En het heden onontkoombaar Titel met dank aan Ger Groot, filosoof.…

Ik wil er vacuüm- verpakt de eeuwigheid mee in, ik wil een astronaut die van me houdt en die me afschiet het heelal in, ik wil postuum worden benijd, niet levend worden uitgeloofd, aangemoedigd en getroost. Ik wil het onbesuisde niet het verstandig ingeluisde.…

de motor scheurde geluid in de lucht die dichtsloeg met een serie vacuüm klappers de blinde helm het patserpak met stoere laarzen pasten niet bij de frêle gestalte met bedeesde lach hij heeft de motor maar laten staan is via de achterdeur in alle stilte weggegaan aandacht en bewondering zijn niet zijn deel geworden was…

het innerlijk vuur verkoeld tot pegels die ik als speren kan werpen de kou van alwetendheid doorklieft mijn hart als de middenweg wordt vermeden en opgelegde beelden uit de kraam met het bloed van copulerende paren worden gevonnist en als gestigmatiseerden mij de kruisiging als een waarheidsorakel mijn liefde wil laten absorberen tot een vacuüm…

Een middel om te leven heb ik niet En evenmin een doel om voor te leven Tenzij ik weer een versje heb geschreven Een vers van mijnen in oorlogsgebied Zware terreuraanslagen van vapona Onbevlekt ontvangen olvarit Een overdaad aan mondvoorraad om niet Bestrijdingsmiddelen tegen corona Een zone zeer gedehumaniseerd Een vacuüm van anderhalve…

Ongedurig wacht ik op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm want de taart is al gebakken maar de oven is nog koud de jonge valken schreeuwen; het nest is nog niet gebouwd mijn gedicht is stuk als ik probeer te lijmen blijkt het potje bekant al leeg en de smurrie is ook niet meer wat het is geweest de logica laat…

Terug naar de rust, onzichtbaar waar ik kan verdwijnen in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig wachtend op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm.…

Als droogbloemen in een vaas al vacuüm gezogen. “Droog je ogen.” Hét bewijs dat engelen bestaan, op lepels in tomatensoep. Zo draagt hij de tekenen des tijds naar een laatste rustplaats, tussen plakband en kruisverband. Daar rest stilte.…

En dan ga ik De eeuwige nacht in Waar atomen dolen Het einde en het begin Het zachte zingen Van het vacuüm Op ontelbare snaren Het laatste stadium En zie, daar is hij De jager en de gejaagde Omwenteling en keerkring En het al zijn vertraagde Sterren vlieden De dageraad breekt aan Kom tot mij En laat mij gaan…

De muze schuilt in onbestemd gebied Tussen de chaos van de ruimtetijd En orde van geluidloos sneeuwtapijt Enkel bestemd voor wie dat horen wil Zij deelt met Tacitus het vacuüm Van zijn mentale auditorium…

Ik zit voor mijn computer vergezeld van Afro muziek mijn lichaam deint mee in cadans met haar ritmiek Eigenlijk wil ik dichten maar mijn hoofd is een vacuüm ik beweeg mijn handen mijn vingers slaan ’n drum Gek van wilde ritmes dol op poëzie dus waar ik nu mee bezig ben is een compromis…

ik werd weggedreven in een doodskleed en werd gillend wakker in een soort vacuüm ruimte waar nog geen blad of een vlieg binnenkwam, en deze keer stikte ik dus. soms kunt je nóg zo roepen schreeuwen en doen maar dan loopt het verkeerd af, dan kun je doen wat je wil.-…

Of soms in punten je rust niet bij komma's, of soms figuurlijk ben je in woorden vacuum verpakt omdat je dan langer vers blijft ik zie je graag, je gaten gedicht maar wanneer - want langzaam onthul je de stukken van je lijf - onthul je je gezicht?…

De vlinders verdwenen Maar de geuren bleven hangen In een vacuüm van Het verleden Geuren zoet en wrang Die onweerstaanbaar Worden opgenomen door De vroegste dauw Tussen de struiken Vervaag je in de grijze lucht En spreid je vleugels Ver van mij vandaan De vlinders verdwenen Samen met jou En lieten mij achter In een schimmig verleden…