Alle inzendingen

Er was geen moment alleen het verschuiven zo zacht dat het niet opviel niet voor de ogen van anderen niet voor de dag zij werd lichter niet als lucht maar als iets dat loslaat zonder te weten waarvan in de kamer bleef alles staan de stoel,het glas de tijd die doorging gewoon alleen zij gleed en ergens in het ritme dat…

onzichtbaar bestaat vóór het woord het is geen teken maar een breuk in het zekere het stelt niets en ondergraaft alles het vraagt niet maar opent, waarin zin en onzin elkaar niet tegenspreken maar samenvallen in het nog niet begrepene…

ik berg de lente op ik schuif haar in een la verstoken van bloesems en daglicht die hart en ogen teisteren ik berg de lente op tot ik haar opnieuw omarmen kan…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

In an insane world, a sane man must appear insane - Kurt Vonnegut De straten zijn grauw en zien er bedreigend uit en de gebouwen lijken net kolossale monsters Auto’s racen langs Zombies aan het stuur Bezeten Allemaal waanzinnig Al die gezichten om me heen Grijnzend, afwijzend, angstaanjagend Ik kan nergens heen Ze zijn overal Al…

O Stokebrand, laat een ding helder zijn de varens rond de zilverreigervijvers de poelen des verderfs aan gene zijde waar schraapzucht heerst in schorre herenkelen rond tillen van de duiven bij kastelen daar zullen cijfers, nimmer letters walmen de mondiale vloek der mammon galmen in naam der trust van magatrump en musk En zal het frans…

Ik hoop dat je stilte vindt die je hart niet verstrikt. Dat je een stukje paradijs voelt terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost. Je voeten drukken plassen die zich vastbijten in de aarde. De lucht hangt laag, zwaar van onvertelde woorden. Een tak krast als een nagel over de huid van de wereld, een vogel glijdt weg zonder terug te…

Een leven zonder dromen is stil als aarde in de winter, een tuin die wacht maar niets onthult, waar geen kleur het hart beroert. Geen fluistering van hoop in de wind, geen zachte belofte van morgen, alleen het lege pad van wat is, zonder het verlangen naar wat kan zijn. Maar waar een droom ontkiemt, daar breekt het licht voorzichtig door…

Omstandigheden, moeilijkheden, hoe jij doet de laatste tijd, zo ken ik mijzelf niet al zie ik beter wie ik ben en jij, wij en hoe de dingen gaan Ongevraagd moet ik er maar weer het beste van maken Wat anders? Twee, drie dingen nu je het vraagt Als het kan En daar dan het beste van maken, samen…

In de zon is de dood begonnen. Hij heeft het zoete vreten aangevangen. De warme velden worden donker overronnen. Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen en zijn van zijne majesteit doorzegen. Ergens is er een onderspit gedolven. En iedere vrouw is ons genegen haar bloed te mengen met de zwarte zonnen, die van de zomen van ons bloed…

Als de lente langs de kruinen glanst en in zonnegloed de sneeuw vervloeit; als het eerste groen de boom bekranst en in 't gras het eerste bloempje bloeit, als op éne keer, er geen regen meer in de dalen heerst, noch winterweer, schalt het van de hoogt' in de dalen wijd: O! hoe wonderschoon…

Mijn Vera met teveel aan bloed heeft enorme pijn Legt haar ziel bloot, dit vindt zij aangenaam Zich te kunnen uiten, vindt zij fijn Zij is echter geenszins aangenaam met het label ongeneeslijk ziek Ik Leef mijn leven zo goed en zo kwaad Als mogelijk is, zoals het gaat Het gaat niet goed en beslist zeker niet slecht Mijn God als…

De nacht sombert, de dag wacht verwonderd, het leven lacht je toe, is nog lang niet moe. Geluk betovert de dag. Het licht maakt jou gewag van alle schoonheid en pracht, die elke dag opnieuw jou bracht. Het geluk vindt jou steeds weer, verrast jou telkens weer met de liefde van het leven, waarmee geluk is verweven.…

Ik ben bloedgeel zeker niet blauw dat blauw is iets voor jou Want edelgeel ontspringt de koets springt op de fiets naar jou…

Het Witte Huis kleurt fel Oranje als Trump Maxima ziet kleurt ie zelf zelfs rood tot achter z'n oren ze blijft slapen, ze blijft slapen, die Argentijnse een Nederlands staatsbezoek alsof er niks aan de hand is maar de witte vlag blijft echter in de koffer als de avond invalt de zon ondergaat kleurt het Witte Huis Oranje Maxima grimast naar…

Roze glijdt omhoog een grijze stroom kolkende cirkels dragen mijn puzzelend diep Voorbij beweegt de groene dijk een wit huisje staat stil Tien voor twaalf een rij bladloze populieren Half één een blauw geel pontje heen Zes over één zeven vluchtende ganzen…

Misschien trek ik een veel te grote broek aan. Is ondank inderdaad des werelds loon? Verdrietig en wanhopig wordt mijn toon. Waar haalde ik het gore lef vandaan? Moet ik soms in de schaduw blijven staan? Zelfmedelijden vind ik al gewoon. Mijn tranen mogen reden zijn tot hoon. Met deze stilstand zal mijn droom niet doorgaan. Bij die gedachte…

Ik leef niet in een land van bergen van tergende dalen zonder einde tussen bomen donderende draken noodzakelijke tovenaars of -essen door hekserij brandende pruttelbrij. De varens zijn vooralsnog op ware grote meerderheden van de bloemen en bijtjes zijn al uitgestorven of gaan straks dood alles wordt steeds uitgesprokener minder in onbetrouwbaar…

Drink niet uit de oceaan, of de zee, de struik bij pa verhongert van de dorst; op haar smalle hals zweert een droge korst, de warme zomer zit tot nu niet mee. Haar tere huid omringt ze met jong blad, ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft; soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft, die de schade van de dorst nog niet omvat. Zijn…

één zin het maakt niet uit en iets ouds laat los niet alleen zij maar alles wat aan haar vastzat neefjes nichtjes tantes ooms zonder afscheid een hele kant trok zich terug alsof zij er nooit was, zij blijft bij wat gebleven is maar niets blijft terug verlies is niet het gaan maar het verdwijnen terwijl je kijkt…

Wie dakloos is en zoekt naar een warm bed Zal ongetwijfeld bij een graf uitkomen. Geen slaapgelegenheid om van te dromen, Maar voor de ware zwerver je van het. Een dodenakker met een fijne zerk, Dat slaapt fantastisch onderaan zo’n kerk.…

Was het maar zo dat deze stralende lentezon, al was het maar voor deze ene keer, de belofte nakomen zou waar in de geschiedenis al zo vaak over is geschreven, een belofte die altijd onterecht en ongepast is gebleven. Was het gefluit en gefladder van de vogels, in en uit de struiken, echt helpend voor de wereld en bruikbaar voor onze gevoelens…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

Nergens sneeuw onder de bomen, alsof ze bloed- warme dieren zijn.…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

Ach: wat men niet leert uit de wijn, Dat leert men ook niet uit het Boek. Een leven met minst mooglijk pijn, Een stille Dood is wat ik zoek. II Ach, wat is waarheid? Wat is zeker? Dit is de waarheid, die ik vond: Men schenkt de wijn uit een kruik in een beker En uit de beker in de dronken mond. III Wie in de druiven meer proeft dan het…

Had ik nooit een vers gelezen, Mocht ik nu geen dichter wezen: Had ik van het geitenweitje Met zijn klaaglijk krijtend geitje In mijn jonkheid niet vernomen. Was het er niet van gekomen Dat het beieren der rijmen Me nu schreiend doet bezwijmen Van een huiverend genieten Dat ik in elk vers wil gieten Opdat in betraande horden Al mijn lezers…

De maan hangt stil te dromen boven het slapend veld zij fluistert aan de bomen een zilver zacht verhaal verteld De nacht houdt haar gevangen toch straalt zij zonder spijt in licht dat blijft verlangen naar zon die 's nachts verdwijnt…

De lengte was meer zij dacht, De breedte zoals was verwacht, De hoogte enigszins ambivalent, De inhoud zoals zij was gewend. Het effect was zoals gewoonlijk, Het resultaat bleek ongelooflijk, Zoiets had zij nooit eer ervaren, Wilde zij niets op besparen, Dat geluk en die zaligheid Wilde zij nooit meer kwijt.…