Alle inzendingen over water bos

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

Voor het eerst buiten het nu omarm ik de bomen van het bos dat ik zie omarm ik de stroming van het water dat zij drinken het water van het stille ven dat hen tot aan de voeten staat het donkere water dat hen tijdloos rimpelloos weerspiegelt de bomen dragen het bos de stilte in en het bos luistert geeft hun stilte weer in de ruimte…

Drie futen drijven vanzelf mee met stroom en wind, slapen ongestoord. Eikenloof hangt dof, glanst opeens; dat geeft trek in een hap boerenkool! De mestkever kruipt over een mierenhoop, wordt betast... Overleeft!…

Wandelen op het strand, schoenen vol met zand, lopen in het bos, voeten vol met mos, glijden over water, zórgen zijn voor later...…

voor dag en dauw loopt ze naar het meertje in het bos ze staart in het water luistert naar het zachte geklos nadat de wind het water heeft gekust komen de rimpelingen zachtjes weer tot rust en in de stilte laat ze langzaam haar gepieker los…

De mist zakt langzaam in het dal, het water behoudt een zachte gloed. Vermoeide takken buigen bij avondval, en alles rust opnieuw... in stil gemoed.…

Bij piekoverlast houdt hij 't water vast. Wouter Bos leert zo grootmoed kennen.…

Als een kus meer zegt dan duizend woorden een bos bloemen of een geldbedrag heb ik niets te zeggen of te vragen, want hij praat als Brugman, mijn vazen staan vol in ’t water, wat ik als geld heb!…

Ik zeg: zo ken ik je, zo houd ik van je, water als water.…

Ik ben wanhopig, gefrustreerd en boos.…

Het bos van het bos heeft netels en berenklauw – geen paden met bank.…

zoals ik struin langs oester en blikken fanta hangt mijn geest reeds aan het verderf van moed te zwieren gelijk die witte reiger die me beziet vanaf de rijsdam tot aan de in verval geraakte steiger het is de overvloed die het lijden voedt met een onleesbare handschrift wiens tekst mijn mijmering in zwartgallige woorden in herinnering…

lopend langs het water mis ik jouw arm die om mijn schouder lag jagend in het bos mis ik jouw schot dat doel trof levend in dit leven mis ik jouw liefde die mij verwarmde…

ze danste als een witte waas door het bos of was de witte waas een vochtige mist die in de wind door het bos danste het kind was de rekening een dansende berin in het bos op zoek naar vis op zoek naar water om in te baden op zoek naar verlossing naar het wit dat ooit was en nooit meer zal zijn de berin werd bekeken met argusogen…

Ik groet de hemel mijn voet voelt aarde een schip deint op de golven de jager in het bos opent het vuur. Waterengelen bouwen luchtkastelen van zand en steken die in brand. Wie vuur oogst zal water vinden en wie de aarde bewerkt kijkt naar de lucht.…

En in het stille nagenieten blijft nog lang de gloed bestaan, waar hemel, water - en even, jij - onlosmakelijk samen zijn gegaan.…

We laten ze lappen voor flessen water en alle ellende komt als geklater over de drinkers heen. Naar bed naar bed zei Duimelot, niks meer drinken want da's veel te kort!…

En verder loop ik langs water en door bos genietend van uitgestrekte groene wei even voel je je van druk en zorgen los wat is mooier dan zwerven langs bos en hei. Geniet van vogels en wolken in de lucht gooi alle sores van je af met een zucht.…

de druppel die de emmer liet overlopen viel dit keer niet op de gloeiende plaat jij keek een gegeven paard in de bek en spande het achter de wagen mijn hoge bomen vingen veel wind jij zag het bos niet meer ik wilde de eindjes aan elkaar knopen jij had het einde al in zicht ik wilde water bij de wijn jij droeg enkel water naar zee jouw…

ik lees het bos dat landschap opzuigt uit de aarde sprieten reiken nietigheid in hun hoop de hemel te bewegen wortels zoeken in de kale grond naar water om te leven op hun papier schrijf ik mijn afscheid letters hier gedoopt in inkt van zwarte vennen wil mijn pen niet wennen aan de voetangels en klemmen van de vele jagers…

prachtige bos Het bospad Verdrietig, denkend aan vroeger Voor altijd ronddwalend…

In fijne druppeltjes hangt het licht over de ochtend gedempt ruisen de velden herten aarzelen alvorens het donker van het bos te verlaten. Met een schok komen braamstruiken tot leven: een fazant vliegt op, de herten draaien hun spiegels naar de waterige zon.…

Als de landtong zou kunnen praten over het water waar jij in verdronk dan zou de heimwee mij verlaten daar waar ooit de echo klonk maar de moed zinkt in mijn schoenen hier aan de waterkant bij het bos moet ik het rouwproces ontgroenen herinneringen laten mij niet los ze blijven spelen in mijn gedachten.…

Laat de schaduwen van het vuur je omarmen en maak een keuze… Vaar mee op flarden van mist, over het water, door het bos en laat het land van weleer je verwarmen……

‘k Heb eens gedacht: de tijd zal komen, Dat Poëzie heeft afgedaan; - ’t Is uit met mijmren en met dromen, Geen zang of zucht kan meer bestaan; - Of zal de kunst het veld behouden, Zij spare ons grotten, klippen, wouden, En minneleed en dweperij, - Wil ze in de branding niet bezwijken, Zij moet met kennis zich verrijken, En volg’ het weten van…

Zo schepte ook ik mijn dagen uit de bron Des levens en verblijdde me in de glans Van 't water, helder in de lentezon.…

'k ben de druppel in de oceaan 'k ben de zandkorrel in de woestijn 'k ben onzichtbaar voor wie me niet wil maar druppel of zandkorrel, ik blijf: van m'n leven niet stil.…

Mens van natuur, water bomen bloemen wat een mens maar wil alles kun je opnoemen, maar water denk ik stiekem en stil: staat bovenaan de lijst! Of het tweemaal de douche is, die ik me veroorloof een kinderbadje in de tuin een spuit flacon met verkoelend windje het is meer dan een fortuin net als die schitterende zee!…

Er staat een oude boom in het bos zijn takken krom begroeid met mos hij steekt niet meer zo fier in de lucht soms denkt hij wel met een diepe zucht het bos is niet echt het bos meer wanneer zie ik de anderen weer.…

vanavond, vannacht vlinder ik weersta de walgelijke wanen van eerlijk echt en eenzaamzijn van sorry, somber, niet meer samen van nacht en morgen weet ik niet verdriet verergert vast mijn hopen ik voel me leeg, zo vol verdriet ontken die stomme samenlopen ik vloek, scheld god uit en ik huil roep, jij moet altijd bij ons blijven ik snuit…