Alle inzendingen

Dit dichtwerk is - je raadt het - als zo vaak wederom als weerwoord niet geplaatst doordat de stoethaspels van hogerhand geen kennis hebben van des dichters zaken Het is gewoon een oproep aan heer elze en niet gericht ditmaal aan Rens of Renze! * Beste Elzonius, zoals gezeid zit hij verscholen mogelijkerwijs verborgen tussen krassen…

Op een heuvel aan het strand staat de fiere zeeden zijn voeten geklemd tussen harde rotsen de luchtige naaldenkruin wiegt zacht heen en weer in de zilte luchtstroom vangt allerlei moegestreden en pas ontwaakte klanken op bereisde winden rusten binnen de prikkende takken bloemengeuren vol treklust suizen voort en nemen verzonken…

Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

[Tot de dood ons scheidt] Zolang gij er zijt, het brood voor mij snijdt, de legerstee spreidt, mag God het mij geven, het lichaam, het leven. Hier ben ik. Altijd. -------------------------------------------- uit: 'Verzamelde Gedichten', 2005.…

Zo ook gaat de geliefde Mitri Karamasoff dood Ons op de schouders valt nu laat en schuin de schaduw des Iwan Om het lijden dankbaar worden en schijnbaar blijde het scherpe vechten van spin en bij verbeiden Soms reeds is schoon mijn hand gesloten alsof er geen verlangen over mijn…

Ik word wakker in een kamer die nog niet besloten heeft dag te zijn gesloten lamellen smalle ruggen van lichtloos wit en zwijgen in strepen. Achter hen ligt de ochtend opgevouwen Ik open niets Ik kijk alleen. Dan kantelt iets, Een lamel wijkt, de eenvoud verschijnt niet met een gebaar, maar in dunne banen licht die…

met sierlijke trotse lijnen (Het gebedenboek ‘De Katholiek’) met sierlijke, trotse lijnen liet zij haar eerste kind in het gebedenboek verschijnen… een jonge vrouw… een zoon zij schreef: ‘Franciscus Gerardus Caners is in den morgen van den 21 april om 12 uur en 15 minuten gebooren in 1874’… steeds weer een kind dat zij schreef achter…

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Als voetzoekers in Vlaamse borinage kroongetuigen van het gerstenat dat zienderogen druipt als zwarte kat in dorstige contreien zonder gage Zonder beschutting van de wederhelft van dommelende mallebabbes kazen en vlekken en patatten door de mazen alleen haar volle schutspatroon laat hier geen ruimte, voor een zwart brunettedier want was…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes met hang naar avontuur Zijn toets meesterlijk hanterend tot…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

Dit gedicht, Is een gedicht van niks, Het gaat over niks, Want gaat nergens over, Het is een niemendalletje, Het heeft wel een begin, En het heeft een eind, En het stuk daar tussenin.…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

Afscheid Zuster, zie, wij zijn te zeer gelijkend; Nooit zullen wij zalig zijn: een paar - Hoe ’t geluk, vermeerdring te bereiken, Altijd zelf ontmoetend in elkaar. Voel hoe zuiver wij zijn evenhogen, ’t Tederst van mijn borst jou treft en streelt. Onze nadering komt toebewogen Geen gestalte, steeds een spiegelbeeld. Voel, hoe ’t steeds…

Jij was een avond in mijn tuin. Regen deed vogels zwaarder vliegen, grassen en mossen sneller groeien, mijn huis een vreemde schuilplaats zijn. De kamer onherkenbaar, kromp; geruisloos vielen deuren dicht, de tafel, waar de kat op sliep, verschoof - heel langzaam - maar verschoof. Een bloempot in de hand, stond, ongemerkt veranderd, ik…

Het is in de stilte dat ik me vind In het onbesprokene, het ongezegde Het zwijgen omarmt mij en ik het zwijgen Zwijgen is goud en spreken is een doodszonde Zonde van energie Zonde van onverschilligheid Zonde van inmenging Mijn filter tegen de luidruchtige overweldigende buitenwereld die meer filler dan inhoud is Mijn filter in…

In de map Verzonden ligt een brief die nooit is aangekomen. Hij draagt een poststempel van regen, een datum die zijn cijfers verloor, en onder zijn tong een zwerm ongeopende woorden. Daarnaast rust een concept. Rood als een kleine wond. Niet verzonden. Niet vergeten. Soms denk ik, dat alle concepten geheime kamers zijn, plaatsen waar…

Je zet de beste spelers in het veld, ‘De basis’ die de wedstrijd gaat beginnen, Maar als je met die ploeg niet weet te winnen, Dan wordt er iemand anders opgesteld. Dus dít vind ik niet zo verrassend, nee: ‘De beste wisselspelers doen al mee.’…

Goedemorgen juf, hier is Emma, jouw konijn Ik wil je feliciteren met je verjaardag en nog lang bij je zijn Ik kruip nog even terug in de poppenmand met slang Sisa, lammetje Lena en egel Nala hand in hand Links Willy Wortel, Annie Aardbei en Thijs Banaan Ze schurken verveeld tegen elkaar aan Bella de Bij en Candy de Pop staan tegen de mand…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

Aan het eind van de eindeloze tafel vervaagt het menselijk geluid tot ruis. De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk, waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist. De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen, een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is. De vrede, de papieren vogel van de wijsheid, ligt vertrapt…