In het woord verslaving ligt ook de noodzakelijke laving opgesloten van lichaam en geest om geraakt te worden en aangeraakt te worden door de liefde de verliefdheid, aardigheid en aaibaarheid of minstens de hang naar huidhonger welke de seksuele intimiteit te boven gaat ver overstijgt, want voor die lichamelijke bevrediging zijn er de meisjes…

Licht valt naar binnen ik praat nog steeds tegen jou de kamer blijft stil Een zachte ochtendlijn glijdt door de kamer, en raakt waar jouw aanwezigheid nog leeft; het licht lijkt warmer, maar de stilte voller, alsof mijn hart jouw naam nog even geeft. De uren gaan, maar dragen iets van vroeger, een stem die ooit de stilte lichter maakte…

Vind zelf Je weg naar binnen Naar de diepe Ontvankelijke scheppende Ik Dan opent je hart zich Voor anderen Voor het andere Nieuwe Vreemde Wonderlijke Van alles…

Heb de moed Om niet te weten En stel je open Voor het wonder Van alles En iedereen Heb de moed Om naar Je eigen hart Te luisteren Je eigen Weg te gaan Zonder de leiding Van een ander Autonomie Een handelen Dat wordt gevoed Door zowel Je eigen verstand Als je hart DURF TE WETEN Heb de moed Van je eigen verstand Gebruik…

Hij was oost-indisch doof, Had naar eer en geweten altijd gelijk, Gaf daarvan iedereen blijk, Door over alles en over iedereen Zijn finaal oordeel te vellen. Tot op zekere voor hem nare dag, Een meisje van zes Hem interrumpeerde en weersprak. Daarvan stond hij te kijken Hij liet daarmee iedereen blijken, Dat zijn doofheid Slechts een schild…

Praten dat kan ik als aan 1 stuk voordragen ook en zingen, dat is praten met noten ontmoeten kan ik ook omdat het geen moeten is en met labrador Mika is het hek van de Dam dan wordt ik aangesproken en begint het praatje soms ervaar ik mij als een praatprostitué anderen weten dat wel te beantwoorden met je bent gewoon een ouwehoer…

Ik vraag mij wel eens af, Komt eerst de wens En daarna de gedachte, Of is ’t omgekeerd? Het gezegde luidt: ‘De wens is de vader van de gedachte’, Al zou dat impliceren, Dat de wens voorloopt op de gedachte, Weet ik het nog zo zeker niet, Ik blijf er over tobben, Lood om oud ijzer is ’t niet, Kom er niet uit, ’t kan vriezen of dooien.…

Lachen is dodelijk dat had ik nooit verwacht want ik lach graag om mopjes, groot of klein en slecht uitgevoerde flopjes totdat ik gisteren inzag dat lachen zomaar ‘t eind kan zijn Ik besloot dus te zwijgen mijn lippen persten plat om geen grappige gedachte of lachspier toe te laten, te krijgen geen grappig ideetje overdag sappigheid…

De dichter vertaalt al wat er in hem om gaat en waar hij voor staat...…

Mijn angst blokkeerd mijn benen als ik probeer hard te fietsen Mijn angst is van mij en niemand anders Mijn angst ben ik aan het overwinnen Mijn angst vertel me alsjeblieft hoe dat moet…

Lege uren druipen langs de muren de zon veegt de schaduwen bij elkaar kinderen spelen met de regen en stampen in waterplassen Het maakt de slak niet uit welk huis hij draagt als het maar past een vogel zoekt het in de wolken waar kastelen ontploffen De tijd blaft in de razende ruimte als een dolle hond de muizen knagen de poten onder…

Het regent, ’t regent al dagenlang, ’t Is oktober en niet mei, Dán maakt de regen blij, Nu word je er maar chagrijnig van. Alleen dat is wel kortzichtig gedacht, Ook wat egoïstisch voorwaar, Want de natuur snakt er naar, Die heeft er al heel lang op gewacht. Dus het is maar hoe je ’t beziet, Of het fijn of vervelend is, Maar dat het al…

het ochtenddauw op het gras het boeket met één dode roos het geluid van een volle kerk een detail een wolk aan de strakblauwe lucht een windmolen op zee een vliegtuig tussen de sterren een detail de sproeten op je neus als de zon schijnt de glinstering in je ogen als je naar me lacht de verborgen lach als je "boos" bent een detail dat…

het eerste ochtendlicht raakt de slaapkamermuur ik geef je een kus en houd mijn ogen nog even gesloten onze benen liggen door elkaar in de lakens je hoofd gaat langzaam op en neer op het ritme van mijn adem ik doe een raam open, er waait een frisse wind de kamer in de geur van een kop warme koffie doet je ogen openen je knikt zachtjes als ik…

Zij voelde zich Op het droge Als een vis In het water, Want zwemmen, Dát kon ze niet Zo heel erg goed. Maar rennen Én dichten Des te beter, Dát kan een vis Noch zeehond Allemaal niet. Maar een vogel, Kan vliegen, En dát kan ze niet, Zou ze wel willen, Maar zij die Dát probeerden, Overleefden Dat niet.…

Ik wil dat mensen applaudisseren voor mij. Ik wil gouden medailles behalen, misschien zelfs de Vredesprijs.. En dan gooit iedereen geld op mij Ik wil erin verdrinken, totdat ik stik. Ik wil veel volgers hebben en dat mensen mij dan aanbidden, tot er niets meer over is, En mij dan zien. Ik wil meer, Meer macht, meer geld en meer mensen…

"Wie raadt welke vogel dit is, mag met mij eens in de koffer !" roept een morsige meid met een papegaai op haar arm, in "Café Joffer", Stilte alom, niemand is blijkbaar geïnteresseerd, tot wethouder Lex spottend een emoe insinueert, en ze knikt "Dat zal ik dan voor één keer goedkeuren, jij boffer !"…

Zichtbaar geroerd raak ik ongerept de verbeelding gevloerd en zonder lagen krijg ik bodemloze ideeën op een onbewaakt moment.…

Iedereen die haar kent, zal van haar gaan houden; een lot uit miljarden vrouwen, dat is wat je waarschijnlijk denkt, omdat zij met jou haar eigen leven wil opbouwen; waarbij jij haar liefhebt en alle dagen aandacht schenkt, jij direct opstaat als zij jou achteloos wenkt; jullie relatie wordt namelijk afgemeten aan het vertrouwen…

Het is de melancholie van meer dan 100 stemmen mannen en vrouwen die me raken en mij worden aangereikt op een zilveren concertschaal die goud blinkt, rijk klinkt en mij vooral meer dan heel goed doet mij doet voelen, dat het goed komt in ieder geval, dat het mij hoop geeft mij te mogen nestelen als een vrededuif op haar nest, mijn vredesnest…