Ik geef ze graag een fooi die meiden zorgen voor dooi in mijn hele drukke mantelbestaan in het voor mijn dochter op IJburg komen en gaan dus gunnen me ze de prijs van effe rusten met 2 bollen ijs met natuurlijk een dot slagroom d'r op Ijburg is voor mij ook vooral 'n IJSBURG-CUPJES-STOP…

In de tuin sneeuwt het, maar niets wordt nat, het blijkt alleen blad. Het dwarrelen lijkt net op sneeuwen. Nu opgelet, deze sneeuw blijft liggen, dat vormt een bladerdekenmat, voor de egeltjes een zalig bed. Er zijn ook lieden, die blazen, zo'n schitterend egelbed weg, omdat ze niet lazen dat de bladeren egels redt. Ze blijven slapen…

Wolken in nachtlicht hun stille vormen glijden door een zachte gloed Onder de bleke gloed die boven de stad blijft hangen, merk ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt. De wolken dragen het restlicht van een wereld die niet slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…

Het spijt me dat ik je niet zag staan, terwijl jij stilletjes brak, en ik je liet gaan. Het spijt me dat ik mijn pijn aan jou heb gegeven, omdat ik zelf niet wist hoe ik ermee moest leven. Het spijt me dat ik vertrok in plaats van bleef, alsof jouw verdriet mij helemaal niets meer schreef. Het spijt me dat ik je wilde veranderen,…

Als ogen konden spreken Maar dat kunnen ze niet jammer genoeg Ook al had het wel gekund Sommige ogen hoeven ook niets te zeggen Want sommige ogen spreken boekdelen Een blik zegt meestal al meer dan genoeg…

Nu met de elegante doch nuchtere Nederlandse First Lady van Great Britain Mevrouw, echtgenoot, moeder en onderneemster Marie-France van Heel wordt het fundament gelegd van terugkeer in de moederschoot van Europa het zal nog even duren maar het gaat gebeuren zeker weten:: Great Britain terug in de Eurpese Gemeenschap…

Als ik mijn ogen sluit, Zie ik niets dan 'n duister beeld, Waar ik voorheen Steeds jou zag, zo lief, zo schoon. Maar vannacht in mijn droom, Kwam jij weer, Alsof je nooit was weggeweest, Nog even lief en schoon. Maar ook als ik nu mijn ogen sluit, Blijft je beeld verborgen In het duister, geen glimp van jou, Hoop zo komt weer gauw.…

Het regent al dagen pijpenstelen, de plantjes vinden het wel fijn, mensen gaat het snel vervelen, een zonnetje ligt meer in hun lijn. Paraplu’s ontnemen het zicht, auto’s doen de plassen spatten op voorbijgangers, die te dicht langs de stoeprand als ratten worden verzopen door proleten achter ’t stuur van hun automobielen. Terecht…

De eerste nacht in een vreemd huis De reis is verstild maar in mij heeft niets halt gehouden De vraag of verplaatsen werkelijk begint met het verlaten van een plaats Of het moment dat een gedachte niet langer past binnen de ruimte waarin zij ontstond Niet om een antwoord te vinden maar om verder te reiken dan zij tot nu…

In de verte klinkt een fluit, zo klaar, de trein, een trouwe vriend, staat daar. Als een oude wijze, met verhalen vol, stoomt hij voort, als een glinsterend rol. In zijn wagons, gevuld met vreugd en leed, met gemak, zonder eigen autorit in de weg. Van zakenman tot student, zij allen gaan, met de trein, als gids, op avontuur, voortaan. Hij…

ik ben oud versleten uitgedragen  door onbeschreven tegenslagen nooit zo laag gezakt als nu  nu ben ik terug bij af loop weg van waar je mij verlaat  en merk dan dat ik nooit zo raad waarom en wat er misgaat ik bedenk het achteraf in de golf van graag vergeten zijn  in een leeg huis met een dicht gordijn is blijdschap soms een blijk of schijn…

Een kijkje in de bovenkamer van Dionne van zomaar een vrouw, een mevrouw die ik ken als ad-hoc bariton in haar OLVG-ziekenhuiskoor dat ze dirigeert Daar zit ik dan in haar OLVG-Kapel en laat me maar wat graag spiegelen het mechanisch gesprokenen verstoort mijn oor dat is mijn enige kritiek op de presentatie doch het pianospel en haar sopraansolozang…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

Waarschijnlijk vraag je Je soms wel eens af Wat de reden zou zijn Als iemand naar je staat te staren Waarom het lief naar je lacht Wellicht heeft het niets te betekenen Het is gewoon een aantrekkingskracht…

Diep kijk ik naar binnen In jouw ogen, die daar wachten, Op mijn blikken die naar jou Smachten al zo te lang. Dan voel ik weer jouw streling, Zo vol warmte en liefde, Ik niet kan, niet wil weerstaan, Alleen nog van binnen. Steeds zie, voel ik jouw blik, Diep in mij wachten, Nu al zovele, te vele jaren weer. Jouw ogen, op mij wachtend…

God, er is chaos in mijn hoofd om de chaos in Gaza ik noem maar een plek op Uw aarde waar geruimd moet worden de kwade maar niet de goede dus niet een heel volk dat is genocide dat is onmensen meer dan onmenselijk duivels monsterlijk, gemeen doe wat God en anders bid ik u uit de grond van mijn bestaan GOD, DOEK DAN…

Nog voor het eerste licht vindt de auto de weg al Twee lichamen slapen achter mij, kilometers weten niet van wat zij achterlaten Het asfalt wordt lichter tijd neemt het over Meren houden de lucht vast. Nergens vallen stemmen buiten het bereik van morgen alleen het noorden dat niets vraagt.…

Het najaarszonnetje schijnt over het land, samen met een oude vriendin op de fiets door de stilte. Door de mist verschiet het verschiet, verdwijnt in het niets. Geen koeien in de wei, alleen vogeltjes laten zich horen, zien doe je ze niet. Als ook de vogeltjes zich niet meer roeren, resteert de stilte en zacht bandengeruis. Wolken trekken…

Krekel in het gras avondwarmte draagt zijn toon nacht zakt dieper in In het trillen van de avond- lucht hoor ik hoe de krekel een dunne opening maakt in mijn aandacht, alsof zijn zachte ritme een deur is waardoor mijn binnenwereld zich zonder haast laat zien. Er beweegt iets prils in dat kleine geluid, een bijna onzichtbare spanning die…

In het rijke Westen Wonen ook arme mensen. Deze arme mensen Zouden in het arme Zuiden Welgestelden wezen. Aldus de relativiteitstheorie Van de sociaal betrokkenen, Een kleine onbegrepen groep Van wereldvreemden.…