Alle inzendingen

Hier ligt het grafje met de zoden glad. Het is het sluitstuk na een kort ontwaken: een meter aarde om gelijk te maken, wat voor een ogenblik verheffing had tegen een moederarm, niet meer dan dat. En beide armen langs het lichaam slaken en denken, denken: waar moet ik geraken met kinderstoel, commode, wieg en bad? Ruimteverlies in rekening…

Hij blikte in de verte, Gedachteloos gleed zijn blik Tot ver achter de kim, In bleek maan en sterrenlicht. Vanuit ’t duister kwam ’n stem, Die riep zijn naam, Hem trof gelijk ’n bliksemschicht, Stokstijf deed staan, ’t Bleke licht van de volle maan, Tekende hem in ’t licht, Twjiflend hij ’t juist had verstaan. ’n Wolk duisterde ’t licht…

Aan de overkant van het Torentje, daar gebeurt altijd iets: of zijn er twee stoelen of staat er – geparkeerd – alleen maar één fiets Twee lege stoelen in stil gesprek tegenover elkaar Ooit zaten er twee mensen op Tijdens hun avondwandelingen langs een rij straatlantaren haalden twee schaduwen hen herhaaldelijk in Héél benauwd…

Vlak voor het nieuwe jaar geen spijt Vlak voor het nieuwe jaar geen enkele Vlak voor het nieuwe jaar Ach laat ook maar…

Meisjes van het gymnasium Lezen alles van Homeros en Vergilius En als het niet uit de Oudheid is, Dan toch wel van Hermans en Mulisch O, ze zitten pas in de brugklas? Dan lezen ze op zijn minst een goede jeugdroman Van een alom geprezen schrijver... -Door volwassenen, wel te verstaan Nee, nee, niet Carry Slee! Die vinden critici maar niets…

Het jaar strompelt naar het einde, strijkt de kreukels uit zijn onguur gelaat. De natuur waakt over hem, deze dagen, terwijl strenge vorst zijn zege kraait. Zijn handen breken de doodse stilte, de samenkomst bij vaderssteen, waar eiken en beuken musiceren en gebeden zich vormen tot een graf. De laatste dag ligt tussen dekens, nog egaal,…

Europa opende gesloten grenzen Massaal migreren heeft zo zijn gevolgen Veel mensen zijn dan ook terecht verbolgen En de EU begint te laat te drenzen 't Is eigen schuld en dikke bult, wie billen Gebrand heeft blèrt, maar moet op blaren zitten Niet desperaat aan eerdere redders klitten Erkennend dat de golf niet valt te stillen De mazen hebben…

Wat een zegen dat de wereld weer draait zoals hij hoort: kapot, maar strak geformatteerd. De bommen vallen consistenter dan ooit, zelfs de doden zijn inmiddels professioneel genummerd. Oorlog is nu ook content — livestreams, droneshots, sponsors erbij. Menselijk leed, maar dan schaalbaar, en gelukkig zonder storende context. De leiders stralen…

Steeds weer huil je En denk je na over het verleden Wat de mensen je hebben aangedaan Je kan het nu nog steeds niet geloven Steeds weer huil je Ooit worden die mensen gestraft Want er zit iemand hier boven…

martelzintuigen verraden schrijnende nachten met afgrijselijk kwaad- makende gedachten elke speling van licht als contrast met verhardende duisternis schreeuwt over regels en afstand heen waarvan elke betekenis ontbreekt wat steekt zijn niet de pijnigende vlagen maar venijnig opkomende vragen geluidsgolven snijden treiterende…

Nu schrijf ik over iets dat wat ik niet begreep met opgeraapte woorden alsof het heel wat leek Een gedicht van mij met veel moeite ontstaan te kort en te krom geen mens vond er wat aan…

Het is stil, niets te horen, alleen mijn hart bonst oorverdovend. In de stilte overstemt slechts mijn ademtocht het dreunend bonzen van mijn hart.…

HEMELGELUK Er is veel post voor de hemel Hemelpost woorden vol passie en met warmte geschreven in de Kas van Rouwen en Vieren door honderden alhier op aarde daar laten we nu het vuur op los zodat het opgaat in de hoogte en ver stijgt boven de wolken en wie goed kijkt en fijn voelt voelt geluk neerdalen uit de Hemel Hemelgeluk De…

Ballonnen zweven vredig de muren over -- Schieten niet terug.…

Er kwam een moment dat de wereld te luid werd en tegelijk te klein. Woorden stroomden door me heen alsof iets ouds eindelijk zijn stem terugvond. Ik sprak vanuit mijn hart en merkte dat niet iedereen oren had voor die taal. Wat ik bracht, werd gezien als te veel, te diep, te vroeg. Handen sloten zich waar ik open was gebleven. En zo…

in deze doolhof van letters zoek ik naar een gaatje om u een stukje buitenlucht te tonen of een kinderhandje dat hoepelt. ik kan wel schrijven akst mik strlos en bedoelen dat ik niet te spreken ben maar men zal toch binnenkomen ik moet verstaanbaar uw werkelijkheid ontvreemden als een zakkenroller. oh ik geniet als ik u wanhopig naar het…

De tuin is toegesneeuwd; 't gazon Ligt onder 't hoge witte duin bedolven. Maar veilig in hun warme strooien kolven Wachten de rozen (en mijn hart wacht ook) de Zon! 't Is late nacht, de lamp brandt laag, De ruiten glinstren van de blauwe koude, En koel is 't hart, dat gaarne branden zoude Van ongeduld naar Uwe komst. Vandaag? O, nacht…

Te veel woorden die ik herhaal, of worden ze herhaald? Kan je ze eruit halen, ze uitlaten, ik wil ze achter me laten. Maar ze net niet verlaten. Laat het, het is al laat, dus we kunnen niet wachten. Verwachtte je iets, iemand of een emotie op voorhand, dat je een traan gaf? Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat wordt er vandaag van me verwacht…

2025 Wilt u dit jaar onthouden of vergeten? Was het verrassend? Was het déjà vu? Veel tegenwind? Of heeft het meegezeten? Een jaar van parasol of paraplu? Wat vindt u: werd u krap of ruim bemeten? Dronk u chateau migraine of grand cru? Kreeg u all you can eat of dwangdiëten? Ja, hoeveel sterren krijgt dit jaar van u? 2026 Het nieuwe…

Als ik kon Dan vroeg ik God Om je plaats te nemen Dan hang ik In de touwen, voor je Tegen het canvas gaat En zou ik vragen Mijn ogen te sluiten Voor deze felle zon Zodat jij weer Knipperen kon…

zij draagt dezelfde wrok, al daagt de hemel haar uit om deze waarheidsvinding in te vullen met gehuisveste woorden zelf zocht ik naar gepolijste daden die ik als boreling in mijn eerste teugen lucht zou kunnen vinden, doch het licht was gebroken in de schaduw van haar moederschoot met het vernix nog op mijn huid voelde ik haat dat tegen…

De oude man op de troon Schoof zacht het mauve gordijn terzijde Binnensmonds lacht hij De vergane lucht uit zijn long Kleurt roze zoals de bloem In de avondstond hij weet De stille omhelzing zal hem bevrijden…

In de stad gaan de lichten één voor één aan. Gelukkig achter het koude decemberraam staat mijn cipres er nog. Ik kan kijken, wegzinken, en blijven in mijn dromen. **…

Oostende- tanka De laagwaterlijn scheidt scherp water, lucht van zand op Oostende-Strand. De stapsporen tonen kracht, die al spoedig zal vervloeien.…

Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Zilveren draden weven hun eigen verhalen, van elk intens moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht. Mijn huid vormt een landkaart van ontroering, getekend door alles wat mij werkelijk raakte. De…

Ik moest onlangs van schaamte bijna blozen Om de Top 10 van boeken van het jaar Ik voelde me een leescultuurbarbaar Die de verkeerde werken had gekozen In ’26 ga ik enkel lezen Wat t.z.t. met kerst wordt aangeprezen!…

We hebben slechts dit éne ogenblik want gisteren is al lang voorbij en morgen komt pas later. Misschien beseffen we dit pas als we even stil willen zijn en niet in drukte vervallen. Kostbaar is elk moment en minuten zijn meer dan getallen.…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Hij noemde zich groot en legde zijn angst in mijn kinderhanden. Wat hij niet wilde voelen, kreeg mijn naam. Zwak, zei hij. Bang. En ik werd het, zoals een kind wordt wat het moet zijn om te blijven bestaan. Ik droeg zijn schaduw als een jas die niet paste maar wel warm hield. Ik kromp, ik beefde, ik brak mijzelf tot hij zich heel…

Het zwerk glanst licht blauw boven de bosrand, waarlangs de mistbank zich drukt.…