Alle inzendingen

Eindeloos dein ik op de golven Van mijn bestaan, Soms in een dal, dan op een top, ’t Is komen en gaan. Eindeloos duurt het eeuwige zijn, Kort duurt het menselijke, Daar komt te vroeg steeds ’n einde, Na te kort durend begin. De tijd gaat eindeloos voort, Tikt soms vliegensvlug, Dan zonder progressie bijna stil. De kim daagt in nabije…

Er iets dat ik je wilde vertellen Een anecdote een waargebeurd verhaal Maar de tranen beletten mij het Het verhaal loopt niet goed af Ik probeer het nog weer: Er was eens -het rijmt van geen kant- Een prinses Die prinses was jij Daarom komt er geen begin Van een woord uit mijn mond Omdat jij er eens was En nu niet meer…

​ Kan je met jezelf een onderonsje maken in een vliegtuigstoel van toeristenkwaliteit waar je amper je gewicht weet te verplaatsen dan van die ene bilhelft naar de andere waar je voeten krampen produceren en je je schoenen al hebt uitgewrongen om je tenen even te bevrijden van de irritante beknelling je je ogen bedekt met je sjaal je…

over de slagschaduwen hoorde ik van tegenvallend licht waar geen touw aan vast te knopen viel en met niet meer dan een verlangzaamd verlangen blijkt mijn lot daar aan opgehangen te zijn ik las objectpermanentie en het besef kwam direct dat ik toen al begreep in essentie dat zij bleven bestaan voordat mijn geheugen ruwweg geslepen was…

ik hou van liederen die zwijgen als de koufront uit het oosten zich wurmt door alles wat zich in kieren en naden heeft verschanst in de kille kou dat vonkt als een troubadour die zich warmt aan zijn dichtkunst wanneer hij voor de hoge bomen buigt en zijn voordracht de woorden zijn van het verhaal dat eenzaamheid de tol is van elk seizoen…

Breekbaar briljant hart klopt nog in de schaduw zacht verlangt naar het licht Ooit gaf men een hart aan wie het wilde bouwen, bestemd om ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben. Het was het hart van weleer, regelmatig van slag, soms opgewonden door het leven…

Alles zonder onderscheid met onschuld toegedekt. De stad een wereld in het klein, genoeg voor deze dag. Ieder mens een medemens met eenzelfde doel. Goede wil, ongevraagd dwarrelend van boven.…

De vriend van de vossen die hen eten bracht in moeilijke tijden, Met zorg en geduld door de bossen en langs de straten dwaalde hij, Zijn hart vol liefde, zijn handen nooit vrij. Hij liet zijn spoor na in de zachte aarde, Waar de vossen zich verscholen in hun schuilplaatsen, Zijn woorden waren zoals een warme warde, Een troostend verhaal in…

In zijn allerlaatst gevecht het recht te letterknechten tot een kromme hield hij zich kranig staande van de domme Hooggeleerde Heren hier staat een hanig advocaat en ja dat mag u van mij leren het ons gegeven leven is één gedreven muggen zeven en al heb ik door mijn meesterlijk geklover veel pecunia maar weinig haar meer over en vind…

Een monument moment Zo paradoxaal intens Als onbekend…

Ik ben werkloos Half Nederland kreeg het voor minder Terwijl ik er niet voor koos Het systeem is kapot Nooit komt het meer goed Want het is allemaal verrot Als het niet eerlijk is doe ik niet mee Met al die zogenaamde personen die de beeldbuis schoonlikken op de Nederlandse Tv Het is eigenbelang En ieder voor zich Wanneer brand in…

Een verlichte eet niet alleen Een plus een is meer dan twee Samenzijn is kijken naar de mooist denkbare poort naar een leven dat je wilt leiden Sta op en ga binnen Elke dag opnieuw bij het wakker worden uit je droom van een leven dat er echt toe doet Een verlichte drinkt water plus water is water Wat er gebeurt, gebeurt gezien of ongezien…

Liefde heeft niet gelogen, ze sprak zacht genoeg om ons te laten horen wat we verloren. We noemden hoop wat eigenlijk angst was, en toekomst uitstel bleek. We knikten bij elke belofte alsof instemming hetzelfde is als waarheid. Ze zei niet: blijf, ze zei ook niet: ga. Wij vulden de stilte in met alles wat we misten. Liefde wees,…

72 jaar Niet als een mokerslag, maar als een warme jas: hij past, met zakken vol herinneringen, gelach en zachter verdriet. Je liet los met open handen, handen die groter werden van alles wat ze doorgaven: liefde die van vorm verandert, een huis voller dan het leek. Melse Sound, niet weggegeven maar doorgegeven…

Mijn lichaam leert een andere taal, mijn knieën antwoorden pas na de derde trede, spieren vergeten soms de weg die ze ooit blindelings kenden. Maar in mijn hoofd ren ik nog steeds, draai ik rond als de tol in mijn kinderhand. spring ik zonder aarzeling over dagen die geen grenzen hebben. Daar woont een lichaam zonder slijtage, een herinnering…

Ik kan geen postzegels verzamelen ik kan geen vrouwenfoto's verzamelen ik kan geen amourettes kollektioneren en geen wijsheid ik kan niets meer ik kan niets meer Waarom doof ik de lamp niet en ga ik niet te bed Ik wil beproeven naakt te zijn bloot wie weet wel gevroren purper…

Het zwarte schaap staat in de sneeuw, het staat er langer dan een eeuw en als een tentzeil hangt de grond om zijn vier poten in het rond. Het zwart schaap is iets dat weet en elke hoef is een magneet voor 't voetstuk dat onzichtbaar is. In bei zijn ogen zwemt een vis. Des nachts kijkt niemand uit het raam, want wie weet waar…

Het nieuwe jaar is nu wel echt begonnen. Had u veel goede voornemens dit keer? Ach, ik probeer het alle jaren weer maar geef me na een dag of twee gewonnen … Eén ding heb ik weer bovenaan gezet Ik plaats hier elke week een snelsonnet…

Het duister overwint ’t licht, In het donker verdwijnt ’t zijn, Opgegaan in ’t duistere niets, Van d’eeuwige zwarte nacht. In de stilte van het duister, Fluistert het nu donkere licht, D'opstanding op handen is, Het zijn weer zijn zal in het nu. Het licht zal zegevieren, Het duister zal worden verlicht, Het gefluister zal doven, Wijl…

's Avonds laat in 't Gelderse Kerk-Avezaath kreeg een dominee het te kwaad Hij kreeg het aan de stok met een pastoor met een bokkenpruik op Maar de beide vechtersbazen wilden geen gelazer Ze belanden samen in de kroeg en keken diep in de glazen tot 's ochtends vroeg…

DRIE geeft ELF een knuffel "Eindelijk eens samen met z'n allen !" ZEVEN en NEGENTIEN lachen "Laat de kurken nu maar knallen !" maar VIJF roept "Hola, jullie horen niet hier !" en ze wijst boos naar TWINTIG en naar VIER ... dat klopt, die moeten naar het feest van de breipriem-getallen !…

Er is rust in een hoofd, maar het is steeds het hoofd van een ander die slimmer is dan ik met meer bijzondere eigenschappen die minder tekortkomingen heeft en pienter om zich heen kijkt nu de wereld om zijn mening vraagt is er een dorst, die bij zijn hoofd hoort of ik even met mijn hart naar de maan wil gaan, met die kinderlijke ijsmuts…

Guur winterweer en een hele stoet buien in wildeganzenpas achter elkaar had evengoed en wellicht meer dan dat de start van het vórige jaar kunnen zijn met pillen en poeders en natter dan nat het multiplexvirus boort zich in de vaten een schimmige tocht naar mitochondriën op neusharen trillen miljoenen bacteriën een mondkapje…

Raak het kind in je niet kwijt Het gedeelte van je creative brain Onderdrukt door de maatschappij Vroeg al moeten voldoen aan alle maatstaven Je moet luisteren,gehoorzamen Maatschappij zijn wij,ons maar jij hoort er nog niet bij. Raak het kind in je niet kwijt Maar ondertussen moet je anders gedragen. Je moet je netjes gedragen precies zoals…

Waarom zouden wij niet dansen, zwieren, lachen, leven met plezier, met z'n allen zingen,chansen, waarom zijn we anders op aarde hier. Wat zou 't leven zijn zonder blijdschap zonder vrienden, kameraden van elkaar laat ons leven met een grol, met een grap een vredige wereld bouwen in dit nieuwe jaar. Afgelopen jaar waren er zoveel ellenden…

Amper nog gedragen, noch door wilskracht, uitgeschakelde spieren en ondefinieerbare pijn, al beschrijft hij, zich keer-op-keer verliezend, in detail, in passende woorden, zijn ongehoorde verhaal, één aaneenrijging van gruwelijk eenzaam leed onder een dekkende mantel; en de hemel die hem nooit goed gezind kon zijn volgens regels der aardse…

Ik wil alles met u delen de liefde en het leven ik heb slechts schamele woorden ondanks de dood vindt u mij. In fluisterende poëzie een vreugdevolle melodie ik vind u in welluidendheid in schrijnende refreinen. U wilt ver van wereldse rumoeren alles met mij delen in de warmte van sobere doorvoelde woorden naar het diepste van wezenlijk…

In de drukte van de dag, de chaos om ons heen, vind ik de rust in jouw ogen, daar ben ik nooit alleen. Geen grote woorden nodig, geen overdreven gebaar, want wie ik ben, wordt pas naast jou echt waar. Jij bent de storm, de lach en het open verhaal, recht door zee spreek jij je eigen taal. Zonder omwegen of twijfel, zo eerlijk en vrij, jij…

Laten wij de fouten niet nogmaals witwassen niet nogmaals vuile leugens uitwissen, wij, zij dit zal veel lef eisen, maar niet nogmaals de fouten witwassen, toen, en voor immer zodat ook zij dichterlijk verder leven kunnen zoals afgesproken, binnen de zinnen dus niet nogmaals die fouten, nimmer meer toelaatbare zolang wij hier keken, kijken…

ik dacht dat loslaten een handeling was, een besluit met moed eronder. maar het kwam als regen, zonder vragen, zonder uitleg. ik stond met lege handen, noemde dat falen — terwijl het misschien ruimte was. alles wat mij droeg liet mij vallen — niet om te breken, maar om te leren hoe vallen voelt. ik wist niet wie ik was zonder…