Alle inzendingen

Dieren zijn dieren ook in het paradijs waren ze niet veilig voor elkaar, maar toen kwam het kwaad: de meedogenloze mens voor wie zelfs de slang moest vluchten wegens een rijpe appel aan de boom waarin hij danste De tuin was al gauw te klein voor de mens, hij brak uit en trok de wereld in trok sporen van vernieling om de hoogste…

De woonkamer spic & span, niemand lacht Tot een monumentaal ding opgemaakt Iets dat paspopperig kant nog wal raakt Somber in zijn grafkist binnengebracht Tijdens de avondwake tranen grienend Om de verloren vriend denk ik verslagen Snikkend aan onze verdane dagen En aan de dood op zijn wenken bedient Waarna gewikkeld in boomschorsdoeken…

aan de grote klok had ik een afschuw dat enkel stilte brak met schel geschal geen kling noem ik het- het klingt te braaf nu een klungelig tikken door de lege hal waarom bleef ik hier terwijl ik buiten mij had kunnen laven aan een ander licht waar afwezigheid nog harder fluitte dan deze kamer met gezicht die triestheid gaat maar…

Alleen met de overschenen wemeling der golven, met die langdeinende bewogenheid alleen, onder de volte van het middaglicht bedolven, en met de bodemloze ruimte over zich heen. - met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten tot aan de horizon onrustig is en glanst, en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten rondom haar aan de lucht…

De vrede vliegt te pletter op het glas van de volksgezondheid de salarisschalen de huisvestingsvooruitzichten het democratische gehalte van onze onmin de nieuwe natuur. Oorsuizingen? Hersenletsel? Oude natuur? De vrede vindt de moker die hij nooit is kwijtgeraakt. Achter het glas het woeden van de vrijheid. ---------------------------…

Silhouet uit de as Ik ben maar een kind, mijn leven een rugzak, begraven onder andermans bagage aan een halte waar enkel de wind nog reist. Ik ben jouw kind, geboren uit rouw en door onverschillige handen nooit echt gedragen. Ik ben toch ieders kind? Wie wekt mij uit de omtrek van vergeten gezichten, wie leert…

Ik hoor van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat - Dat diabetes 2 veel kan verpesten, - Dat ik mijn bloeddruk eens moet laten testen: Er wordt mij weer van alles aangepraat. Gelukkig heb ik nog gezond verstand: Ze lullen je de kist in in dit land.…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. Mijn wereld, eenzaam en alleen. Mijn dromen, leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. Dagen duren eindeloos door. De mensenmassa verdampt zonder hoop op ’n sprankje weerklank, geen hoop op weerzien, eeuwig vaarwel. Duisternis bedekt…

Je vertelt me iets over liefde, waarheid trouw en vergane glorie in de geheimzinnige lichtfabriek vol dansende uitbundige mensen het is een groot kraakpand in een verlaten dorp aan zee waar ze oude boeken verzamelen in een kleine muziekzaal zonder dak Eindelijk is de duisternis zoet geworden door menselijk falen in jouw droombeeld…

De dood is wreed Het maakt ons verdrietig Het maakt ons woest Laat het onze levens Niet verzanden Laten ons de de dood Vreedzaam omarmen…

Een gheneughlycke nochtans scabreuzelijke minnekozerij in een scharlakenpaarse krokus- en paardenbloemenwei Zie hen dan gloedvol, vol vuur  en vurig als een furie onstuimige strofen in golvende patronen  opgaand in vlammen  losgaand in wisselende hoogspanning  van tegendraadse antipoden zonder meer uitzonderlijk eigenzinnig…

hij zou bijna beginnen te geloven in complotten en theorieën waar zelfs de zotste honden niet voor op hun knieën gaan hij zou bijna onnavolgbare wegen dezer dagboekidioterieën vol leegte vloekend vullen met Sodom- en orgieëntaal hij zou bijna het dark web erbij halen of zwarte-gaten-fantasieën waar hij liever praten wil over de…

Je slaapt te veel met de machtige intensiteit die dromen eigen is naamloos en anoniem in een bizarre droomwereld ben ik nog steeds relevant? vraag je aan het geweten van jouw intieme innerlijk ​ jouw naam staat zelden in de krant kent niemand je in dit land ben je onbekend hoor ik je weer aan mijn deur kloppen het zou de deur…

Stille stroom glijdt zacht noten fluisteren in de wind hart ademt mee…

Luister naar de stopstreep jammerend in de nacht het is de bivakmuts die je oren drukt Voel de stopstreep die bibbert in de zon, de ochtend baart stralen op je trillend kompas Spring voorbij de stopstreep lach door de confetti heen dat danst op je schouders en de polka van je opa.…

Het valt waarachtig tegen deze week, Want na de afgelopen dolle dagen, Blijft het publiek maar om een versje vragen, Maar deze dag zie ik een beetje bleek. Ik dacht: als ik AI hier eens voor strik? Maar die was veel beroerder nog dan ik.…

Raak me aan,voorzichtig. Tederheid is iets geworden dat snijdt waar ik geen huid heb. Ik schop de dekens weg, zoek koelte, staar naar het plafond waar een barst loopt die ik al weken volg. Jij kijkt naar mij vanuit een afstand die in dit bed is ontstaan. Boven de deur hangt een babyfoto achter glas. Mijn vingers willen het aanraken…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

Bomen staan stram, zwart. Onder hen toont het water schuivende lichten.…

Dit alles zal toch ooit vergaan: de mooie dromen en het dwaas vertoon, maar laat ons hoopvol leven want niets is hier gewoon maar alles is gegeven. Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

De wereld beschrijven zoals ik haar begrijp misschien zoals ik wil dat ze zou zijn De wereld en de mensen die zich onderling handhaven bekijken, ook mijzelf, zo intens dat ik het onthoud en kan doorvertellen alsof de lezers bij hen, bij mij en bij zichzelf naar binnen kijken en zien hoe weinig het voorstelt het werk, de prestaties…

Ik kom met een plasje half 3 p.m het antwoord is kort, ochtendplas zegt een bureaucratische stem met moeite kwam ik aan met een pot, welke ik vond nog leeg voor de hond, van de hond voor wat zij vergaart alsof een potje zijn eigenaar spaart ik zoek de rechtmatigheid breng dit zeer toegewijd knik normaal en denk hoe raar, pas…

Ik loop opnieuw, rechter, niet langer gebogen onder het juk van redelijke twijfel waarmee u mijn demon vrijsprak. Bevrijd ben ik nu ook van al zijn loze excuses, die mijn kokende bloed niet konden stelpen. Ach ja, ik kan weer lopen, maar zal mijn geest ooit nog kunnen zweven zoals vroeger?…

Ambtenaar Dorknoper heeft grote hamstertanden hamstert geweldig met belastingpapieren knijpt en krabt bij opwinding zijn wippende bril die krasjes en deukjes krijgt jaagt al te graag op het geld van goedmoedige heer Bommel terwijl slimme Tom Poes de vergaarder van bedragen spitsvondig mild weet te stemmen.…

Mijn arm reikt waar ik niet reiken kan, Onbereikbaar doel, Mijn blik kijkt naar ik niet kijken kan, Mijn hart bij haar, Mijn hoofd in de wolken ver van haar. Mijn stem golft over eindeloze golven, Deinen door en door. Door het gebulder van de branding Haar stem niet hoor. Het gebulder overstemt Mijn nog onuitgesproken woorden, Verstillend…

'Drie keer zoveel Doden Door Drugs' een alliteratie om doodsbang van te worden met in een dodelijke bijrol: Ozycodon: een zeer sterke, morfineachtige pijnstiller maar het AD van woensdag 18 februari kopt ermee en eergisteren met de vergiftiging van Navalny en gisteren met 5800 Nederlandse doden door niet meer te eten en te drinken de…

Spangen Waar ik zo naar kan verlangen Dat is Spangen Ik voel mij het beste In het hartje van het westen Spangen En als een prachtig juweel Ligt daar het Sparta Kasteel Spangen Ik zal altijd naar je verlangen…

OP WEG NAAR ASCIANO Hoor je de oude vrouwen staan bij de fontein en zie je de zon hun gezichten beschilderen met voorbij vliegende tortelduiven Het plein is als een schelp gelegd en waaiert uit tegen de huizen waarvan de luiken daags sluiten ik kijk op hen neer vanaf het palazzo Hoor de oude vrouwen lachen ze draaien hun rokken in elkaar…

Zij die dood zijn en die gauw moeten, Schijnen elkaar vooruit te ontmoeten; In 't laatst van hun leven hebben zij dromen Waarin reeds gestorven binnenkomen En rustig met hen zitten te praten En zeggen: ‘Je moet het leven laten Glijden, dan gaat het haast vanzelve...’ Maar die nog leven plotseling haten Hen, die zo gemakkelijk praten…