(Dit schreef ik voor een lieve vrouw) Roodborstje Elke keer zat het roodborstje in de tuin. Samen genoten we ervan, daar is nu helaas een einde aan gekomen. Het roodborstje huppelde heel vaak voorbij. Het maakte ons heel erg blij en deed ons goed. Nu mijn lieve man is overleden moet ik verder, dat zal zeker niet meevallen…

De angst uit een vorig leven Had hij met succes verdreven Toen nam hij een trekkie Van een rijkgevuld sjekkie Nu is de angst aan hem gaan kleven…

Ik wil niet alleen zijn. Maar... alleen zijn is fijn! Niemand die me echt kan pijn doen En toch... toch snak ik naar een zoen! Kan je me graag zien om wie ik ben? Ook al weet ik niet goed of ik mezelf wel ken. Ik zal mijn best doen voor jou! Laat me alsjeblieft niet in de kou! Help! Je komt te dicht! Blijf niet bij me uit een plicht…

Bij elke vogel komt hij aan zijn trekken, ook bij de geringden...…

voor jou heb ik al mijn jasjes uitgedaan nu kun je zien wie ik werkelijk ben je kunt mijn ribben tellen ze al of niet zien hangen mijn kwabben en mijn vellen mijn slappe witte huid ik heb me bloot gegeven me overgeleverd me kwetsbaar opgesteld als een vel wit onbeschreven papier jij zult me moeten beschrijven jouw gedichten op…

vroeger was seks voor ons groot jolijt nu geen adem meer tot onze spijt met zo weinig tijd- blijven toegewijd maar de hunker worden wij nooit kwijt!…

ik heb gehuild ik heb gejankt ik heb je alleen eigenhandig in de tuin begraven ik heb je voor je liefde en trouw op m’n knieën bedankt een zwerfkei vormt jouw grafsteen en ja dat kan want je was mijn hond jij hoort en blijft bij mij maar een mens moet als hij is ontzield terstond worden weggedragen naar een plek waar het voor jou en…

Een ochtend onheilspellend stil Eenzaam in mijn bed verlaten De angst verlammend, akelig kil In stilte lig ik, snik ik, bid De engelen ongenadig Leven en dood in hun bezit Het bed voelt koud, mijn wereld klein Roerloos verbijt ik de krampen Onheil spreekt in snijdende pijn Dan breekt er iets binnen, subtiel Warm vocht verdrijft…

Herenig mij met Catherine Deneuve zodat wij stralen...…

(dit schreef ik voor een lieve vrouw, die haar man nu moet missen) Lieve man van mij, in je ziek zijn heb je het niet overwonnen. In die tijd heb ik zoveel mogelijk voor je gezorgd, met liefde. Gelukkig werden we gesteund door onze twee nichten en onze lieve schoondochter. Het doet veel pijn en verdriet nu je niet meer in ons…

De weerman voorspelt storm voor zondag harde rukwinden en veel neerslag we zijn het echt beu vinden het niet sneu gaven ze Frank toch maar zijn ontslag!…

Ze hielden zich lang verscholen maar hebben steeds minder angst ze durven steeds meer rond te dolen en de vraag is wie is nu het bangst zij die blijven hopen dat het niet zo vaart zal lopen zij die menen dat het getij nu anders moet verlopen steeds vaker kruipen ze een voor een uit de riolen de vieze bruine ratten wie stopt ze…

Marilyn kon niet weten dat haar John een jaar later werd vermoord...…

je bent pas vrij als je nooit gevangen hebt gezeten als je geen enkele belemmering meer hebt op te geven of te vergeten dan ben je vrij toch zul je tot je dood altijd in die ene gevangenis verblijven in die ene van jezelf die ene van mij…

Hoe eenzaam kan je samen zijn Twee levens naast elkaar Twee golven uit fase Hoe leeg kan samen zijn Hoe kan je praten met elkaar Zonder ook te luisteren Zonder begrip of inleving Hoe kom je tot elkaar Opeens kan je vervreemden Twee handen op twee buiken Twee zielen twee gedachten Opeens ben je twee vreemden Een samenspel twee keer…

soms begrijp ik onze wereld niet als ik in de ogen van die uitbehandelde ondraaglijke pijn zie en radeloos verdriet en ik zie dat ze smeken we kunnen dit niet aan we willen dit leven niet en toch worden ze gedwongen om in ellende door te gaan en dan zie ik beelden van vluchtelingen op Lesbos die zich stierlijk verveelden ziekte honger…

waar de ochtendzon ons wakker roept waait een lentebries het frisse weten van de nieuwe jaardag die wij vieren mogen met vogels in de bomen die deze dag bezingen zoals langs de oever van de sloten rondom ook de sneeuwklokjes door violen begeleidt wit en vrolijk klingelen er is er een jarig hoera slaat de radio aan juist op het moment…

het voelt triest van binnen nu jij er niet meer bent die lege plaats in ons huis waar je nooit aan went de klok is stil gevallen tijd houdt op te bestaan geen enkel uitzicht om nog op weg te gaan de morgen wenkt niet geen zon die mij omringt een sombere verlatenheid die zich overal opdringt ooit komen wij weer samen na die noodlottige…

Gelijk aan Adam werden zij uit klei gevormd de tafel die voor hen toen draaide is ruim gezien, gelijk aan onze plaats op aarde, bij al wat draait is daar de wet van middelpunt en vliedende kracht voor keramisten krachtveld voor creatie. Je kent de wet van kindsbeen aan in speeltuin of de kermis zweef, ook tolde je met armen wijd op eigen kracht…

het water daalt en daalt struiken worden zichtbaar en wat overblijft verhaalt van mensenstreken de mens versiert de mens verstiert met wat hij achterlaat wat hij is vergeten het water daalt en daalt nam het dit keer maar eens niet mee ach ze weet de plastic soep is al dik genoeg in zee * * 17-02-2020: het water daalt…