Alle inzendingen

‘Mijn spriet, mijn spriet’, sprak zij heerlijke zinnen haar verzilverde voetjes kleurden de grond proefde haar zoetheid aan mijn slijmende mond trager dan dauw om haar rijkdom te winnen ervoer ik de drang haar lenden te minnen zij verschoof haar mantel in de morgenstond ik kroop in haar schelpje, verstomd keek ik rond een schatkamer om in ‘t…

of is die dag dies illa nog niet gekomen droom ik mij uit het zand bij jou wij de onverbeterlijke dromers het eeuwig slapen ligt ons niet…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

natuurdichters gedijen bij de jaargetijden het groene voorjaar de warme zomer het herfstachtige najaar en ten leste de vrieskou van een strenge winter dichters hechten zeer aan de seizoenen als inspiratie voor de verzen die dan weer gedijen bij het bestaan en het verstrijken van de vergankelijkheid...…

Vrolijk vogelgeduikel Ik kijk me blij Adem vrij Teken op het koude raam Je naam De een knuffelt Ongeremd ongetemd Machtig en laconiek Ik word tóch niet ziek De ander in hitte klam benauwd Kwarttonen gillen van berouw Op zijn buik. Op zijn rug Opa nooit meer vingervlug Bijna honderd Bereid te gaan Maar nee... Zij breekt Corona…

Als de wereld buiten te luid wordt, en je eigen lijf aanvoelt als vreemd terrein, mag de storm hier even gaan liggen. Hier hoef je de schijn niet op te houden, geen masker te dragen voor je moeheid of pijn. Er is een fluisterend begrip in de ruimte, een zachte bedding van herkenning, waar niets vreemd hoeft te zijn. We delen het haperen van…

"Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop dat ik mijn mollebonen zonder n op de markt die ik van vroeger ken aan groote griet en aan de drie gezusters als semichimpansee mag presenteren" aldus de half-aap bonobo in nood ontsnapt onder een direct intercity van mokum naar zijn oude vlam, so pretty de chimp die hem hun liefdesbaby bood…

Op de weg waar langs wij gaan, lijkt alles wel doodstil te staan. Is de tijd niet meer van deze tijd, zijn we alle toekomst nu kwijt? Zijn droom en werkelijkheid verweven, is het nu dat wij in tijdloosheid zweven, hebben wij nu alleen nog het verleden, leven we dan nooit meer in het heden? Is het eindeloos einde nu in het zicht, is de tijd…

Seks is natuurlijk, de ziel laat het gebeuren, misschien komen de cellen samen en groeit de ziel verder in een nieuw lichaam dat een oud lichaam zal worden dat zijn tijdelijkheid voelt met een jonge geest die de jaren telt en niet bevatten kan zelf de ziel te zijn die haar zinnen zet op nieuwe…

ik zoek tederheid zonder woorden enkel het gevoel dat er iemand voor me is iemand die mij ziet zoals ik ben een mens met diverse kanten soms binnen mijn “Zijn” met zijn dualismen doch van het grootste belang is, dat ik mezelf ken . De weg doorheen het bestaan is vaak als een concours hippique je stoot je al bij een eerste balk of die welke…

Ik wandel vandaag op mijn gemak naar de maan Men zegt, de weg is helder, goed begaan. De arctische planeten, welgezind, begroet elke ster deze ruimte zeer bemind. De sterren kijken toe met koel fatsoen, alsof zij vermoeden wat wij niet meer doen Ik neem slechts tijd, een mens reist wonderlicht wanneer hij even luistert naar…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

ZO stil, als lang nog na een onweersbui het laatste vocht zijgt van de zomertakken, de avond valt, maar in het ronde drupt het zo gul, zo stil: Zo stil zinkt weemoed neder in mijn ziel, gedachten, die een zacht verdriet meebrengen, druppelen neer en vloeien effen uit zo droef, zo stil.…

Hoe een kraai vliegt over de heuvels bij Siena: een verkreukelde zwarte lap boven het koperen landschap. Werkt zich rot, denk je van onderaf, met die averechtse vleugels. Door de kijker zijn slimme snavel, zijn eigenwijs hoofd: hij lapt het toch maar. Niet de begaafde vlechtwerken boven de stad van de zwaluwen — hij blijft een aardse zitter…

Mijn beide hoektanden, dat is pas kunst, niet de zonnebloemen van die idioot. Zoveel kon hij bereiken, maar alles verkloot; als ik weldra sterf, verleen ik hem een gunst. In zijn gelaat speur ik wat oneffenheid. Die bloem aan de rand heeft een slappe steel. Ik zie het, omdat ik mij zo verveel. Hij leefde in een nutteloze tijd. Dat hij zich…

De geur van bloemen is nu heel apart omdat een nieuwe stroom van kracht begint het is de vrije keuze van mijn hart dat tederheid en rust bij jou vindt geen wilde passie die snel vervliegt maar zorgvuldigheid die alles overwint waarin de ziel de ware liefde vindt de zon blijft schijnen in dit warme jaar een zomer lang vol tederheid en licht…

Was jij vannacht nog wakker geschud door de regen met ijshagelstenen en dreigend rollende donder en schichtende bliksem wreed uit je dromen gehaald Was je gerend als een zot naar het raam had je de deur naar je balkon niet op slot maar vanwege de adembenemende hitte juist wagenwijd open gedaan Sloeg de vlam in de pan in het oog…

Laten we hopen dat andere lezers dichteressen en minnaressen vrienden en -innen van het lang vervlogen woord zich evenzo en evenzeer zullen hullen in een sfeer die weliswaar voorbij is maar zich nog niet ten leste heeft gekeerd... dat zij hun kennis, hun wetenswaardigheden uit hun archief, en hun actief herinneringsvermogen…

Hij loopt op paden van een oud verlangen door kinderlijke dromen blind geleid en struikelt over zijn naïviteit te weinig eelt op zijn beschadigd lijf de eenzaamheid wortelt nu diep en stijf wanneer juli warme winden zendt en elke boom zijn bladeren toont is dat het breekpunt dat de man herkent nu de zoektocht aan een waarheid went waarin…

dit gedicht drupt woorden op mijn zomerjurk ik lik ze op, maar letters blijven aan me plakken, mijn tong aan het katoen…

Mijn jeugd was een weefsel van goud, purper en blauw, een ongetemde drift die blindelings mijn dromen openbrak. Nu is de stroom gekanteld. De felle middag is geweken voor een trage valling van teder, helder licht dat de contouren van de tuin hertekent. In dat licht zie ik de lijnen die uit mijn liefde lopen, hoe mijn kindskind…

Mijn handen dwalen, vinden niet. In mijn dromen voelen mijn handen de zachte huid van perzikfruit. Mijn koude vel, rilt van het genot, dat jouw hand mij schenkt.…

Op de vensterbank ligt een peer. Er lijkt niets te gebeuren. Toch is zij bezig te verdwijnen op de stille manier waarop alles verdwijnt: niet in één ogenblik, maar door langzaam iets van zichzelf af te staan. De huid verandert. De geur verandert. De vorm houdt nog even stand. Misschien is bestaan niet meer dan dit, een tijdelijke…

Zon hoog in de lucht bomen en stad verstillen licht laat alles staan Onder de verzengende zon van de middag wordt elke indruk een langzame stroom die door mij heen beweegt, een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt. Ik hoef niet verder dan de plaats waar mijn adem mij vindt, waar koele schaduw zich geleidelijk…

Misschien kom je ooit terug op een koude regenachtige dag als de liefdeszomer voorbij is en de zon niet meer terugkeert of afwacht om hier te komen gedurende de herfst en winter in de stilte van onze geheime liefde ergens op een bibbereiland buiten de stad midden in het woelige water zal ik eindelijk in liefde leren zwemmen naar de maan…

In mijn buik wordt gedanst mijn hoofd zweeft in de hemel de wind blaast een mamawil in mij, en de wind waait papaplaatjes naast de mannen op wie mijn ogen blijven rusten waarop hun ogen blijven haken aan mijn blik, borsten, buik Hoe trek ik een van hen verder naar me toe? Hoe neem ik hem bij de hand, met me mee? Hoe vraag ik zijn vingers…

Onze gedachten zijn ons vertrouwd hoe anders met het onverwachte de lucht van kleur laat verschieten aan hen die wij ooit kenden, wetende dat invloeden de wereld veranderen het leven onze wegen deed splitsen ook al gaat het allemaal voorbij reden genoeg om te bezinnen waar de gezamenlijke reis begon, haar levenspad te blijven herinneren…

Waar je stem is wil ik zijn zoals op onze eerste dag toen jij aan stilte die hem veilig hield mijn naam ontsloot samen met namen van vogels - mees, jonge merel; bloemen die daar uit het stof ontstonden - krokus, sneeuwklok, narcis - wuifden, geven aan je groet gehoor. Wij spraken met geen woord van 'ons inrichten', volgden waar…

Een schone dodendroom heb ik gedroomd: Diep onder marmerblank en bloemgeboomt, Sliep kalm en koel mijn moegemarteld lijf. Toen zag mijn ziel, vanuit haar blauw verblijf, Een meisjesgroep in klederen leliewit. En één maagd, blond met vliegend haar, zei dit: - ‘Zij die daar rust gaf liedren ons, in ruil Willen wij winden rozen rond haar zuil.…

Charles en Camilla oogstten veel applaus Want is men strakjes klaar met renoveren Van Buckingham, dan domiciliëren Ze toch in ’t naastgelegen Clarence House Ach, zo tevreden blijken dus de koning En koningin met deze aanleunwoning…