Alle inzendingen

De nacht slaapt in het duister verdwijnt en de horizon bloost zonder enige schaamte. Langzaam werpt zij haar stralen over het sereen witte veld en in het woud staan de bomen met witte mutsen. In zilverschijn glanst de verstilde wereld. Kleumerig zitten kraaien in naakte kruin van een eik fel contrasterend tegen witte wereld.…

Vuren branden, verbranden vrouwen op brandstapels; Heks Hoer Slet Feeks Kutwijf Vuren branden, verbranden vrouwen in crematoria; De wonden kunnen pas helen als mannen de macht eerlijk delen, alle machismo vallen laten en over hun castratieangst praten; Dan heb je pas ballen!…

Inferno in Crans-Montana Achter de hoek van bar Le Constellation ligt een rondpunt dat sinds woensdag is uitgegroeid tot een immense bloemenzee. Het is bar koud, maar aan het rondpunt Is het de hele dag een komen en gaan. De gezichten van de mensen kijken allen er even verslagen als de rouwende. Een jongeman stond even troosteloos bij…

Witte sneeuw bedekt de lucht fluistert puur en zacht vrede stroomt rondom De wereld ligt stil onder een wit deken, elke kleur lijkt verzacht, elke vorm vertrouwd. Ik adem de koude lucht in en voel hoe ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt. Zonnestralen breken voorzichtig door de wolken, hun licht streelt…

U bent altijd voor niets naar school geweest, als mens bent u ook niet meer zo uniek, AI vervangt uw hersengymnastiek, ja, zalig de eenvoudigen van geest. Geen denkwerk meer, alleen maar toetsenbord. Hoe erg vindt u het als u dommer wordt?…

Is cogito ergo sum  een geuzekreet,  wie zei dat ook weer en waarom en wanneer   u hoeft echt niet alles te weten u klikt gewoon op de link van AI Ik vrees evenwel dat het virus der kunstmatige proliferatie reeds in de  kweekvijver van  noninterventie  in neuronale  hersenstructuren post heeft gevat  als voortwoekerend…

Als kind leer je zoveel: van slagroom tot franjestaarten ziek te zijn en beter te worden wat stoer is, wat vies waar de vaste plekjes zijn in het zoeven van de grote mensen en het speelgoed op te ruimen dat je morgen weer nodig hebt hoelang een jaar duurt (negen keer je haar knippen), en dat je moet niezen van haren en mandarijnen…

Tijd draait rondjes in mijn hoofd er is dat nieuw begin maar gedachten hengelen nog naar wat ooit was morgen nog een ongeschreven blad straks wil ik weer lopen op het jonge gras. Mia Bemong…

Al die eenzame vreugden zitten opgesloten in gedachten zonder ramen, waar men grinnikt alsof lachen iets oplost. En dan die eenzame geesten, keurig gekleed in herinneringen, ze drinken stilte en noemen het pensioen. Ik vraag niet om vergeving. Ik vraag zelfs geen uitleg meer. Vergeving is voor wie nog gelooft dat iets hersteld kan worden…

Een grote, zware envelop valt op de mat, alsof het verleden zelf met een plof mijn huis binnenkomt. Stapels papier, zinnen die om mij heen cirkelen als een defecte zweefmolen zonder monteur in zicht. Ze vroegen om woorden, om nog meer uitleg, om hokjes die ik niet kende. Telkens weer bevestigen dat dit voor mij is…

Wij wachten daaglijks dat morgen Vrijheid aanbreken moet, Om nooit meer te gaan in ‘t verborgen Terug – ons licht voorgoed. Gebeuren zal dit niet, Zomin als een engel daalt Naar streken waar verdriet Tot wanhoop wrang verschaalt, Niet volgens onze orde: ‘t Geluk wacht zijn eigen tijd Om geboren te worden Binnen de werkelijkheid. Maar…

Zal je op een dag vertellen hoe wij in de winter bouwden aan een hut. Hoe diep je tussen ons kon slapen in de buik waar je nog woonde. Hoe je in mijn hand ging liggen om te vertrekken naar de lente. Zo is overlevering altijd het maken van herinnering. Maar geen beter antwoord op de vraag waar je vandaan komt dan beelden van september…

Gelijk twee beekjes samenvloeien, Als één ondeelbre rivier verder gaan, Is een huwelijk van twee gelieven, Gelijk een symbiotisch samengaan. Zo’n ondeelbare eenheid Is ’n groot geschenk voor hen beî, Zij saam d’vruchten plukken, Hun geluk en vreugde schenken. Dat toch vele huwelijken stranden, Lijkt ’n tegenstrijdigheid, Blinde verliefdheid…

Ik schreef mijn eigen hits De Muziek Singles: Ik heb Geleefd Dan ben je Beroemd Daarmee ben je in de Benelux voor altijd geroemd Ik schreef mijn eigen hits Heb als DJ geschiedenis geschreven Dat zal altijd blijven Ik heb mijn droom bewezen…

Op mijn schone wondersloffen wervel ik gewoon door de stof, bewust mijn verlangens voedend met Danaë’s sensuele schoonheid, ‘t stof der schaduw achterlatend op een lang geleden vergeten verleden. Gevangen in een toren van angst, tegen ‘t schijnbaar onvermijdelijke onder de onverbiddelijkste zon/god; of ’t lot, waar ‘t om begon, ongedaan…

Langs en lang Lans schild en gekte Turen kort en lopen Lopen maar, ga…

Het lijkt mij, netgedichtaddicten leesnetdichters en ook u, zwevende leeddichteressen alsmede sappho's genodigden in de plenaire zaal van de pnyx aan de voet van de acropolis waar tragedies boventoon voerden in de welsprekendheidsdebatten van erudiete eloquente mannen in dit onheilstijdgewricht waar op de dag van morgen niets…

Jouw mooie stemgeluid is muziek waarmee je de dood weegt in aardse wonderklanken wat je zegt is waar binnen de context van het beoogde doel transparant is de ballast die je hebt weggedaan om verder te groeien maar niet iedereen heeft eenzelfde richting dus zweeft waarheid ergens tussen stilte van wat is gebleven en wat verloren…

Jullie worden bedrogen, voorgelogen over ware bedoelingen, opgezadeld met wassen vleugels; jullie worden beduveld, gruwelijk voor de gek gehouden, afgetuigd met voorgevlochten zwepen. Zij vallen door manden, ver over de randen van betamelijkheid, vergaloppeerd op eigen leugens; zij vallen na het opstaan, begaan dezelfde fouten als altijd…

Op Breda s en Princenhages grond ontwaakt een veld van rust, ontvangt zerken, waaronder na s mensen leven en werken, het gebeente wacht op d Eeuwige Stond. Somtijds klinkt klokkenstem plechtig in het rond, geleid door luchtige zangvogelvlerken, wil eerbiedig het bezoekersbrein sterken, dat hier vragend schouwt, of om verlies gewond. Twee…

We vechten ervoor Ik ga er weer tegenaan Laat me door niemand het veld uit slaan Onrecht kan gebeuren Maar daarom ga ik niet zitten treuren We vechten ervoor Als je me niet mag Loop naar de maan We komen vanzelf wel weer bovenaan…

Maanlicht over het droomland flirt verlegen met een waarheid een ander palet in tijdloos gaan een witte serene maagdelijkheid geeft kennis van een eigen stijl woorden herhalen zich onhoorbaar alsof een echo vloekt in stilte tussen gedichten en rivieren restanten uit een ver verleden hoop, onmacht en kerstbomen liggen stapels hoog op…

Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…

in dit soort tijden beitel ik me door de dag en wordt ‘t moeilijk dan drink ik, drink ik uit m’n herinneringen…

Kronkelende takkenwirwar Meanderende houtaderen Nu ze hun bladeren losten tonen ze meer panorama Van een dik loverkleed onthecht laten ze meer landschap door Pronkend met vele vertakkingen tekenen ze ook de omgeving Jaarlijks vasten stokt de sappenstroom Rijzige reuzen die verstillen Door hun rustieke winteroutfit Overlevende fantomen…

Als de ouders op de crèche naar je kijken en smoezen dat de man die jou ophaalt je vader is, weer je dan Recht je schouders en je ogen Durf schaamteloos zijn zoon te zijn Als mensen jou zien en gniffelen omdat je een andere naam hebt dan je vader, je tante en je oma weer je dan met de waarheid van hun daden, die groter is dan wat er in…

Jij zegt dat ik beter bij je pas omdat ik zacht ben, omdat ik luister, omdat ik blijf waar anderen verhuizen. Toch ben ik niet lief. Ik ben alleen gebleven toen het makkelijker was om weg te gaan. Ik geef geen rozen, ik geef tijd. Ik geef stilte waar woorden niets meer doen. Ik geef ruimte en noem het zorg. Jij noemt me veilig.…

We noemen het vrede omdat de kanonnen niet overal tegelijk spreken, omdat verdragen nog in archieven liggen en diplomaten elkaar de hand schudden met vingers gekruist achter de rug. De lucht is dik van woorden die zwaarder wegen dan wapens, dreigingen verpakt als analyses, grenzen die rekken, regels die buigen zonder te breken — nog net…

MIJN CAFÉ EIJLDERS Buiten of binnen aanmeren in je thuishaven Korte Leidsedwarsstraat 47 Amsterdam-centrum in de zaak, voor of achter bovenin of beneden aan de zijkant of aan de bar waar aardige bediening je kent de caféruimte je kent de geur, kleur je kent sommige mensen genoeg om mee te praten te mogen ontmoeten niets te moeten…

De nacht was te kort Tijd ging te snel Volledig ontspannen Lekker in mijn vel Draai de wijzers Terug naar elven Normaal zo onrustig Vannacht de rust zelve Genoten, maar voorbij De dag is weer begonnen Het geluid dat we straks weer horen Wie heeft de tijd verzonnen Stilstaan bij dit moment Is alles wat ik wil Het is nog even donker…