Alle inzendingen

Mijn Valentijn, ik bracht je rode rozen Met daarbij een alleen aan jou gericht Speciaal hiervoor geschreven minnedicht Ik las mijn vers, jij stond beduusd te blozen Het resultaat viel toch een beetje tegen Waarom heb ik een straatverbod gekregen…

er zijn dagen dat de lucht niet wijkt je leven leert met tegenslagen zie hoe je stil staat niet gebroken doch buigt als gras dat zijn wortels vertrouwt ik herken de schaduw in het licht van je ogen als de hemel sluit en hoogte ver lijkt onthoud dan ik ben de wind onder je vleugels onzichtbaar maar blijvend…

Hij was heel hoog geklommen, Hoorde daar hoorngeschal, En ook het slaan op trommen, Dat echode tot diep in ’t dal. Hij werd nog driester, Waande zich de goden gelijk, En liet ’t hier niet bij, Zette zich voor iedereen te kijk. Des goden reactie bleef niet uit, ’t Donderde van jewelste, Elke verdere actie werd gestuit. Hij viel van hoog…

Het zwarte hagedisje vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt scharrelt traag en verdwaasd over de koude grond naar het gele pluimgras bij het grijze heideven aan het troosteloze water wacht een schoon wit gevaar roerloos staat de zilverreiger loert met strakke blik de kleine fijne maaltijd die zichzelf aan kan bieden komt steeds dichterbij…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Fatbikers en Gamers van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

De vijftienhonderd 1 1/2 kilometer sprint Snel, sneller, snelst…

Na die eerste jaren hebben ze hem voor een tweede periode genomen en nu blaft hij veel meer Vooruit, we zijn de beroerdste buren niet en gooien hem een bal toe Ojee, hij heeft hem al en met veel lawaai dwingt hij ons om opnieuw zijn zin te doen Hij verveelt zich gauw en kan er niet tegen om genegeerd te worden, dus trekken we om…

Licht tussen blaadjes de ruis valt langzaam stil nu hier wortelt de rust De wereld raast als een storm door de kruinen, een wirwar van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt. Liefde leest als de nerven van een broos blad, getekend door stilte en een fijnmazig…

Voor jou Is het Dat ik hier ben Voor het leven Is het Dat ik je ken Zonder jou Zou ik nu niet leven Zonder jou Zou ik hier nu niet zijn…

Een amoureuze Noord-Atlantische witbuikdolfijn kreeg van zijn vriendin een topcadeau voor Valentijn, hij is een ware Italofiel, met heel zijn hart en ziel, dus regelde ze een uurtje zwemmen in de Trevi-fontein ...…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

Doorzichtig als een geest verscheen ze. Bleek dat het lijntje, dat levensecht scheidt van waarheid, sneller breekt in het verhitte licht van deze aandacht. Voor altijd zwaaiend op de dam. Naar, opgescheept met pijn, werkelijk schrijnend verdriet te kijken, ogen waar in het bekoelde zicht geen verlossing wacht.…

Glazen grijpen en legen; veel jagen en reizen; vrouwen omhelzen en strelen; strijden op felle paarden en blinkende wateren splijten; spelen met licht en donker; de dag en de nacht doorrijden onder fluweel en schaduw en flonkrende sterrenbeelden. het staat niet in mijn hand gegrift; en een hand is een leven, een lot; ik lees slechts…

Lieve critici, ik vrees dat ik geen doel of doelgerichte lijn in de loop der jaren lees van mijn duizenden gedichten. Ik blijf een ventje dat maar schrijft en nauwelijks wil weten of zijn bekladdering beklijft of gretig wordt vergeten. Eergisteren zei mijn dermatoloog: Ik zie een kleine zwarte plek en die vereist even een biopsie. Melanoma…

Ik ben verliefd tot over mijn oren mijn echtgenote weet het nog niet Mijn liefde voel echt als herboren maar o ze heeft nog geen verdriet Ik heb haar kort geleden ontmoet ergens, in een zeer duistere nacht Voor ik het besefte voelde ‘t goed dat zij dacht, dat ik haar lief had Ja, moet ‘t mijn vrouwtje zeggen ik wil haar nu geen verdriet…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

dorstig en stuurloos dobberen op golven van ongezouten woorden de bittere nasmaak van tranen verdrinken in zurige snedigheid de ijdele visie op een bloemenzee-idee staren in die weifelende horizon als rebellerende bruine blaadjes elkanders tanden afbijten misschien het ideaal van de verglijdende tijd vergeten op een schaal van één…

U zoekt een nieuwe tent, meneer? Een bungalowtent, een trekkerstent? Ik zie dat u wat ouder bent Waarom neemt u geen impotent?…

Verkeerde vrienden Waarvan ik dacht dat ze goed voor me waren Het is een bekend verhaal Waarvan ik dacht dat ze me vrienden waren Maar dat was slechts schijn Al kwam ik er pas achter na jaren En toen was het te laat Verkeerde vrienden Als ik er op terug kijk Hadden me ouders steeds gelijk…

vermoedelijk staat niemand stil totdat gelederen zich sluiten waarbij alle ganzen zichtbaar zijn met hun slagen in de lucht is het al duidelijk of zij vertrekken of juist arriveren laten zij achter of keren zij weder naar oorsprong de lucht is ijl en heeft een lichtvoetige tederheid toch ruikt dit naar aarde naar gewicht van steen…

Waar de taal van de ander de richting betast spreekt verblindend zicht door de ander beticht een verborgen geschiedenis gebouwd op oude stenen in klanken bedoeld als muziek woorden klonken als vleermuizen omgekeerd in een donkere grot, niet het zien hield hen uiteen enkel de echo welke te laat terugkeerde een trilling,…

Even een pauze en weten dat je leeft, want doorheen alle drukte zou je dat vergeten: wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken. Weer staat het voorjaar te wenken en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid maar de lente trekt zich daar niets van aan en doet ons zonder meer verstaan dat alles…

opeens een witte wereld en geen enkel spoor van de schepper…

ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…

Ik roep mijn zoon, als hij van de toren springt, om zich heen kijkt en bijbels gaat braken; hij waant zich verheven, wil het waarmaken, er is niemand die hem ketent en bedwingt. In de hemel wil hij het fijnste spul kopen, hier op aarde heerst smurrie en klagen; de vleugel met zijn valse toetsaanslagen die door grootheidswaanzin dreigt te lopen…

Een mooi meisje roept de goden over zich af -- is de dubbeldenk.…

Nacht kleurt langzaam blauw roodborst zingt in de vrieskou de zon slaapt nog diep De wereld slaapt nog onder een deken van grijs, geen stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen. Daar klinkt je eerste parelende groet, scherpe en heldere klanken vanaf kale tak. Je kleine…

Gedicht n.a.v. het overlijden van Cees Nooteboom; 31 juli 1933 - 11 februari 2026. Zijn eiland Menorca geliefd Ondanks de omweg via Santiago Woonde en werkte Cees hier met Plezier Schreef veel van zijn werk gecon- centreerd hier Een taalvirtuoos met Een gigantisch oeuvre Als literator immer overeind; fier Als Mulisch, een Literair…

De dochter van de onbekende rots verdraagt vijftien graden vorst en steekt bij dooi de kop weer op Dit witte sterretje, dit eenzaam godsbewijs door vaders gele klomp elk voorjaar aangewezen -------------------------------------------- uit: 'Binnen de wildroosters', 2012.…