inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 88.464):

Gnoom van morgen

In het hier en nu
zien mij oude wijzen
prikken opgeheven vingers
beduusd de mond gesnoerd
staar ik naar nodeloze wetten.
Is inkt aan het vergrijzen.

Hoor het vurrukulluk commentaar
van Apollo en van Zeus
bij de geboorte van de dagen
is de grens een te bouwen thuis
genieten nieuwe kleuren, oude geuren.
Where the hell zijn wij, habibi?
Can we pater noster doekoes vragen?

Smeek de waterput te schenken
als de klei gebarsten is
tussen smelten of bevriezen
woont de gnoom van morgen.
Wakend over zompig onland
verdeelt de broden en de vis.

Schrijver: Van Xanten
Inzender: Evelyne, 26 februari 2026


Geplaatst in de categorie: maatschappij

2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 141

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Evelyne, 2 weken geleden
De hoop van elke dichter: dat je vaker dan één keer wordt gelezen!

Dank je wel, R.E.N.S.
R.E.N.S., 2 weken geleden
Wat is dit eigenlijk een 'lief' gedicht,
vol mededogen en aansporing...
ik ben het eens ff echt goed gaan lezen,
er staat veel in. Veel herkenbaars,
zowel maatschappelijk áls persoonlijk.
Heel knap geschreven.

****

reageer Geef je reactie op deze inzending: