Alle inzendingen

De jongen, Kind nog zonder verleden, Denkt vader God te zijn, Zonnetje altijd schijnt, Beren altijd uit de weg geruimd Toekomst lijkt ’n eeuwig heden, Verdriet door moeder weggekust, Pijn in ’n oogwenk weggetoverd, De hele wereld in één oogopslag, Zijn bedachte wereldbeeld, Waar bergen tot de hemel reiken, In badkuip oceanen oversteken…

Ik leerde, niet op school wat een aangenaam leven is voor mij; dat was stap 1 En nu verder, want ik weet dat de dagen saai kunnen zijn wanneer ik me ontspan en geniet Dus, stap 2 Ik zoek geluk ik wil iets doen waar ik goed in ben en waar anderen wat aan hebben Ik wil leven als een goede geest van vlees en bloed Maar zonder stappen…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

Ik reed heel snel maar kwam toch nergens aan want zelfs mijn haast besloot vandaag te gaan staan de weg zei Rustig, en deed zelf ook mee Mijn fiets ging sneller maar mijn doel zei nee de tijd struikelde over zijn eigen ik mijn klok kreeg plotseling een identiteitsklik ik lachte stopte keek het was oké ik was te vroeg voor later…

Gij mergelende dronkaards wáárheen voert uw weg? Uw huid bespant uw jukbeen elke dag weer strakker. 'k Las wél dat Bacchus was een joviale knaap belust op dans en zang, maar toch geen wreed tiran, een makker, en geen kwelgeest. Ik denk aan U o mergelende dronkaards die uw lach te vroeg verleerd hebt en wier vlees, door…

Troost u, want was ik in Holland gebleven, 't Verlangen naar dit Land liet mij geen rust. In onrust geboren, word ik gedreven Tot waar de Dood mij kust. -------------------------------- uit: Kwatrijnen (1924)…

Nu zelfs Amalia en Maxima de Nederlandse krijgsmacht gaan versterken, begint mijn burgerplichtsgevoel te werken, ik denk: ‘Je maintiendrai! Pro patria!’ Al ben ik enkel dichtkunstspecialist, ik meld me als reservereservist!…

rijdend in het spel van deelname schuift de ruimte door zichzelve geruis is slechts een gedachte die de richting imiteert wij bewegen als een stam van lijnen dooraderd met doelen en verdwalen, vormen die elkaar dragen zonder te weten wie het draagt het spel speelt zichzelf bewustzijn hangt erin, zoals mogelijk in leegte…

Het Kampioenschap van 1959 Om nooit te vergeten Alle Spartanen weten hoe ze heten Tinus Bosselaar Ad Verhoeven Hans de Koning Piet de Vries Andries van Dijk Tonny van Ede en vele anderen Het waren legendarische namen Die het Kampioenschap toen binnen gingen halen Het Kampioenschap van 1959 En het feest in de Rivièrahal Want ooit komt…

daags na Valentijn vind ik het nog steeds prettig dat hij verwittigt voor altijd en immer de mijne te zijn zo’n truttig berenkaartje of een bos chemische bloemen kunnen mij gestolen worden maar zijn oprechte woorden die wil ik horen die wil ik voelen die wil ik zien op een plek als deze waar ik vrijwel dagelijks de kans krijg ze te lezen…

Majestueus en rijzig, de walnoot boom met groeven in zijn bast en hier en daar een vlekje. De walnoot, niet geschrompeld, in de herfst gegroeid. Het water passeert vaker en ergens zit een plekje De tijd knaagt voorbij, gaat de walnoot voor de bijl? Terwijl de boom blijft staan. Trots maar licht gebogen. In zijn schaduw een echo zonder…

Aan de oppervlakte blijven‐— dat was mijn drijfvermogen niet omdat ik licht was maar omdat de diepte mij kende ik leerde ademen alsof het een besluit was leerde wachten in het water dat geen vragen stelde en toch alles onthield na de duik was ik niet verbaasd over de onbewuste ziel die opdook maar ook over de rust waarmee zij mij hield…

Hoe het leven toen was in de eenentwintigste eeuw zal wel een raadsel blijven De bronnen zijn drijfzand: onduidelijk, tegenstrijdig en psychologisch niet uit te leggen Het meeste is verloren gegaan bij bezuinigingen, onnadenkend of omdat het overbodig leek Een deel schijnt met opzet vernietigd te zijn, en wat er rest is egotripperij…

Liever had ik dat het heelal niet had bestaan. Gewoon alleen de aarde was genoeg geweest In die onmetelijke ruimte ben ik verdwenen voor ik heb bestaan. Tijdloze huiver zo veel zo groot zo onbegrijpelijk. Geef mij de hemel en de hel het vagevuur mag blijven voor de vragen.…

strijk tegen haren, in weerwil en over hoornige huid leg stil en zeg voort sta op, droom, vergeef en blijf liggen blijf liggend liggen zonder te weerhouden tast door zonder te schaden sta daarna nogmaals op nu met vaste hand en opgeheven hoofd herhaal dit zonodig zonder in herhaling te vallen…

Het geheim van de dichter mag niemand zien. Hij schrijft met onzichtbare inkt. Maar als je goed leest dan ontdek je misschien dat er tussen de regels iets zingt. Het geheim van de dichter is niet zo groot. Hij verstopt het gewoon waar hij wil. Het vliegt als een vogel of vaart als een boot maar houdt zich verschrikkelijk stil. Het geheim…

‘Het land is er plat en het volk is er stijf,’ Zo spreken van Holland de vreemden; ‘De kunst en natuur hebben weinig om 't lijf; Men ziet er geen bergen of beemden. De mensen - ze sluiten zich op in hun kluis, En stoppen 't fortuin in de kisten; De vreugd van het leven - ze hoort er niet thuis, Verveling verjaagt de toeristen.’ -…

De griep heeft deze week weer toegeslagen We slepen ons naar huisarts of drogist Een dure volksgezondheidsspecialist Beantwoordde bij Nieuwsuur nog wat vragen En hoeveel mensen naar de dokter moesten? Die cijfers wist hij vlotjes op te hoesten…

De weg was lang en bochtig, ‘t Wegdek hobbelig en vochtig, De schoenzolen gesleten, De knieën moe en versleten. Na deez weg vindt één van ’t paar, Het einde in een baar. Na hun seksueel actief leven, Is d’ander daar nog niet mee klaar. Dat vindt men ongepast, Vormt voor d’achterblijver ’n last, Die voor ’t oog verborgen is, Maar achterblijvers…

Het nieuwste boek van Jonathan Klaasen, diëtist en meer is vandaag verschenen op de Kaap van Amsterdam-IJburg voor mij is zijn boek de ideale aanvulling op 'WIJ ZIJN ONS BREIN' van Dick Swaab, neurobioloog want wat heb ik heel veel op met onze breinen, mijn eigen brein in het bijzonder mijn ziel en zaligheid, mijn geestelijk evenwicht…

In statonshal noemt slecht verzorgde man mamma mij, wil geld nee, zeg ik en loop door waarom ‘k me zo reageren hoor? vraag ‘k me, loop naar kiosk koop voor hem muesli bollen Terug in hal is hij weg weer, buiten, ‘k wil bijna hem achterna Plots, ander voor m'n neus, met ansichtkaart in cellofaan ‘k bied hem de muesli bollen aan Hij…

Labyrinten of driedubbele bodems smeltkroezende gevoelens tenen zo lang als grafstenen allen wenen zij gepasteuriseerde tranen Dwalingen als eenrichtingsgaande kruisdragingen op steroïde geïdealiseerde preken doorgesnoven streken even leken ze getraumatiseerde goden door zelfkastijding onderdrukte vreugde als deugneuzen schijnen…

vlammend schieten vier ijzers uit onzichtbare startblokken een flitsende gemini op de speedway van spiegelglad ijs een zilveren schicht vliegt razend de bocht uit voor de turbo van ongenaakbare stolz op een haar na goud…

Mijn Valentijn, ik bracht je rode rozen Met daarbij een alleen aan jou gericht Speciaal hiervoor geschreven minnedicht Ik las mijn vers, jij stond beduusd te blozen Het resultaat viel toch een beetje tegen Waarom heb ik een straatverbod gekregen…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…

Hij was heel hoog geklommen, Hoorde daar hoorngeschal, En ook het slaan op trommen, Dat echode tot diep in ’t dal. Hij werd nog driester, Waande zich de goden gelijk, En liet ’t hier niet bij, Zette zich voor iedereen te kijk. Des goden reactie bleef niet uit, ’t Donderde van jewelste, Elke verdere actie werd gestuit. Hij viel van hoog…

Het zwarte hagedisje vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt scharrelt traag en verdwaasd over de koude grond naar het gele pluimgras bij het grijze heideven aan het troosteloze water wacht een schoon wit gevaar roerloos staat de zilverreiger loert met strakke blik de kleine fijne maaltijd die zichzelf aan kan bieden komt steeds dichterbij…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Fatbikers en Gamers van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

De vijftienhonderd 1 1/2 kilometer sprint Snel, sneller, snelst…