Alle inzendingen

Een nieuwbakken hulp-Kerstman uit de Jordaan zit op zijn slee te twijfelen of hij nog door zal gaan, een ijzige kou doet, via zijn billen, zijn hele lijf hartgrondig rillen, hij had toch beter zijn thermo-ondergoed aangedaan ...…

Ik hoop dat je over me waakt Dat je dicht bij me bent Als ik de weg kwijt raak, ‘t Zal niet makkelijk zijn Zo hier alleen Een hart vervult van gemis en pijn Maar ik blijf vasthouden Aan de kleine dingen En zo krijgt de dag misschien een gouden Rand, En heb ik mezelf iets meer in de hand…

Daar gaan ze, man en hond, over het plein; en menselijke vrijheid blijkt weer schijn, want beiden zijn ze evenzeer gebonden, elk aan hun eigen einde van de lijn. -------------------------------- uit: De volle mep (1987)…

Een 'hoofd der school' stortte in het water En wilde een noodkreet slaken ook, Maar was in twijfel wàt te roepen, Terwijl hij al meer onderdook. Zou ’t 'Help!' zijn? Of, was ’t meer taalkundig, Te roepen 'Hulp!? – Een moeilijk iets. En midder’lerwijl verdronk de meester; Want door die twijfel riep hij niets. --------------------------…

De ochtend ontwaakte met een wakkerende zon door koele wind van zee die een strandvlag liet deinen op de voorbije seconden van de dag En klimmend door het steile zand besloop ik het moment waarop ik zag hoe het golvende water de duintop dan plots leek te raken, waarmee de dag begon die langer moest duren door de nacht te willen stuiten waarin…

Buiten is het koud en donker in het park de wind steekt op, er komt een bui, je huivert en versnelt je pas je doet je sjaal over je jas En dan opeens hoor je wat flarden oude dixielandmuziek je luistert, blijf heel even staan en krijgt een warm gevoel dat zegt, kom laat ik daar naar binnen gaan Het is er vol, niet teveel licht, geen…

Vandaag is er taart met een perfecte bite, en applaus dat precies op tempo blijft. Geen hol geklap, geen valse noot — dit is feest in zuiver stereo-geluid. Michael, zoon van Ton, erfgenaam van toon, opgegroeid tussen kabel en microfoon. Waar stilte al muziek voor je bleek, hoorde jij toekomst in elke piek. Pa legde ooit de basis, strak en…

In de groei gesnoeid bijna geknakt herpakt herboren ópgebloeid een heus artiest die zich niet meer in verdriet verliest maar zijn demonen hem laat belonen alsof ze zijn zijn zonen.…

O tempora mores O fratres, sorores O laus stultitiae O lof der zotheid O tijd zonder sores O wintertale carols O dessa o Dickens O vidius Orfeus O sancta Odilia O hora est, Zeus! O ja, de O krijg je gratis voor niks O heeft niet gezondigd was in zichzelf gekeerd liep met een grote boog om het jaar heen kon niets anders…

er vinden knuffelingen plaats met bovengemiddeld gangbare tred waarbij het blikveld zich opent in een moment dat gewaarwording markeert door het oog van de naald over de schouder meegekeken zonder te kunnen weten in het openbaar ooit te weerzien…

Ik draag een zonnebril, niet tegen het licht, maar tegen blikken die snijden zonder je het merkt. Achter het donkere glas vervaag ik langzaam, een schim die niemand volgt— een schuilplaats voor alles wat te fel brandt. Ze denken dat ik afstand zoek, maar de wereld kruipt te dicht op mijn huid, raakt aan wat ik niet prijs, eist wat ik…

majestueus glijdt een blauwe vinvis door de zee geen drones aan boord…

Nog altijd kent de PVV geen leden, ondemocratisch, niet van deze tijd. Gelukkig worden wetten voorbereid om tegen egotrippers op te treden. Geert Wilders zal zo’n wet nooit onderschrijven: hij hoopt nog heel lang Kim Jong-un te blijven.…

Ze gooien stenen, zwaaien met stokken en maken kabaal Het dier rent weg, joelend gaan ze er achteraan door de velden langs omheiningen Over de sloot rust het even, en vlucht, opnieuw opgeschrikt, zigzaggend het bos in waar het nog nooit geweest is en, in het diepst geen kant meer op kan Hijgend gaat het liggen warm in de koude nacht…

Bram was een hele goede vriend van mij De mens werd aangespoord hem snel te ruimen Een woord om wat verzacht rond te bazuinen Waar men op doelt; een moord, een jachtpartij Ik ben Hubertus en de mens bespreekt Of hij ook mij zal pogen neer te schieten Het zou mijn medestanders zeer verdrieten Indien men zijn belofte weer verbreekt De dood…

Bram was een hele goede vriend van mij De mens werd aangespoord hem snel te ruimen Een woord om wat verzacht rond te bazuinen Waar men op doelt; een moord, een jachtpartij Ik ben Hubertus en de mens bespreekt Of hij ook mij zal pogen neer te schieten Het zou mijn medestanders zeer verdrieten Indien men zijn belofte weer verbreekt De dood…

Mijn allerliefste lieveling, Ik houd zo ontzaglijk veel van jou, Dat het pijn doet in mijn hart, Al ben je slechts mijn herinnering. Die herinneringen zijn zo fijn, Maar steeds gemengd met ’t venijn Van het verschrikkelijke afscheid, In een reeds ver verleden tijd. Wij waren zo lang zo gelukkig saam, Dat toen ’t afscheid kwam nabij,…

De hemel is zo troosteloos grijs, Het wil niet dagen... De wind zingt in de bomen een wijs Van klagen... Ik hoor de droppelen nedergaan In ’t neevlig duister, – Voor ’t open venster blijf ik staan En luister... Zo stil is ’t overal om mij heen Op donkere wegen... Alleen het troosteloos geween Van regen... --------------------------…

Hond. Vier poten in de mand. Kijken. Blaffen. Hijgen. Vier poten uit de mand. Lopen. Stilstaan. Lopen naar de mand. Hond. Vier poten in de mand. Kijken. Blaffen. Hijgen. Vier poten uit de mand. Lopen. Blaffen. Hijgen. Hond. Vier poten in de mand. Kijken. Blaffen. Hijgen. Zitten. Blaffen Hijgen. Liggen. Blaffen. Hijgen. Hond. Vier poten…

We leerden het vuur lezen en sinds die tijd ben ik omdat jij bent We leerden dansen op het water en sinds die tijd ben jij, ben ik, zijn wij We leerden te zijn door de liefde en sinds die tijd zal ik, zul jij, zullen wij zijn…

Gefeliciteerd Camiel Jansen nu zijn we collega's jij van de noten ik van de tekst als de JordaanDichter Camiel zullen we samen een volkslied voor alle volkeren schrijven met name voor en over onderlinge vrede in een maximaal harmonische muzikale setting van jouw meesterhand dus jij de noten ik de tekst zullen we Camiel? want de mooiste…

Als je alles kwijt bent wat je hebt En dat nooit meer terug zal komen Een leven waar je niet voor zou kiezen van tevoren Weg zijn al die mooie dromen En je nooit meer zal komen waar je zou moeten komen Als je alles kwijt bent wat je hebt En de tranen blijven stromen Voor altijd een ander leven Zoveel pijn aangedaan Jongen je moet ermee…

op zoek naar een glimp in de ondergaande zon die hen toch anders zag vanuit diens perspectief toen handen nog dansten als vogels op winterwind had ik dan willen zeggen over plichtplegingen heen ergens door dat gekwetter vervliegt elk idee van tijd verloor het strand terrein aan land kruipt het water wij zwommen daar maar op lange…

Het is zonder meer wat je ook van hem vindt een bijzondere jongen ...en dat is-ie... of hij nou dik trom heet van johan kieviet ard jan of keessie van de nederbeat bij hem spat het er af van de eerste maten de tomeloze drang om muziek te maken z'n ziel en zaligheid offerend aan nietbestaande achromatische ladders op grove…

Alle jaren is nu Kerstmis zonder jou, toch weet ik nog van de keren samen. Ze waren zoveel mooier, dan nu ik alleen de herinnering dicht bij me hou. Hoe kan ik niet aan jouw liefde denken als ik een engel in de kerstboom hang, klokjes klinken zoals jouw lach zou zijn. Ja, dan doet het missen toch weer pijn. Stil mijmerend plaats ik hoog…

Mijn muziek mag dan anders zijn, luider naar de gebruiken van de tijd, zij doet het goed, zij danst door mijn kamer, amper minder dampend dan hoe zijn jazz zal hebben gegalmd. Zijn woorden gelegd langs ijl opstijgende toonladders, de fijnbesnaarde ritmes in secties van grote sinecure, van pure agressie en stilte tot de warmste streling…

Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Onverwacht weergekeerd uit toen der tijden het goud dat blinkt tussen helmgras en duinen de hagen en nezen der indorockjaren rustend in ons collectief onbewuste Javaanse jongens roken Q65 dragen shocking blue gouden ringen in oren hebben geen zin om te gaan naar hun bazen spelen anti-autoritair op gitaren zijn niet…

Heel even dacht ik, wie zijn nou de slachtoffers de kerst in hun bed vierende baligangers naar peace on earth, vrede op aarde verlangers of de treurig in Holland gebleven reiskoffers? Het is maar een vraag, was het vliegtuig te vol of werd er - heel sneaky - gestaakt op Schiphol?...…

Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…