Alle inzendingen

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Wanneer het daglicht langzaam dooft, en goud de verre kimmen raakt. Buig ik in stilte even het hoofd, terwijl de avond over ons waakt. Ik zie je niet, maar voel je kracht, als zonneschijn na een koude regen. De tederheid die jij mij bracht, kom ik in elk vergezicht weer tegen. Jij bent de echo in de wind, een verre ster die mij de…

op de beslagen ruit schrijft ze het wilde ritme van haar dansende herinneringen ze wordt overspoeld door de snelle klanken van haar verleden met oneindig geduld probeert ze het wilde tempo te veranderen in adagio na een langzame tango cirkelt ze rond in een wals één twee drie één twee drie ze pakt de hand van haar verleden…

Ze is de Prinses van Oranje Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Amalia ze is in opleiding tot Staatshoofd van het Koninkrijk der Nederlanden dat zal ze met verve vertegenwoordigen maar vooral verdedigen als het oorlog wordt Ze is al Korporaal maar ze is vooral Soldaat SOLDATE VAN ORANJE, DE MUSICAL!!…

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

We zouden bijna vergeten hoe het grootste muzikale genie voor de elites van toen en de wereld van nu vertoevend bij goden in de boog van de hemel gevierd in zijn jeugd als een wonderkind aan de hand van zijn moeder en reislustige vader in zijn laatste dagen tussen hemel en aarde als sterveling kwijnde arm en gepijnigd stierf…

Wat ergens een collega om niet te blijven steken in dilemmas nodig heeft gevraagd of opgemerkt door een ander, regelt het grote hart dat ons voedt in de symbiose van mens en aarde, de samenwerking van bedrijven in de wereld - onze Ubuntu, gericht op ons voortbestaan en een goed leven voor onze kleinkinderen zonder piraterij en kolonialisme…

Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

In de hal staat mijn koffer zonder oren te luisteren hoe de muren fluisteren wanneer ik slechts voor de tiende keer in al mijn vakantie kleding gehuld voorbij het lichtknopje verkeer ik wil er niet zo zwaar aan tillen ik hoor het gesprek niet- het hoort mij.…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

heb je ook wel eens plotseling de aandrang om iets niet iets van persoonlijke waarde bedoel ik een boek of een foto van een dierbare maar iets onpersoonlijks zoals een prullenbak een bureaulamp een boekenplank zomaar ineens kapot te maken gewoon omdat het je anders misschien zou kunnen overleven? ------------------------------ uit…

Je hebt me gezegd: ‘Mijn zoon is gevallen, - jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet, of zijn lippen niet of zijn handen; geen van allen die nu naast mij zijn, hebben hem gekend, maar enkel wààr mijn zoon is gevallen, - op het veld van eer. Als ik stappen hoorde op de straat zei ik: zo zal zijn heimkeer zijn. Dat luisteren en verwachten…

O, gij donkre nacht, diepe duisternis doortogen, Waar wilde winden woelen door 't wouds gewelf, En zwanen zweven zacht in zwermend zwijgen, Daar vlindert 't licht als goudne gloed gedaald. Gij bloeme blank, met blaadjes broos en blank, In stormgeslagen stonde, strelend strijkt de bries, Uw hertjen geel, getroost door tranen talrijk…

Het ondergrondse netwerk, kilometers draad aan het oog onttrokken Aards fruit op de perfecte plek waar sporen vallen en ogen vinden. Verzamelaars van el Mirón verzorgen het dieet van de ‘Rode Dame’ in haar grot. Terwijl de sjamaan van de Azteken na het eten van ‘het vlees van de goden’ in andere werelden wandelt. In de Italiaanse Alpen…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

Meisje, ooit stond je daar, eenzaam en alleen. Een schoolplein vol gevaar. Gehuld in een jas, helblauw. Broodtrommeltje in de hand, al gedreven in het nauw. Donker haar, krullend lang. Ineen gedoken, voor iedereen bang. Arm kind, zoals je daar stond, voor mijn ogen. Genageld aan de grond. Woorden kunnen messen zijn, ik was de bijl…

Hollend tollend gaan de gedachten rond Rond, rond, rond en rond Volgen doe ik ze al lang niet meer Ze gaan maar in het rond Ze beginnen hier en eindigen hier Alsmaar in het rond Er is geen begin of eind Het is alleen maar rond Misschien lukt het om ooit een knip te zetten En zijn de gedachten niet meer rond Een rechte lijn, oh wat fijn…

Hoor! de klokke klinkt en zingt over velden, verre, wijde; 't avondliedeke dat springt langs de beemden, blij ter zijde! Gouden glansen gaan en glijden waar de zon ten dale daalt, en de kleuren, klaar, verblijden 't oog dat stillekes hen staalt. Luistert! luistert! lieve lieden, hoe de wind in 't riet mag ruischen, hoe de vogeltjes hun lieden…

Het is nooit saai bij mij is er rotzooi om elke dag weer verbaasd te luisteren naar muzen ziekjes te horen dat de buren weer overstag gegaan zijn naar de supermarkt voor een drinkontbijt want ze happen de apen in bananen uit bedreigde diersoorten zoeken zij waar ik bij hoor onder tussen alle saaiheid.…

...ontstaan in een niet meer dan spontane opwelling des gemoeds, zonder pretentieuze intenties en nodeloos zware hollefrasen van humbugs dwaalwegen bombast... Het had na dagen en nachten ontbering in koufrontcontreien waar mijn Singernijvere lief, dochter van een stugge doorgewinterde niet klein te krijgen Fries eermaals uit de grond…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

Vierbloemig sta je hier aanstekelijk te pronken. Stoer: je rode kleur, fluwelig, overrompelt! Op hoge steel geklommen spreek je ons romantisch toe: 'Leven is veelal volhouden. Tot je bloei voldoet.' Wat opvalt, blijkt jouw stijl. Menig oog zal je prijzen. Jij toont hoe een duidelijk doel multi extasen bundelt... Mede-stelen stelen…

Als holle vaten op hun tenen gingen lopen kregen zij amper een deurklink open.…

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

Elke nacht Als de medicatie Niet werkt als verwacht Me meer met de dood verwant Hij komt precies alvast Even naast me liggen Om al wat te wennen Aan zijn warmte Aan zijn leegte Ik sta op Met hart en ziel Prik ik me opnieuw Op een betere plaats Zodat de donkere gedachten Stoppen met wanen En ik toch nog wat Kan slapen…

Er was eens een begin, zo klein, een wereld die nog stil kon zijn. Een verhaal dat door de mazen glipt, en zachtjes aan de morgen tipt. Er was eens een droom, heel even maar, met maneschijn in het zilv'ren haar. Een pad dat door de wolken zweeft, terwijl op aarde... niet alles meer leeft. Er was eens een hart, vol goede moed, dat wist:…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…