ik heb een ton in m’n regenton ‘t zijn briefjes, ze groeiden aan m’n boom ‘n zomers briesje, die blies ze in m’n regenpijp ‘n herfstig buitje, nu ben ik alles kwijt…

"Die is oud geworden!" waarneming "Die is niet oud geworden!" constatering en de overlap is leven! nog hebben of gehad!…

De oude eik stond er nog steeds, Het huis allang geamoveerd, Voor ’n torenhoog flatgebouw, Toch waande hij zich in ’t toen. Hij sloot zijn ogen, zag de tuin, Zijn vader, moeder, zus, En natuurlijk ook Wolf de hond, Leek hij ’t toen hervond. Zijn ouders keken hem aan, Hun blikken zagen niet, Zijn vader rookte een sigaret. Weer hoorde…

Ze kwamen me onverwacht halen Het had lang genoeg geduurd Na jaren van doelloos dwalen Was er een optrekje gehuurd U weet me nu te vinden En hoeft niet meer op zoek Vierde rij, naast de linden Het is gelegen op een hoek…

de tragiek van de keuze ze komt zonder stem op onmogelijke tijden en noemt zich: ik ben dat heet dan lijden kiezen tussen licht en last goed doen, kwaad laten wat blijft, wat past laten gaan, blijven staan in mijn breekbaar bestaan diep gebogen, toch gericht naar een aarzelend licht maakt de keuze mij vrij of breekt ze iets in mij…

Ik tel de tijd niet meer in jaren Maar wel in ervaren Ik ga mijn weg niet meer in afstand Maar in ‘t groene grasland Ik hoor muziek niet meer in noten Maar in woorden als genoten Ik leef en dans en zing Al was het enkel in gedachten Of in beklijvende herinnering Of in ontmoeten en houden van En stilte zo nu en dan. Ik tel de tijd niet…

Ik ontmoette Majesteit  jaren geleden had een close-up contact met haar wat mijn ogen toen gevoelsmatig zagen spreek ik nu uit: "Daar zit veel man in" ze is natuurlijk op en top vrouw zeker niet van het, haar mannetje het is een vrouw met ballen die laat ze zien, laat ze spreken zo moeder zo dochter is nu zo dochter zo moeder…

Ik voel de warmte van je hand, op mijn koortsige lippen, die zochten zonder te vinden. Want jij liet mij zitten. Mijn handen zoeken tevergeefs jouw zijn, jouw beeld. Alleen de leegte is nog te voelen onder mijn handen. In mijn gedachten zie ik jou, Voel ik jou als toen, Vergeten mijn verdriet, mijn rouw. Die wens, vader mijn gedachten…

De regen tikt zacht Ik staar naar buiten Zoek naar jouw vlagen In de forse bries De klok beweegt traag Tijd doet pijn Zonder jou Wil ik hier Niet meer zijn De ijskast leeg Mijn kleren in het rond Blikjes op de tafel en Blikjes op de grond Nu jij hier weg bent Heeft schone schijn Zijn venijn verloren Ik ben alleen Met niemand…

Tussen de letters ademt een spleet Waar de tijd zichzelf vergeet. Ik drink betekenis als licht uit de bron Voel de hartslag die in de pen begon. Geen grond, geen grens, slechts gewichtloos zijn; veilig verborgen in een gouden lijn. Ik ben niet hier, ik ben niet daar. Ik droom tussen woorden, vloeibaar en klaar.…

Ik verlang ernaar Om buiten te rennen De wereld te verkennen Met mijn beide blote voeten even in de aarde stil te staan Overal gewoon naartoe te kunnen gaan De jaargetijden met heel mijn lijf te voelen Als een kind door de modder te woelen Nat, vies en bezweet pas weer naar huis te gaan De dag erna heerlijk fit en fris weer op te staan Weer…

Ik weeg mijn zicht, op de strijd tussen licht en donker wanneer eigenwaarde het lichtst weegt kantelt alles. Zelfs wanneer niemand kijkt.…

Het leven is zo gelopen Wat gebeurd is is zo onterecht Elke dag is een strijd en een gevecht Zal de zon ooit weer voor me gaan schijnen En me zorgen voor altijd verdwijnen Het leven is zo gelopen Er is niets aan te doen Het gebeurde vroeger Het gebeurde toen Waarom is het mij overkomen Het leven is zo gelopen…

Toen God sprak met zulke wijze woorden, was er niemand, niemand, die ze hoorde. Waren Zijn woorden voor dovemansoren, of was het dat ze ons niet konden bekoren! Hel en verdoemenis is niet aan hen besteed, het was voor hen niet meer dan een kreet om aandacht, wat men hem toen verweet en daarom helemaal niemand die iets deed. Weinigen aanbidden…

Ik was gisteren op de VTV de Venhoeve, Rotterdam nog steeds mijn Venhoeve, Verwenhoeve in Kralingen ik ging ruimen, verder ruimen met opruimen voor de verkoop, overdracht het was mooi weer, 11 graden ik genoot van voormalig 'Casa Giulia' Giulia is mijn meervoudig beperkte dochter (19) en in Casa sinds 2008 heb ik dat verdriet doorstaan…

Lastig de zwijgende. Moeilijk te horen- ik hoor geen geluid, geen woorden. Alleen- zijn fluistert zacht.…

Het leven lijkt de weg kwijt De dingen kloppen niet meer Niet op het grote wereldtoneel Niet dichtbij om ons heen De waarom vraag dringt zich op Om altijd onbeantwoord te blijven Ergens in het universum zal men het antwoord weten Maar daar hebben wij niets aan Niet hier Niet nu Soms lijkt het leven even de weg helemaal kwijt…

Ditjes en Datjes In het verleden met Levensgedichten beschreven Een landelijk tijdschrift Met je unieke Beneluxe literatuurs leven In het Nederlandstalig gepubliceerd Een enorme woordenschat wat je op straat hebt geleerd Ditjes en Datjes…

Af en toe dwaal ik in mijn gedachten verder door, totdat ik even helemaal niets hoor. Alsof de piep in mijn oren een schuilplekje gevonden heeft, de piep die stiekem altijd aan mijn gedachten kleeft. De ruis van het geluid dat een tijdje voor het filter blijft hangen en je even niet je best moet doen om de trillingen niet op te vangen. Even zolang…

ze kwam uit het onzichtbare gedragen door een adem die niet van deze wereld leek een vlinder als vloeibaar zonnegoud haar vleugels trilden als gebed elke aanraking smolt oude schaduwen laat los wat je niet meer dient open je voor wat geboren wil worden minuten lang werd ik aarde en tempel tegelijk wortel en bloem adem en ziel…