5287 resultaten.
Slachtveld
poëzie
4.2 met 12 stemmen
4.926 De heengelegde lijken der soldaten
Zijn aangeraakt door de goudpaarse nacht,
Er kruipen lijnen over de gelaten,
Waarop de Dood zijn teken heeft gebracht.
Sommigen hunner liggen als bedronken,
Het was ruim véél, de wijn uit déze kan,
Hun arme lijven werden volgeschonken,
Zij dronken zich de eeuwigheid daaran.
Eén hunner ligt verdwaasd omhoog…
De oude man
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.762 Een oud man in de straat
zijn klein verhaal aan de oude vrouw
het is niets het klinkt als een ijl treurspel
zijn stem is wit
zij gelijkt een mes dat zo lang werd aangewet
tot het staal dun werd
Gelijk een voorwerp buiten hem hangt deze stem
boven de lange zwarte jas
De oude magere man in zijn zwarte jas
gelijkt een zwarte plant
Ziet gij dit…
Ik zie ze gaan, met de vermoeide tred
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.678 Ik zie ze gaan, met de vermoeide tred
van hen die moedeloos-ontkrachtigd leven,
die nooit op banen van manmoedig streven
een veerkrachtige voet hebben gezet.
Ik zie ze gaan, met de slepende gang
van wie niets wacht, na de doorzwoegde uren,
dan even 't kort opflikkren van de vuren
der lust, en weergalm van haar rauw gezang.
Ik zie…
De stilte
poëzie
3.2 met 2385 stemmen
4.974 Min de stilte in uw wezen,
zoek de stilte die bezielt,
Zij die alle stilte vrezen,
Hebben nooit hun hart gelezen,
Hebben nooit geknield.
Draag uw kleine levenszegen
Naar het dromenloze land,
Lijk de golve' heur oogst bewegen -
Tot zij zachtjes breken tegen
Het doodstille strand.
Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,…
Liedeken (Schoon nimfelijn)
poëzie
3.3 met 7 stemmen
4.078 Schoon nimfelijn, ach kindje mijn, wat zoude ik al versieren*
om naar mijn wensdeez’ ledentjenszo welgemaakt, te sieren.
Met blinkend goud of paarlen zoudt gij voelen ras belasten
uw halsje zoet, zo kraal als bloed* daarom niet beter paste.
Ik zoude u kleên* met keursjes reen* van lichte verwen* blijtjes,
die zouden staan geschilderd aan uw breedachtige…
De dauw hangt parelen
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.023 De dauw hangt parelen aan takken en aan blaren
in kettingen en snoeren;
de kusmond van de wind, als hij ze aan wil roeren,
doet ze ontstellen, sidderen zonder bedaren
en stort ze allen neer, de wankelbaren.…
Nu ligt mijn leven als een stille plas
poëzie
3.1 met 16 stemmen
4.355 Nu ligt mijn leven als een stille plas,
een vlak, blauw water op een grote hei,
Dat rustig opziet uit een lijst van gras
En riet: een hemelspiegel klaar en blij.
Mijn willen en mijn wensen stierf in mij,
En wat bevreesd en wat onrustig was,
Ging met mijn laatste diepe smart voorbij,
Waarvan ik kalm en oud en wijs genas.
Mijn ziel ligt…
Angst
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.117 Als ik de zon was, kon ik vreedzaam zijn
Met zijn mond, zijn ogen, zijn haren.
Nu blijf ik ver, met doffe pijn,
Sidderend voor gevaren.…
's Mensen begin en einde
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.294 Wij eindigen zoals wij zijn begonnen:
Kaal en onmondig en sentimenteel.
Alles wat leeft keert weer naar de oude bronnen
Van 't paradijs. En dan? Ach, weet ik veel.…
Ik, de al oude verzenvinder
poëzie
4.0 met 14 stemmen
4.066 Ik, de al oude verzenvinder,
die, op rijm van hier en ginder,
menig reke, rijpe en rond,
lijk gevonden vruchten vond,
wense u vrij, nu dat het jaar is
op nen nieuwen inventaris
vij'-zes posten voortgetreên
veel geluks en zaligheên!…
De dood van een jaar
poëzie
4.2 met 6 stemmen
2.880 Jaar, wat zijt ge een vreemd oud-jaar:
Heet dát gaan sterven?
Met bruine kransen in uw haar,
Als een jong man, voor een feestmaal klaar,
Zorg'loos, zie ik u zwerven...
O vreemd oud -jaar!
Hoé gaat gij dood, oud-jaar?
Zult gij gaan zitten op een hoop
Blaren, wel bruin, maar warm van zon,
Midden in het licht en in een doop
Van stralen…
Het houtrapertje
poëzie
3.3 met 49 stemmen
5.605 De winterwind blies feller
Uit 't woeste noordenwest,
En wiegde in hoge bomen
't Verlaten eksternest.
De knaap kroop in de abelen,
Bij d'enggevroren vliet,
De laatste blaren zonken
In 't suizend oeverriet.
Het knaapje lachte zoeter:
Hij zag zijn huisje staan,
En voelde 't jeugdig harte
Van moed en hope slaan…
Regen
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.122 Toen kwamen dagen van eindloze regen,
Van heel diep treurende muziek, die speelde
Van de hemel en de dake' en verveelde
Mijn groot warm hart, in het zonlicht gedegen.
En geen, die niet in 't moedeloze deelde
En gedwee mee-weende, en zich niet verlegen
Over zichzelf boog, want wie had gekregen
Zoveel blij's, dat binnen een vogel kweelde?…
BERCEUSE Nr. 2
poëzie
3.8 met 53 stemmen
8.809 Slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
reuzeke
rozeke
zoetekoeksdozeke
doe de deur dicht van de doos
Ik slaap…
Vogels
poëzie
3.8 met 39 stemmen
5.165 Zij gunnen mij gaarne 't geheim hunner tale,
De roodborst zijn snoeren van bloedkoralen,
De merel heur zang als betinkte bokalen,
En vinken hun klink-slag op eedle metalen.
De duif doet de zoetheid van 't troostende kirren
Zacht druipen om voorhoofd en lippen als mirre,
De nachtegaal roert door haar smachten tot tranen,
En hel schalt…
Slaaplied
poëzie
3.7 met 29 stemmen
5.526 „Waait mij nu zoetjes, o zuchtende winde;
wiegt mij en douwt mij dat zuilende kind;
speelt om zijn wichtelijk aanzichtje en laat
Jesuken rusten; het slapen nu gaat.
Palmen, die roerende en wagende zijt,
stilt om mijn kindeke uw takken ’nen tijd;
engelkens zoetjes, ach, Jesuken wilt
slapen: uw’ tonge en uw’ harpe nu stilt.
Vogelkes zwijgt…
De Noordenwind
poëzie
1.5 met 79 stemmen
4.470 De wind waait hoog en kent de mensen niet.
Hoog wil ik stijgen met de Noordenwind,
boven 't gerucht der stemmen - boven 't licht
der volle straten. Weg! het warm gewoel,
de weke druk van mensen om mij heen!
Ik wil ééns vrij zijn, ééns oneindig vrij,
dat er geen liefde en lachen om mij is,
geen zoete stem, geen blik van vrienden-ogen
geen…
Rijke armoede van de trekharmonika
poëzie
3.7 met 18 stemmen
4.434 Rodica en Dodica waren aan elkaar gebonden
zo heeft de vroedvrouw ze gevonden
Rodica en Dodica
de ooievaar speelt trekharmonika
Op de trekharmonika
schilderde de schilder Rodica en Dodica
Rodica was net zo groot als Dodica
op die trekharmonika
Op de trekharmonika
speelt het liedje van Rodica en Dodica
Dodica had een vrijer en Rodica had…
December
poëzie
3.1 met 21 stemmen
5.613 Al de bladers zijn verdronken
In het water, in de regen,
En het donker bos staat open
En de droppelende stronken
Staan verlaten aan de wegen, -
Kille winter laat één sprokkel
Aan een hart, dat niet mag hopen!
Al de zon is uitgeblonken,
En het jaar is heengezegen,
En mijn handen zijn nog open,
En mijn hart is leeggeschonken,
En het heeft…
Houw en trouw
poëzie
3.5 met 51 stemmen
6.361 Een man, een Man - een woord, een Woord!.....
O fikse leus van vroeger dagen:
Nog klopt mijn hart met sneller slagen,
Wanneer mijn oor u klinken hoort: -
Een man, een Man - een woord, een Woord!
Dàt was een zegel zonder breuk,
Een handschrift, nooit nog vals bevonden,
Een vaste borgtocht, nooit geschonden,
Een perkament in goeden reuk,
Dat…
EETWAGEN
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.378 Hij dronk de wijn. Ik zag de zonnestralen
Een eeuwig ogenblik verspelen in zijn glas.
Hij zal nooit weten (God weet waar wij dwalen !)
Dat ik de Dichter van zijn wijnkelk was.…
Ik kom om 't groene hout
poëzie
3.9 met 12 stemmen
3.365 Ik kom om 't groene hout. Daar is de vrede
voor me, in malingen de bochtpenseelde
lucht en de zon de hoge ongesteelde
bloem en der hoogste bladen lucht'ge schreden.
Het liggend blauwe met zijn vrouwenzeden
strekt zich en lacht met de uitdove weelde
verflauwend tot het niet veel meer verscheelde
van warmte en wolken die het maken heden.…
De page
poëzie
4.3 met 6 stemmen
2.173 In ’t donkere bos hebt gij mij gevonden,
Mij, mat van wonden,
En mijn lippen lachten nog over mijn zonden.
Op uw blanke tel hebt ge mij geheven,
Mij, bleek van leven,
En mijn ogen haatten u om uw geven.
Door een groene wei hebt ge mij doen rijden,
Mij, flauw van lijden,
Nauw zocht ik uw schouder mij bijzijden.
In uw wit paleis hebt ge…
Het graf
poëzie
4.0 met 31 stemmen
10.571 Vierde zang
Ja, stille Graven! ja, gij blijft mij wijsheid leren.
Hier kan ik 't best met God en met mijzelf verkeren,
Hier, waar de vrede woont, de zorg het hart niet knaagt,
De beek welluidend ruist, de tortel troostrijk klaagt,
De zoô *, die de armoe dekt, en 't marmren ereteken,
De duurzaamheid en prijs van aardse grootheid preken…
De pop
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.979 Gelijk een spelend kind, in zoete waan,
Haar pop aan 't liefdevolle hartje drukt,
Van 't zielloos mondje menig kusje plukt
En meent haar kindjes hart te voelen slaan,
Het vlassen haar met bloem en lintje smukt,
De kleertjes aantrekt, die zo mooi haar staan,
De wassen wang, wier rooskleur haar verrukt,
Warm streelt - de verf hangt lipje en vinger…
EEN OUD BESTEVAARTJE MET EEN JONG MEISJE
poëzie
4.3 met 20 stemmen
5.051 Lammert [L]
Jannetje [J]
L: Jannetje mijn zoete bek!
Ei lieve, blijf wat staan!
J: Wat schort je, zeg, jij ouwe gek?
Ik raad je, laat me gaan.
L: Al ’t geld dat gij hier leggen ziet,
Dat is voor u al ree.
J: Weg kaalkop, ik en zoek u niet:
Wat jij zoekt, zoek ik mee.
L: Van landen, zanden, geld en goed
Zo ben ik machtig rijk.
J: Dat…
Oneigene
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.447 Hetgeen ik niet uitgeve en
hebbe ik niet in,
wie zal mij dat wijten tot schande?
Mijn herte en mijn tale, mijn
rede en mijn zin,
't is al zo van buiten, 't is
al zo van bin'
't ligt alles daar bloot op mijn handen!
Dan, weg met de oneigene
tale en de schijn
van elders geborgde gepeizen;
mijn zijt gij niet, uw, dat en
wille ik niet…
Een vaasbeschildering
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.088 Een meisje wiegt en windt zich in de dans
Bij 't kwelen van heur zusters dubbelfluit;
Hun vreugd verwelkt niet, eeuwig bloeit hun krans,
En door geen moeheid wordt die voet gestuit.
Toch droom ik: schonk een god hun plotsling rust,
Na 't klinken van een laatste, schrille noot,
Wellicht, uit wanhoop om hun lange lust,
Zag ik ze snikken in…
Adel
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.457 Zij eisen van ons, — want zij dragen een naam,
in 's lands kronijken van grote faam, —
dat we zinken voor hen op de knieen;
verwonderen doet hun ons spotgelach ,
ze dragen — ontwetend — hun naam van gezag,
als een ezel... relikwieên.…
Vaarwel aan 't woud
poëzie
2.8 met 22 stemmen
3.141 Mijn lievlings-plekje in 't woud, waar 't groene dak
Een blauwer schoort, en schemer-schijn doet dalen
Op levend loof en vol-getroste tak,
En zonnegoud langs blader-goud laat dwalen -
Vaarwel, vertrouwde stilte! waar ik sprak
Wat nooit mijn hart tot mensen kan herhalen....
Gedachten-stroom, die uit mijn ziele brak,
Vloei eeuwig-onbegrepen…