Dit is de grens van het noorden, de onuitputtelijke bossen de kilometers die steeds minder op afstand lijken en meer op een dreigend tekort de borden geven richting de zon verdeelt Oost en West, alsof navigeren ook weten betekent achter het raam ligt de onmetelijkheid ertussen, glas, een kozijn, een slot nachten zonder slaap de verte…

Hij trok aan het kortste eind, Zij had het langst getrokken, Hij zat met de gebakken peren, Zij met de handen in het haar. Bemiddeling was aangewezen, Die kreeg de handen op elkaar, Op de even dagen zij beschikt, Op de oneven dagen mag hij. Leven is weer pais en vree, Het is weer net als voorheen, Beiden zijn nu zeer tevree, Met hun beider…

Ook al ben je anders geaard Je hoeft er echt niet voor te schamen Ook jij bent ondanks je geaardheid het leven waard Want het maakt echt Geen ene flikker uit Dat je anders bent dan anderen Je bent zo als je bent Je kan er niets aan veranderen Ook al blijft de acceptatie Nog altijd klein maar Zorg dat je ondanks dat nooit Je eigen ik vermoord…

Regel, na regel, na regel, verschijnt op mijn tablet, weet niet wie of wat stuurt, met verbazing verschijnt, wat je hier nu leest. De woorden herken ik, maar wat er staat, komt uit het niets, van een onbekende, wildvreemde boreling.…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

'Wat doen de bewoners hier toch de hele dag', vroeg een bezoeker. 'Wachten', zei een verzorger. WZC wachten op morgen wachten op ontbijt wachten op toilet wachten op medicatie wachten op middageten wachten op bezoek wachten op avondmaal wachten op slaap wachten op sterven.…

't Is herfst in de zomer Indian Summer de platanen tonen hun gele pracht de iepen zieken uit of tooien zich maagdelijk alsof het nog lente is alleen de winter laat op zich wachten want de 3e tropische periode staat voor het groen nog voor de weekend-deur en voor de oudere mens(en) ook, die vallen... dood bij bosjes!…

Ik loop lusteloos door de stad, mensen komen me tegemoet, zien mij niet ondanks mijn groet, stappen onverschillig hun pad. Ik ontwaar een ware Venus, blijf verstijfd stokstijf staan. Ik ben verbluft, staar haar aan. Lust in mij wenst ik haar kus. Als Aphrodite mij is gepasseerd, draai ik mij om, staar haar na, ook haar achterste comme…

Er was eens een drone, genaamd Daan, die hoog in de lucht zijn rondjes ging slaan. Met zijn propellers zo krachtig en snel, vloog hij hoger dan een vogel, als een snelle wervelwind wel. Daan had ogen die alles konden zien, van groene velden tot het blauwe zoute zeeschuim misschien. Hij zweefde over steden en dorpen klein, verbindend wat ver…

WNL vanavond op tv Jan Struys niet van Wakker Nederland maar wel een wakkere Nederlander Hij van 50 plus fractievoorzitter met 2 zetels zeker geen struisvogel maar nuchter, pragmatisch zeker weten, niet vergeten die eerste bom valt op de haven op de regio, de stad Rotterdam als het oorlog wordt!…

In de tuin sneeuwt het, maar niets wordt nat, het blijkt alleen blad. Het dwarrelen lijkt net op sneeuwen. Nu opgelet, deze sneeuw blijft liggen, dat vormt een bladerdekenmat, voor de egeltjes een zalig bed. Er zijn ook lieden, die blazen, zo'n schitterend egelbed weg, omdat ze niet lazen dat de bladeren egels redt. Ze blijven slapen…

Wolken in nachtlicht hun stille vormen glijden door een zachte gloed Onder de bleke gloed die boven de stad blijft hangen, merk ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt. De wolken dragen het restlicht van een wereld die niet slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…

Ik geef ze graag een fooi die meiden zorgen voor dooi in mijn hele drukke mantelbestaan in het voor mijn dochter op IJburg komen en gaan dus gunnen me ze de prijs van effe rusten met 2 bollen ijs met natuurlijk een dot slagroom d'r op IJburg is voor mij ook vooral 'n IJSBURG-CUPJES-STOP…

Het spijt me dat ik je niet zag staan, terwijl jij stilletjes brak, en ik je liet gaan. Het spijt me dat ik mijn pijn aan jou heb gegeven, omdat ik zelf niet wist hoe ik ermee moest leven. Het spijt me dat ik vertrok in plaats van bleef, alsof jouw verdriet mij helemaal niets meer schreef. Het spijt me dat ik je wilde veranderen,…

Als ogen konden spreken Maar dat kunnen ze niet jammer genoeg Ook al had het wel gekund Sommige ogen hoeven ook niets te zeggen Want sommige ogen spreken boekdelen Een blik zegt meestal al meer dan genoeg…

Nu met de elegante doch nuchtere Nederlandse First Lady van Great Britain Mevrouw, echtgenoot, moeder en onderneemster Marie-France van Heel wordt het fundament gelegd van terugkeer in de moederschoot van Europa het zal nog even duren maar het gaat gebeuren zeker weten:: Great Britain terug in de Eurpese Gemeenschap…

Als ik mijn ogen sluit, Zie ik niets dan 'n duister beeld, Waar ik voorheen Steeds jou zag, zo lief, zo schoon. Maar vannacht in mijn droom, Kwam jij weer, Alsof je nooit was weggeweest, Nog even lief en schoon. Maar ook als ik nu mijn ogen sluit, Blijft je beeld verborgen In het duister, geen glimp van jou, Hoop zo komt weer gauw.…

Het regent al dagen pijpenstelen, de plantjes vinden het wel fijn, mensen gaat het snel vervelen, een zonnetje ligt meer in hun lijn. Paraplu’s ontnemen het zicht, auto’s doen de plassen spatten op voorbijgangers, die te dicht langs de stoeprand als ratten worden verzopen door proleten achter ’t stuur van hun automobielen. Terecht…

De eerste nacht in een vreemd huis De reis is verstild maar in mij heeft niets halt gehouden De vraag of verplaatsen werkelijk begint met het verlaten van een plaats Of het moment dat een gedachte niet langer past binnen de ruimte waarin zij ontstond Niet om een antwoord te vinden maar om verder te reiken dan zij tot nu…

In de verte klinkt een fluit, zo klaar, de trein, een trouwe vriend, staat daar. Als een oude wijze, met verhalen vol, stoomt hij voort, als een glinsterend rol. In zijn wagons, gevuld met vreugd en leed, met gemak, zonder eigen autorit in de weg. Van zakenman tot student, zij allen gaan, met de trein, als gids, op avontuur, voortaan. Hij…