Tussen grijze steen groeit stil en zonder woorden een klein koninkrijk…

Er ligt een gehaktbal in de toonbank bij slagerij Tack, hij flirt ongeremd met de rundstong in het vriesvak, hij lonkt naar de niertjes en de leverpaté en staart in het lamskroontje haar decolleté ... "Sorry !" zegt hij opgewonden, "Maar het vlees is zwak !"…

Mensen om je heen Vragen: "gaat het goed? Je ziet er niet uit als jezelf Weet je dat je bloedt?" Bloedt in je geluk En bloedt in je talent Waar ben je toch mee bezig Ben je zo verwend? Dat je denkt dat wij het niet zien Niet voelen of benoemen Denk toch eens aan ons En hoe wij ons zouden verzoenen Met het feit dat je geen geluk vind…

Tussen hemel en aarde spant zich een stille lijn, een koord waarop de mens zijn dagen weeft. Het geloof tilt onze blik omhoog, naar waar het licht de maat van goedheid geeft. De wet staat lager, stevig in de grond, een grens die waakt wanneer wij wankelen. Zij fluistert: hier stopt het kwaad, en houdt de schaduw van ons handelen klein…

een vogel wipt van tak naar tak een sprongetje hier, een hupje daar, en wat zij achterlaat is kak en onder die tak op het pad stapt iemand stapje hier, stapje daar, en wat de vogel achterliet plakkend aan zijn laars en ruikt nog lang daarnaar…

Zullen we overvaren, vroeg de oude veerman aan de wachtende jongeman. Morgen, zei de jongen, is nog vroeg genoeg. Kan ik overvaren, vroeg de grijsaard aan de jonge veerman. Kan het morgen zei de jonge veerman. Morgen, zei de grijsaard hoeft het niet meer en zakte dood ter neer.…

Kijk naar boven Oogjes toe Je protesteert Maar probeert Want je hoort De stralen naderen Telkens spannend Het afspoelen Van je hoofdje Flink zo Het is gedaan Nog onzeker Je de oogjes opent Ja, alles is nog daar Dan neem je Het bootje En duwt het Met al je kracht Onder water…

Ik draag mijn lot tussen letters die schuiven als kiezels over een tafel vol kansen. Ik leg mijn woord degelijk, eerlijk maar jij vindt altijd dat ene dat glanst als een schelp in het licht. Je zet quartz, mythe, fjord, woorden die ruiken naar verre kusten, terwijl ik blijf steken in tak, maan, stil. Toch houd ik mijn plank vast…

Zij handelde impulsief, Gewoon in het wilde weg, Zonder na te denken. De gevolgen waren groot, En ook heel erg fijn, Zij daarvan erg genoot. Ze blijft daarom impulsief handelen, Dat is nu haar blazoen, Kan zo nieuwe wegen bewandelen.…

Een echte Moeder Je kan zeggen wat je vindt Een echte Moeder Is er altijd voor haar kind Ze zal altijd van je houden Je kan haar altijd vertrouwen Ze staat altijd achter jou Wat je ook doet in het leven en beslist Ze is er voor je bij zon, regen en mist Een echte Moeder…

Alles is een wonder, het begint al in de trilling van het licht, in het zachte kantelen van een wereld die haar schaduw verlegt. Werelden draaien als zaden in de wind, honderd miljoen in een zwijgende dans, elk een vonk, een fluistering, een ademtocht van sterrenstof. De dieren bewegen als gedachten die niemand ooit hardop zei,…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde.…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

ik heb eigenlijk een liedje ( mijn eerste) geschreven en aangeboden aan Pommelien Thijs, maar zij aanvaard geen schrijvers dat ze niet kennen. Ik voeg hierbij hun schrijven, zodat julie zien dat het waar is. Daarom vraag ik iedereen die het leest, of zij iemand weten die dat wel wilt zingen, ik heb ook nog een 2 de geschreven, misshien is er onder…

Een zeergeleerd niemand vult 2 pagina’s NRC Een politieke hotemetoot komt ’s avonds op TV beiden verwijzen naar RECHT Ga slapen en onthoud voor altijd RECHT is krom in oorlogstijd…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

op een slof en een oude voetbalschoen verwacht u thans misschien een wijsje echter in dit frivole broedseizoen legt zelfs de patrijs vóór een poort met gemak een radijsje…

Nooit gedacht, nooit verwacht, dat de liefde na mij lacht. Uit een hoek aangeslopen, maar niet meer onderbroken. Al die kieren zijn nu dicht, aan wind geen enkel gemis. De bries van een nieuwe kans wacht daar stil aan de oeverrand. Samen ver, in die boot, met geluk als peddel groot, en een lach die ons leidt, tegen de stroom van de tijd.…

Ik zie de toekomst nog altijd zonnig in. Het pad achter mij fluistert in oude voetstappen verhalen van waarom. Schaduwen wijzen terug naar kruispunten van toen, waar keuzes nog zacht waren. Ik lees mijn leven als rimpels in stil water dat allang is doorstroomd. Voor mij ligt licht, onbeschreven en open, zonder uitleg. Ik ga zonder…