Er valt bij mij niets te halen Neem mijn geld niet mee in het graf Leef van dag tot dag Ik zal niet betalen Er valt bij mij niets te halen Ik zal nooit iets erven Voordat ik zal sterven…

Het heldere nachtlampje aan getroffen door waterdruppels vanaf het plafond haar aanschouwend ballet in zicht rijk belichte hangende ogen open gesperd aanhoudend slapend te laten…

Elke avond weer Overvalt het duister het licht, Overwint keer op keer. Tot 's ochtends ’t duister zwicht, En ’t licht keert weer, Ter vervulling van haar plicht. Alle aardse leven, flora, fauna, Is hierop ingericht, Behoudens in ondergrondse cava En zonder licht In de troggen van d’oceaan.…

Plotseling ontmoet haar tong scherpe ruwe puntige rotsen in haar mond geen afspraak gemaakt zelf leerde zij haar zwijgen gevoelloosheid verplaatsen nietszeggend haar stilte beschermen tegen het opnieuw verdwijnen vasthoudende zonderling deze ruimte als open mond ertussen te voelen…

Niemand is te vertrouwen Mijn emoties zijn door verdriet geblokkeerd Daarom kan ik alleen van mezelf houden Bij onrecht loop ik weg Wil ik je nooit meer zien laat ik de boel in de steek en heb je pech Dan is het altijd voorbij Je moet leren me te accepteren En de rest zal de toekomst leren Niemand is te vertrouwen…

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is maar dit vogeltje zijnde mijn persoon blèrt, schreeuwt keihard, roept als een verlorene in de woestijn daar uit te komen, weer beschaafd te worden is een time-out noodzakelijk en wel per direct met name de zang, het koor op een laag pitje nog wel een slaapliedje 's avonds voor m'n kind maar niet…

Vrijen? Vroeg ze bij ’t ontbijt, Hij vroeg, Waarom nu, Het is nog zo vroeg. Waarop zij zei, Voor vrijen is ’t nooit Te vroeg. En ze voegde De daad bij haar woord, Daar had hij Niet van terug, Ook niet toen ze ’t deê bij de koffie, Lunch en de thee, Ze nam ook ’t diner En ’t slaapmutsje mee.…

Stille Tuin In de verborgen tuin waar schaduwen zacht vallen, daalt een fluisterende stilte neer als dauw op donzig mos. Een rode roos ontluikt, rijk aan vergeten beloften – haar scherpe doornen delen de diepe prijs van passie. Bijen brommen traag hun blijvend, oud refrein terwijl dauwdruppels dansen delicaat op teer, groen blad. Hier…

De wind snijdt scherp en koud door leeg en grauw strandzand, meeuwen zweven stil als eenzame zielen in grauwe lucht gevangen, golven rollen traag en zwaar, een dof, vermoeid gezang van rouw, schuim spreidt broos en wit, vervliegt als laatste hoop van het niets. De hemel hangt als lood, een zwaar, ondoordringbaar gewelf van smart, geen licht dat…

Draaiend schoon geworden, maar het ontbrak Een net rekje met regelmaat, een plek te vinden Om te drogen, de dolgedraaide kreukels Over de stoel de volwassen hondenharen, niet te zien…

Drank en Drugs Half leven verslaafd geweest Na drie Hartaanvallen en vijf zelfmoordpogingen Was het privéleven zeker geen feest Roofbouw gepleegd op je lichaam en geest Als je je ziel ziet vergaan Pijn slijt nooit En wat is dat voor bestaan…

Je bestaat zonder gedachten Maar gedachten kunnen jouw leven beheersen Laat dit niet gebeuren Vertel jouw leven in geuren en kleuren Durf jezelf te uiten Dan komt de ware ik Naar buiten Ik dicht al heel lang Dat maakt mij minder bang Door met woorden te spelen Uit ik mij in gehelen En kan ik mezelf minder vervelen…

Hoe hoger ik ga Hoe verder ik val Hoe lager ik spring Hoe zachter ik zal Landen voordat ik val Hoe beter ik kan omgaan met dat dal Dat dal van verdriet en zin Dat dal dat zorgt voor een gevoel van verwarring Hoe hoger ik val Hoe harder ik land Hoe lager ik spring Hoe beter de balans Toch val ik weer in dat dal…

Buiten in de tuin pluk ik de dag, Zet de bloempjes buiten, Scheer d’schaapjes aan d’hemel, Word ook graag verwend. ’t Luisterend oor hoort de stilte, Die het lawaai verstomt, Spoorslags kwam aangedenderd. In mijn armen slaapt ’n engel, Verblijdt met dromen, Die nog nooit eer zijn verteld. Ik zing het lied van morgen, Gister is lang…

De mens kan verwoorden tot een intens triest wezen soms zelfs een wezen waar - en terecht - geen ratio tegen opgewassen is wat, dat de mens ook in zijn diepste emotie raakt als plotselinge zelfdoding z'n intrede doet wat als kille moord wordt ervaren met name de moord op het waarom als zelfs niets werd toegelicht, nagelaten, achtergelaten…

Niets zoals het was Amper een kus op de wang Jij kijkt aandachtig rond Wie kan je komen redden? Je vraagt waar ik nu woon Met gespeelde interesse Je praat verder zonder iets Bloot te willen leggen Ik kijk je aan en ik knik We hoeven niets te zeggen Laat het maar Ga jij naar daar Voor ze weer vertrekken Je keert je om en verdwijnt…

Een man mag niet huilen Moet blijven lachen Wat er ook gebeurt En zich niet achter zijn tranen verschuilen Wat hij ook ooit vergat Zijn Moeder was het belangrijkste waar hij het meest aan had Een man mag niet huilen…

Dwalend door het kale niets, Ontwaarde hij plots iets, Hij nooit eer had gezien, Noch van gehoord bovendien. Toen hij terugkwam op zekre dag, Verhaalde hij van hij zag, Niemand kon hem zeggen ’t is, Blijft dus nog ongewis. D’herinnering aan iets blijft knagen, Wil nog ’n poging wagen, Om te achterhalen wat is dat iets, En gaat weer naar…

Vrijwillig is vooral niet vrijblijvend de vrijwilligers maken er tijd voor vrij kostbare tijd voor de gevers maar vooral kostbare tijd voor de ontvangers de mens: man, vrouw, jongen, meisje alhoewel de gevers, de vrijwilligers ook zoveel daarvoor terug ontvangen van die mens, oud, jong, happy, ongelukkig, verdrietig dan kan je spreken, preken…

Lach leef en geniet En vergeet al je verdriet Zit je hoofd weer vol met zorgen Leef de dag leef naar morgen Lach leef en geniet Hoe het leven ook is Niemand die mijn tranen ziet…