Alle inzendingen

Aanschouw Jezus' kruis, waar de wreedste foltering met spot hoogtij viert; de achterzijde ervan straalt vol mildheid en zegen.…

In die getrokken cirkels van je denkbare gedachten vreet de angst zich vast in keurige woorden. Die moordende onschuld beantwoord met rotstilte verziekt het gedode denken bijna onvergeeflijk cynisch. In deze kooi van vrijheid ene schamele optie van ondraaglijke lichtheid dat schijnheilig verbond. De stilstaande herhaling als variaties…

inzending gewist? uitzending gemist! Wat dan de reden is der overtreding de rode lijn, de bron van alle kwaad de scheve schaats over de gruweldaad van het verdwijnen van zijn geesteskind het onrecht van de ingreep en door wie blijft voor de buitenwacht, u, lezers dezes een vraag, een speculatie, een mysterie een diep geheim, een…

Dank alle strandtenten met wapperende vlaggen die open zijn weer in de lente schuilplekken op alle momenten, bij storm en bij regen Je kunt je verheugen op hen na kilometers alleen op het strand, jezelf laven aan warmte, aan rusten drinken en eten Terwijl door het raam de zee, vissersbootjes, het zand te zien, op de achtergrond veel…

De vogelkers wordt alom gehaat; stuitende kruidenvrouwtjes staan klaar in de heilige-boontjes-tuin om te spuien met antipoëticiden. Lasten gleden als groene blaadjes voordat dit einde aanbreken kon van dit huis der overproducering. Woest geworstel met wansmaken zal tot het verleden gaan behoren onder die onverdichtbare dakpan.…

Uit de grote stenen stad nam hij gulzig groene regen mee om blauwe bloemenvelden te besproeien met zijn zware zilveren gieter de sombere wolken kwamen in bonte blonde schaduwen uit het hoog gebergte om te dansen met de nieuwe liefde in zoete heimwee naar beminnen in zijn betoverde hart speelde het plezier natte regendroppels voor…

De vierde musketier is opgedoken, Zijn resten vond men ergens bij Maastricht. Die zagen na drie eeuwen weer het licht, Een deel van het geraamte met wat knoken. Was ik zijn arts, dan had ik hem toch even Een briefje voor een orthopeed gegeven.…

Een non-Salomon wil de wind bespotten door rotsvast lyrisch dissonante klanken aan te slaan als zeskoppig liederenwerktuig. Tot inzicht komt en ook beklijft is de vraag of het dodelijke stof echt neerdaalde uit de ontzielde vulkaan op de eenogige Plinius. Als ultieme onvastheid versterkt zich schikt boven twee broeders tot achterdocht…

Ik kan wel in mooie kleren op schoot gaan bij een man met blauwe ogen, en champagne drinken in de kleur van zijn huid zonder iets voor hem te voelen maar mij bevalt het op een verlaten terras in mijn eigen waarheid van een verlaten terras te zitten, hopend dat er niemand denkt gezellig, dat terras laten we daar maar berm- bloemenlimonade…

Met mooi weer spelen in regen en wind kom je er niet makker het leven is zoals het is ook verdriet zal jouw deel zijn positief doen kan voor een glimlach zorgen vaak zo oppervlakkig dom en naïef terwijl de natuur wegkwijnt de puurheid verdwijnt de massa een eenheidsworst wordt door criminele psychologen zakenlui en crisismanagers…

twee stemmen staan tegenover elkaar als deuren die tegelijk willen openen maar klemmen in hetzelfde kozijn woorden vallen niet ze botsen stuiteren terug naar de mond waar ze opnieuw worden geslepen de één spreekt de ander wacht niet in stilte maar in een binnenstorm van tegenspraak een hoofd schudt al vóór het einde een antwoord groeit…

Koffiedamp en vergeten vingers De ochtend is een koude lepel die tegen mijn tanden tikt, melk kringelt traag als oude rook door het porselein van de dag. Jouw hand lag ooit op mijn rug als een warme munt uit de broekzak, vingers die de ruggengraat volgden alsof ze een landkaart lazen die alleen wij tweeën begrepen.…

Levenslust is ’t ware leven, Is het liefelijkste goed, Dat de lachende aard kan geven Van haar weelde en overvloed. ’t Is geen trek der dwaze zinnen ’t Jonge leven te beminnen: Levenslust is levenskracht; Levenslust is vrolijk strijden, Hopend en geduldig lijden – Is een kinderlijk verblijden, Dat de Hemel tegenlacht. Maar om ’t…

het was liefde op het eerste schrijven dat zou het altijd voor haar blijven -is wat zij dacht- maar door zijn woorden in diep blauw inkt waar zij nog altijd in verdrinkt -elke nacht- en door de zinnen die met tussenpozen haar zachtjes, strelend minnekozen -vonkjes in haar hart- raakt zij het spoor volledig bijster voelt zij zich…

Demonen die uit het niets opduiken, de adem benemen. Een bedroefd hart, gevuld met tranen die geen uitweg vinden en kwetsbaarheid claimen. Beelden uit een ver verleden die elk sprankeltje geluk verslinden. Grote stoorzender, vertrouwen, nog moeilijk te vinden. Liefhebben... een groot verlangen. Een kwelgeest houdt me gevangen. Onmogelijk…

lang geleden veel afgezien kort geleden snel gestorven geleden is wat was pijn en herinnering…

De mist trekt op, Alleen rond zijn hoofd Blijft de mist hangen Als rustgevende balsem. Gedachten nemen de wijk, Wijl de mist onttrekt zicht En brengt gedachten Uit het zicht. De stilte die blijft, Geeft richting noch sturing, Alles blijft als het was.…

Vertel mij o muze, waarom en waartoe weswegen werd je inzending verwijderd? door wiens ogen gelezen en door wiens brein beoordeeld gewogen als zijnde te licht voor een in ieder opzicht te pruimen gedicht Vertel mij o muze, wat was het geheim wat mocht daarvan de reden wel zijn dat jouw eigen product op dit publiek domein onzichtbaar respectloos…

Chantal, mijn nieuwe goudvis Was al na 1 dag dood Elke rijles die ik krijg Eindigt steevast in de sloot Laatst danste ik een solo In Het Zwanenmeer En viel in de orkestbak Wel 23 keer Toch hoort men mij niet klagen Ik jubel en ik zing Ik hoor net van mijn buurman: De Smurfenonderbroeken Zijn in de aanbieding!…

Het kraakt weer onder mijn Beverse nieuwe schoenen met dikke rubberen zool Terwijl ‘k juist podcast had beluisterd, ‘t ging over water, en blote voeten, contact met de aarde, zo van belang Het hele strand is hard, breed, ‘t duin afgebeukt ‘k kijk achterom wat mijn zolen ingedeukt hebben Gisteren hoog water, zelfs onder strandtent…

Die dag zo anders dan de andere dagen van deze veertigdagentijd want Jezus knielde voor de mensen die Hem het laatste maal hadden bereid. Hij wist dat nu het einde zou beginnen 't verraad, verloochening en pijn, maar wilde afscheid nemen en nog leren wat het betekent echt beminnen. Een teken liet Hij na, in brood en wijn, en hoe zijn vrienden…

** Je voelde het zweet. Je voelde de aarde terugkijken. Je voelde hoe stenen en bladeren wenkten en weken. Je struikelde. Je bleef. Je gedachten bezonken tegen seringen die roken naar wat je verlangde zonder het te weten. Komt er een dag waarop vroeger. niet meer pijn doet. Komt er een dag waarop we lachen om wat voor ons ligt.…

Krijgen goden een naam dalen ze uit de wens mist te grijpen dansen op strepen neus tegen het raam krijgen een gezicht in je handen ligt een gedicht dat zich laat lezen – waar tekens staan.…

Haar leven ging voorbij Zij riep hem nog na: Hé, niet weggaan joh Hij stak zijn vinger op En schreeuwde: Fuck off, ik wil niets meer Met je te maken hebben Zij verstomde Hield zich verder stil Haar leven was voorbij…

Het huwelijk blijft een zeer bedenkelijke vorm van seksueel samenzijn de kern is - volgens de denkers - respectloos en aanstootgevend maar het gebeurt nog elke dag. Zelfs de meest beschaafden onder vrouwen ook doen het met opgeheven hoofd uitgedost als feestelijke lekkernij leggen zij de gelofte af zo de onzedelijkheid wettig lijkt…

Het programma is er maar niet de Partij voor het Algemeen Belang de partij voor mensen die solidair zijn, burgers boven consumenten de partij voor voorzieningen en een sociaal verdienmodel de partij voor elkaar en voor het dichten van de mazen van de wet waar de parasieten tieren en met leugens zichzelf en iedereen een rad voor…

In hoeverre het projectie was dat je mij dom noemde, terwijl jij je verveelde met jezelf kan ik niet met zekerheid zeggen ik koester mijn wijsheid vanwege jouw inzicht nauwelijks meer dan mijn onkunde die je met enige stelligheid dom kunt noemen nu ik heb geleerd hoe het beter kan voor jou heb ik je voortaan anders lief dan…

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…

ze zeggen dat stemmen samen een zee vormen dat golven beslissen wat land is en wat verdwijnt maar diep onder hun rumoer ligt een steen oud en onbewogen geen hand heeft haar gevormd geen menigte kan haar slijpen zij ligt er stil zoals nacht zonder ogen zoals tijd zonder haast en wie haar aanraakt voelt geen gelijk maar iets…

Stil water ademt mijn aandacht wordt weer lichter ik kom langzaam aan Hoe ik aanwezig word in het moment, alsof de open lucht mij voorzichtig uitnodigt om te vertragen, en elke adem een dunne draad spant tussen mijn binnen en wat zachtjes beweegt. In mij beweegt een stille gevoeligheid die elke nuance opvangt - het verschuiven van licht…