Ik voel me Vervreemd Van mijn familie Ik voel me Vervreemd Van mijn Eigen kinderen Afspraken Worden Vastgelegd Zodat de Feestdagen Geregeld zijn En ik Voel me Steeds Op een zijspoor Staan Nu dat de Afspraken staan Geeft wel Rust Maar mis De connectie Voelt alléén En voel me Wazig…

Schoonheid eens verwelkt, Maar de innerlijke blijft, Tot in eeuwigheid.…

De sjeu is eraf, hopeloos verloren hebben we het wellicht te goed er valt zo weinig meer te wensen levend in volmaakte overvloed. Beginnen we nu al in oktober en het gaat niet om gezelligheid niet om een kind in een kribbe en ook niet om saamhorigheid. Engelengezang bezingt het geld kerstklokken vragen om de macht commercie eist veel…

De herfstwind zingt zacht door takken vol verlangen de stilte luistert Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht, de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen. Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak, en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen. De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen, het mos ruikt donker…

Ik keer terug naar het verleden vanavond draai ik alle klokjes terug haal ik de mensen retour die niet meer leven en brult Brel terloops mijn speakers uit.…

Het kan vriezen, het kan dooien, Het is het één of het ander, Van twee walletjes eten gaat niet, Die mogelijkheid heb je niet. Dus als je niet kunt kiezen, Zit je mooi met de gebakken peren, Van die les kan je leren, Zonder kiezen, kan je alles verliezen. Nieuwe bezems vegen schoon, Dat zet meteen de toon, Is duidelijke taal, geen kulverhaal…

Ik trok aan de rits van mijn strakke trui en strikte mijn gloednieuwe schoenen ze glommen me toe, in beledigend oranje dus fluisterde ik, moedig tegen mezelf: kom op vent, dit kan je. Mijn trappers draaiden op tempo rond met dat racezadel onder mijn kont was ik, net als vroeger, beresterk maar het koude zweet in mijn ogen toonde geen mededogen…

Krioelend, dansend, flansend ontstaat er rook walmend ontstaan er woorden die woorden worden zinnen deze groeien uit tot beloftes en blijven illusies totdat we ze vergeten zijn.…

Gewoonlijk heb ik niets met Dassen Maar vandaag was hij echt klasse Vanwege zijn A.I. standpunt in Buitenhof Ook al vonden zijn collega’s het niet tof Och wat een debat was dat in het kabinet Dat zorgde voor hilariteit en domme pret Want Laurens voelde zich voor schut gezet Om zijn inbreng zijn menselijke intelligentie De lange termijn…

Het leven valt mee. Als je naar de hemel kijkt. Een wolk drijft voorbij.…

Het water kabbelt door de beek, De voorntjes schieten Van links naar rechts en terug, Dat doen ze vliegensvlug Om vlugge vliegen af te vangen. De lisdodden langs de oever, Fel gele en koel blauwe, Wuiven voorbijgangers gedag, Hertjes laven hun dorst, Strootjes laten zich meevoeren Naar onbekende oorden. En ik, ik kijk mijn ogen uit,…

Langs rekken vol vergeten namen dwalen, waar stof zich vastzet in de rug van tijd. De stilte hangt te zwaar tussen de boeken, alsof iets in de bladzijden mij leidt. Een stem wordt gezocht die ooit heeft gevormd, een zin die niet meer netjes klopt met mij. Tussen gelezen levens, half verdwenen, schuurt taal zich langs wat ooit herinnerd lijkt…

Buiten is alles nu grijs en grauw, Het weer maakt neerslachtig, Pas geleê was ’t nog zo prachtig, Scheen de zon, d’hemel blauw. Het boek houdt m’n aandacht Niet vast, de letters vervagen, Wijl ’k eer graag lezen placht, Zelfs op eendre sombre dagen. Ik kruip in mijn bed in de hoop Hier mijn rust te hervinden, Doch, ook daar blijf ’k in…

Verliefdheid is, ik weet het niet vreugde!, moeite en verdriet! Verliefdheid is, ik weet het wel vogels, vlinders, vliegen snel Verliefdheid is, zo vele kleuren bloemen en bomen die geuren Verliefdheid is, hoe moet het nou heel veel warmte maar ook kou Verliefdheid is, grote en kleine zorgen wachtend en kruipend tot de morgen Verliefdheid…

Tikke-tak, alsof de wekker dringend sprak: “Ga nu rusten, ga nu slapen morgen moet je vroeg weer op.” dus deed hij alsof hij sliep vol met zorgen in zijn kop. Terwijl zijn kussen klaagde, steen en been ging zijn hoofd nergens heen gedachten bleven steeds maar malen hoog boven de vlierbesbomen tussen vluchtige wolken, zonder dromen.…

Zij diende de soep heet op, Te heet om zo tot je te nemen, Maar de volgende gang Diende zich al aan, en moest Ik de soep dus overslaan. Ik nam nog snel een hete hap Dat was ’n domme stap, Verbrandde m’n lippen en tong, Zat figuurlijk op de blaren.…

De kogel is door de kerk ook Eva TV vandaag besteedde er aandacht aan 'Enorm gebrek aan kennis over vrouwenklachten' pagina 4 AD van eergisteren ik had er voor gelopen, zie hartenkreet MANNENMARS AMSTERDAM en dan mijn artsenpraktijk ADAM DOCTORS Spuistraat, Amsterdam-Centrum per direct omgedoopt tot EVA DOCTORS want het moet niet gekker…

Ik droom van een wereld vol vrede Ik droom van een wereld vol recht Vredestichters de vrede brengen aan mensen die worden geknecht Ik droom van een wereld met Liefde de liefde van echtheid en trouw Mensen niet liefdeloos beschamen zijn vol goedheid en getrouw Ik droom van een wereld die echt is Ik droom maar die droom blijft een droom…

Schreeuw niet zo luid, meisje hou je mond maar stil ook al denkt je hoofd iets anders dit is de route waar je heen wil Raak niet in paniek, mijn kind doe gerust je ogen dicht alsof je morgen ‘t licht weer ziet de mooie toekomst in het zicht Kom op, laat je tranen niet stromen je bent zo’n sterke meid al zal deze nacht nog lang duren we…

Licht valt naar binnen ik praat nog steeds tegen jou de kamer blijft stil Een zachte ochtendlijn glijdt door de kamer, en raakt waar jouw aanwezigheid nog leeft; het licht lijkt warmer, maar de stilte voller, alsof mijn hart jouw naam nog even geeft. De uren gaan, maar dragen iets van vroeger, een stem die ooit de stilte lichter maakte…