Alle inzendingen over vrij ademen

alles alles wat ik nodig heb is vrije adem om te leven te spreken ook mijn longen willen wel de tralies echter van verstikkend geweld dat zich vlaggen laat als vrijheid van mening korten mijn adem knutselen ademloos mij puilend de ogen uit huiverig siddert mij sprakeloos de kou een traan denk ik heeft geen zuurstof nodig een bloedend…

Je bent weg Het had niet langer moeten duren Je bent weg Niet te laat Maar net op tijd Je bent weg Geen traan kan ik nog om jou laten Je bent weg De last van jou ben ik nu kwijt Je bent weg Vrije adem kan beginnen Je bent weg Blijf weg Mijn hart klopt Nu ruim en vrij van binnen Adem!!! Rust!!! En dan Ooit...…

adem te halen en te leven…

Seksueel onafhankelijke vrije uitstraling Als een gazelle kwam zij voorbij billen zonder string Haar poes vrij ademend hengelend naar kip Als zij eenmaal is gepasseerd, laat passie haar vulva in een zucht vollopen…

Mijn vel en mijn handen beefde van het onrecht in de verlatenheid toen ik bukte en naar mijn schoenen greep terwijl ik naar de modder keek die onder mijn zolen kleefde nadat ik weer was uitgegleden op de moerassige wegen waar ik het lied van mijn hart gezongen had voor jou Mijn vrije adem dat voor jou is uitgestort in het huis van jouw geborgenheid…

Proestend druipend voorover gebogen in de wind loopt hij op het melkwit grint Veegt de hangende tranen uit zijn baard terwijl het meisje voorbij galoppeert op haar paard Seizoenen komen en gaan het witte huis de bloesem stille boom onder de gouden maan De blauwe rivier ik herleef ze schilder met vrije adem de bruisende zee het…

ademen zoals altijd……

als genarcotiseerd staren we naar de beelden ze droegen rugzakjes dicht tegen elkaar gepropt in plaats van mondkapjes in 't land waar de dood woei onder de zwart witte wolken nog niet zo lang geleden waar de tranen stroomden de kwetsbare mens in zijn verlatenheid tot rust gekomen jouw vrije adem laait de vlam van barmhartigheid…

Donker gevangen of vrij ademend leven Onrust en angst of pure liefde ervaren kiezen om naar pijn of lust te streven zij scheppen verbinding met zilvergaren. Het bloemenveld reikt naar de horizon vindt vrede in verstrengelde zielenbron.…

Nu pas besef je wat vrij ademen is. Wat dankbaarheid is. De paradox van dat inzicht ontroert. Later besluit je zelf om terug te gaan. Journalisten wachten deze keer niet. Je nam en neemt je leven in eigen hand. Je besluit dat het genoeg is geweest. Lef, moed en inzicht dwingen respect af. Bij vrienden. Bij vijanden.…

Geeft mij jullie armen, die niet vrij ademen mogen Stuurt uw schepen met stakkers en daklozen aan boord Ik hef mijn lamp naast de gouden poort!”…

Geeft mij jullie armen, die niet vrij ademen mogen Stuurt uw schepen met stakkers en daklozen aan boord Ik hef mijn lamp naast de gouden poort!”…

Wanneer de lucht en het licht weer binnen stromen mogen, de deur en het raam opengaan en blijven, mijn lijf herstellen kan, dit hoofd, eens onverdoofd een nacht slapen, de volgende ochtend halen zonder op een olifantenpaadje overlopen te zijn door voortrazende stormen, waardoor ik vrij ademen kan, dan pas durven zij te stoppen met hun…

(1962 - 2012) Vrije adem van vroeger boerenleven waait al een halve eeuw over de grond, waar heerlijk toeven bij rustige stond samen gaat met luisterrijk beleven. Hier mogen mensen zich overgeven aan kampeervreugd, eenvoudig en gezond. Blije stemmen, gejoel klinken in het rond, door wild woud en dierenrijk omgeven.…

ik wil je niet belasten met wat ik heb gemist niet vormen naar een antwoord dat nooit de jouwe is ik wil naast je bestaan niet boven, niet ervoor, je laten wie je bent- vrij ademend,in eigen spoor maar soms voel ik even, een twijfel in mijn stem alsof jij mij aankijkt, en ziet wie ik nog ben, alsof jij al begrijpt wat ik nog niet…

in vrije adem, vrije wil een ieder even kwetsbaar een wereld die eenvoudig was, met drukte in de straten een oorlog ver van ons bed armoede ongezien in strijd en streven voor een succesvol leven klimaat en haat voor onkundige politiek, de rol van zorgverleners onderschat, weinig handen maar voldoende bedden waar zouden we dan zijn…

Dans het ritme van groei Vier nieuw bloesem Raak het nieuw Lach zon Adem blauwe luchten Vraag de wind koel zuiver zuchten Droog verdriet Leef het nieuw.…

Een kei zit vergroeid zijn gezicht tussen wat mos en klei kijk, hoe hij vrijelijk ademt hij voelt zich een kei. Niet anders dan los grind waar dimensies minder tellen en de vriendschap wordt bemint.…

Laat, laat mij mijn weg maar gaan mijn ruimte is mij te verheven, mij te schikken naar diegene die de grenzen stelt en die eenzijdig te bewaken, en in eigen flexibiliteit verstrikt dreigt te geraken, zal ik stikken in verlangen, vrij te ademen denk ik niet dat je mij al kent.…

ontmoet de dagen aaneen lengen de jaren waarvan ik de tel ben kwijtgeraakt, ik heb zoveel zonderlingen ontmoet dat ik één van de melaatsen geworden ben ik kan niet kaatsen tussen de reiziger in mij en de zwijger die in mijn woorden zichzelf herkent en de tijd probeert te vertragen opdat jij eens je dood erkent en mij in vrijheid laat ademen…

Stralend onbedekt ademen poriën vrij in een pirouette.…

Adem in…adem uit Voel…… hoe het is om te leven zonder warmte van liefde zo koel Adem in…adem uit Leef…… neem me mee naar jouw wereld zorg dat ik het leven beleef Adem in…adem uit Leef en voel ……. alleen dan weet je wat ik hiermee bedoel………

omdat morgen zoveel meer kan zijn dan het trage lied van de regen dat dampende wanen over akkers uitdraagt die me zwaar te moede maken laat me in je adem inslapen samen ontwaken van nachtelijk gebroei ontdaan…

We staan er eigenlijk nooit bij stil Ademen, we doen het gewoon, onbewust buiten onze wil Alleen bij paniek of angst wordt je de adem benomen maar... ook als je wordt gekust…

Lichaam dat Met gesloten Ogen tot Rust komt, Spieren en Vezels waar Alle spanning Uit verdwenen Is Alleen de adem Nog die merkbaar Aanwezig is, die In en uit gaat Met het aanrollen Van de branding Die ik in Het onderbewuste Hoor - Na de ruisende Vloed is het Totale rust Die overblijft Als het in mij…

Mijn gaap in de tuin ademt frisse lucht, ik hoest – een vlieg uit mijn mond.…

ooit zal ik je vinden en luisteren naar je pennengekras en zal je niet verloren laten gaan ook al ratelt het mij door merg en been bestuderen zal ik je,nauwgezet jouw verbijsterende poëzie zal ik ruiken in het zweet van liefde mijn neusgaten zullen zuigen en lippen wolken openbreken jij sleurt mijn adem door hemelse…

ik vond jouw schaduw en vulde hem met duinen ik zei niets zag enkel rimpels buigen over maanlicht en noordenwind echo’s van zout waren in je hoofd gevangen; zo oud de angst in alles en adem mijn vingers volgden de stemmen van zand, ook je huid uit glas geblazen je keek in woorden en donkere dagen zag het meisje van eb en vloed…

daar was de dag dat ik mijn ziel liet gaan en zei, ga maar ik ben van aarde jij van wind verzamel afgevallen blad bolsters van tamme kastanjes esdoornvleugeltjes beukennootjes de geur van dennenhars van pasgevallen regen maar bovenal zoek naar de stem die jou tot leven riep en kom dan weer bij mij dan spelen wij nog samen…

Hoe kan ik ademen zonder jouw frisse lucht Die mijn lichaam van binnen laat gieren?…