Alle inzendingen

een ruimte die mij niet aankijkt waar stilte ondersteunend blijft muren adem dragen van anderen de tijd die niets van mij verlangt ik voel hoe ik hier mag rusten als een vorm van aandacht licht door hoge ramen valt stil ligt op steen en hout ik hoef niet meer te worden dan wanneer ik uiteindelijk opsta de ruimte in verstilling verlaat…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Eeuw zestien stond mijn voorgeslacht bekend Als zijnde ongewone sneeuwsculpturen Brusselse winters konden weken duren Ons uiterlijk was niet altijd decent Een dier, erotisch naakt, gebocheld boers, Figuren, bijbelse, en Griekse helden Een winterfeest dat iets wilde vermelden Na Middeleeuwen komt een nieuwe koers Een beeldenpark gevuld…

Zij zagen blank een wonderster verrijzen. Die ster te volgen dreef hun zieledrang. Door woestenij geen dooltocht zwaar en bang: Trouw blonk de ster en bleef hen wijzen. Plots in den hoge hoorden ze engelzang – Een arme grot was 't einddoel van hun reizen. De kemels knielden. En de grote wijzen Aanschouwden 't kind, geprofeteerd zó lang.…

Het meeste, oorlog, had ik je lief toen ze in sneeuwvelden sneuvelden ik beminde de bolsjewistische horden ik vereerde de fascistische beul vliegtuigen ontploften in wolken het regende gierend metaal hortende tanks in modder bevroren vlammend karkas van industrie walmende paarden in tuig van ijs vaal masker met bloed geschminkt neuriënd…

Opgedragen aan Ds. Herman Koestveld Het is voor mij als mens het meest intense het meest intieme dicht bij het oer-gevoel te komen van het leven van je persoonlijke zijn, je eigen ik dicht te komen bij het bidden dicht bij het stil zijn dicht bij het leren dicht bij het mediteren dicht bij en in je midden, in jezelf als 1 van de '…

Mijn doel heiligt de middelen, Ongeacht wat ’t d’andren schaadt, Is wat narcisten heilig geloven, Veroorzaakt zo onevenredig kwaad. Als ze beschikken over veel macht, Door geld of hun suprematie Door hun mediagenieke kracht, Gebeurt onmenselijk wreed leed, Wijl ze dat niet voelen noch zien, Enige is hun ego in de spiegel, Die de realiteit…

Waar ik van droomde Dat ze me vroegen om een handtekening Het moment dat gewoon moest komen Eindelijk erkend Waar ik van droomde Het leven is zo voorbij Pluk altijd de dag En zet je zorgen opzij…

Een poes met zachte pootjes sluipt door het stille huis. Niet op jacht naar een muis, maar knuffels, stuk voor stuk. Ze sleept een warme muts mee, trots als een kleine vos. Dan volgt een paar kousen, slordig maar vol liefde. Handschoenen draagt ze aan, Weer iets voor bij haar buit. Een sjaal wordt door de gang gesleept als een…

In het vervallen kasteel liggen de ingewanden van rode ratten die er wellustig speelden met de geheimen van minder bedeelden en de muizenissen van een onmenselijk sprookje in lichaamstaal zonder intelligentie over liefde en oneindige decadentie over lust in overdadige frequentie.…

Wat ik nog wel kan? Over wat ik zou willen Zagen en lullen…

Beau-Beau zweeft hoog in de kroezeboom vangt er veel wind maar houdt het meestal droog bij tegenwind schuilt hij onder stevige takken en twijgen met mooie langwerpige blaren Een schuilhut voor als het te stevig gaat waaien en stormen en moessons zijn haar verfomfaaien hoog in de boom hoeft hij niet veel te doen dat moest er nog…

Een vlindertje in mijn buik, fladdert vrolijk in het rond. Hoera, hoera, hoezee. Wil jij een kopje thee? Het vlindertje in mijn buik, dat houdt haar adem in. Och jee, och jee, o nee! Ze wil niet met me mee!…

ik schilder blijdschap in vlammend rood en geel de blijheid spat er af ik geef die graag aan jou ik schilder wijsheid in oranje en in bruin als ik die ooit zou vinden dan deel ik die met jou ik schilder droefheid in tinten grijs en zwart met onvergoten tranen die geef ik niet aan jou ik schilder hoop in roze en in paars en heb…

Gouden licht breekt stil glans danst op eeuwenoud hout zachte wierook zweeft Even stilstaan bij wat hier is, zonder uitleg te zoeken of richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft. Muren dragen gebeden en adem van anderen, lagen van tijd die niets van…

één roodborstje en mijn sneeuwtuin heeft een warme gloed…

Natuurlijk, het is geen culinair hoogstandje dit brouwsel in mijn sterrenrestaurantje ...maar het werd, in tegenstelling tot die prut van de Viking geweerd, oftewel: gecensureerd! VIKINGS TEPELHOFGATE Welk een niveau - belabberd, nivellerend heeft onze vrijdagse snelsonnettist dan werkelijk niks aan zijn kop dat gist en…

Armoede Is het leven wat we leven Als ik niets meer heb Dan heb ik geen keus En dan moet ik het maar stelen Armoede Er wordt gezegd dat je eerlijke kansen krijgt Maar dat is niet zo Van de Stress drink ik bier en rook een blow Armoede Niemand kent het leven van de straat Maar ik kom eruit Er komt een dag dat het beter gaat…

Als onze oogdichtknijpende redactie alhier wel oproepend tot maar ziende blind intussen de meest gore infantiele onzin plaatst zet ik uit frustratie en in arren moede iets voor de gein tegenover ter leringhe voor nitwits ende vermaeck voor de rest * Wat dacht je bijvoorbeeld van de luie v.i.- en tv-addict die ons elke vrijdag…

in levende lijve is daar de gedaante minder hard en hoekig dan het naamloos heden dat opvalt door zijn korte duur als gebrekkige gelijkenis met ouders en hun kinderen tezamen een geheel als som der delen gaan we tussentijds ons allen op een naijlende voormiddag exponentieel verwijderen buiten het object dat zich ontvreemdt…

Kozijnen doen veel in huis Ze besluiten over banken en kasten, welke modellen er binnen mogen tafels, bedden, pianos wiegen en baden achtbanen wijzen ze spottend af Kozijnen kiezen voor iedereen wat iedereen zou moeten kiezen want mensen streven naar normen kaders voor hun leven ISO ASA EN NEN wij zijn allemaal gelijk en deuren…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Hij staat waar niets van hem gevraagd wordt, tegen muren die gewend zijn aan zwijgen. Niemand mist hem daar. Dat scheelt. Hij ziet mensen praten zoals men praat om stilte te vermijden. Lachen is sneller dan eerlijk zijn. Aandacht werkt kort, berekend, uitgedeeld als wisselgeld. Wie te lang kijkt, valt af. In gezichten leest hij…

En toch waren er twijfels, gevoed door de afstand; het pad dat Hij gekropen had, kende vele openbaringen omtrent de opgelegde waarheidsbevindingen uit bevlogen tijden. (Hoe diep liggen de wortels van het zijn? Ja!: waaraan danken wij het leven? En ook: was er al leven vóór de oerknal; was er maar eentje? Zou het niet veel logischer…

Elke namiddag zie ik hem thuiskomen. Gebogen gestalte. Klikt het fietsslot dicht. Ik spring van de vensterbank, trippel blij naar de deur, hoor zijn stap op de trap. De deur gaat open. Ik gelijk op mijn rugje. Kroelende vingers onder mijn kinnetje. Dan veegt zijn voet mij ruw zijwaarts. Kan ik wel gaan prakkiseren waarom, maar al vergeten…

Moeder ademt haar verlangens binnen, opent mijn brief en haar gesloten brein; ze is er nog, vrij van wrok en venijn, haar eerlijkheid probeer ik te winnen. Haar handen omcirkelen mijn gezicht, toen ze aan het subtiele bouwwerk rook; met mij de talrijke vragen indook, en haar adem walsde in het zwakke licht. Passie en liefde kon ze moeilijk…

De maan rolt een loper van licht op het water. We waden ernaar naakt in het donker raken niet verloren langs de baan van de maan van licht door het water alleen zichtbaar voor dat van elkaar in ons lichaam. ----------------------------------- uit: 'Loper van licht', 2008.…

Wonderlijk is 't in 't holle van de nacht, Plotsling te denken aan zoveel beminden; Als in de duistre wereld van de winden, 't Zwalpe element ligt met gebonden kracht. Dan komt zich al wat ver is weer laten vinden: De handen, de gelaten der beminden, Als in een gloed van lage kaarsen, zacht. Smartlijke vreugd te sturen naar die schijnen.…

Zag u dat groene truitje van Hélène Zie je ze wel of zie je ze nu niet Ik keek me suf maar echt ik zag geen biet Al stond ze daar te pronken zonder gêne Weer afgeplakt? Ik wou dat ik het wist Ach noem mij maar een tepelfetisjist…

Twee punten heeft het leven één is het begin en twee het end het eerste wordt je gegeven het tweede dat niemand nog kent. Geniet daar tussen verdriet en vreugd onze tijd hier is bijna te kort voor daad van liefde en deugd en niemand weet hoe de toekomst wordt. Wees dan tevreden met het heden en dankbaar voor ieder uur wat nog komt vergeet…