Sorry Voor mij Mijn onderrug Mijn bekken Geknakt Met vallen Mijn basis Mijzelf Niet gehoord Niet gezien Niet serieus genomen De ander Geleerd Dat ik Er niet toe doe Sorry Nu op weg Naar genezing…

Alles Is een Spiegel Een spiegel Hoe ik Met mezelf Om ga Beschuldigen Oordelen Kritiek Zonder respect Behandeld Worden Dat Doe ik Mezelf Vaak aan Mezelf met Liefde bijstaan Daar begint Het mee…

Die meid daar -ze lijkt mij wel volmaakt te zijn- mag telkens weer opnieuw tegenover jou zitten. Knalrood wordt jouw gezicht steeds weer voor haar. Echter, rondom mij -en dit doet mij pijn- straal je niet diezelfde hitte. Toch denk ik -waarom blijf ik dit geloven?- herhaaldelijk dat jij mijn hart wel wil beroven. Waanideeën zijn…

van de kerstkaarten en de nieuwjaarswensen bouw ik nu een warme, glazen woning, waarin ik aandachtig goede gedachten en klein en groot geluk kweek voor elk en voor de koning, alsmede een groot glas tedere chocolademelk met bloemenhoning.…

Je zelf heeft mij jezelf laten zien een gaaf gezicht  en een stralende lach mooie ogen en mond een mooi lijf bovendien al zijn het nog parels  verscholen in oesters door mijn mond en  mijn lichaam  nog ongeroerd  ja meer dan dat ene, ja meer nog misschien... hou ik van je woorden en prachtige zinnen ze tonen jouw liefde voor mij…

Gevallen En pijn En niet Serieus Genomen Worden Dat laatste Is het grootste En pijnlijkste Noodzakelijk is Mezelf eindelijk eens Serieus Te nemen Die weg In gaan Zal genezing Brengen…

Pas Geboren Baby Is Liefde De Kracht Van Zijn Liefde Is Dat wat Echt Is…

Geen begin maar ook geen einde, steeds weer draaiend in het rond. Als de eeuwige getijden, eb en vloed bewegend in een open wond. Zwart en wit, angst voor het donker. Heftig wanneer je er alleen mee zit, wachtend op dat ene kleine wonder. Waar je soms vanuit de verte eventjes naar mag kijken, een dartelende vlinder ronddansend in stralend…

Als ik een traan was in je oog, dan zou ik neerglijden naar je zwoele lippen. Maar als jij een traan in mijn oog zou zijn, dan zou ik nooit wenen!…

In het ochtendlicht, daar prijkt een zee van pracht: Hun bloemblaadjes als strelingen zo zacht. De zoete geur van bloesems, zwevend in de lucht, En melodieën van fluitende vogels in vogelvlucht. Onder de ochtendzon wandelen we door de tulpenvelden, Waar toeristen uit alle hoeken van de wereld zich haasten. Tulpen strekken zich uit zover het…

liefde vindt een weg als water in snelle beken verlangen valt doorlopend op het dak met iedere tik, takken, bladeren alles druipt van dikke druppen regen roept ritmisch, neem me mee, naar waar we onderkennen wat boven water niet kan bestaan geven we ons over, spoelen aan we golven, we komen, we gaan we stromen, samen, als één zijn we…

Al enige tijd, oh zo depressief, Goesting in niets meer en helemaal eenzaam. Ik had nood aan tederheid, gezelschap, Iemand die uit de hemel viel als de engel des liefde. Je was ergens maar waar toch ?! Mijn zoektocht naar ware liefde was begonnen, en ook al was ik droevig, en enkele slapeloze kreeg ik plots een zware aantrekkingskracht…

Ontdaan van wat ons scheidde staan wij naakt tegenover elkaar met elkaar, in elkaar want, samen één Staan wij op in het volle licht komend vanuit het donker van wat wij onszelf, elkaar, de natuur hebben aangedaan We verlossen ons van deze schuld vergeven ons onze denkfouten die daaraan ten grondslag lagen en schudden oude pijn van ons…

En vandaag word ik opnieuw geboren laat mijn Hart van zich horen spreiden mijn vleugels zich uit zien mijn ogen de waarheid voel ik vertrouwen voor mijn pad En vandaag word ik opnieuw geboren dat begint bij dit besluit: ja, ik wil gevolgd door een openvallen: hier, ben ik een zorgvuldig luisteren: hoor, wat klopt en een moedig handelen: ja…

Ik geniet van je uitdrukking en nog veel meer om jou stralend, intens en zo zeer te zien glunderen en in extase te zien! Je schittert en blaakt als een Griekse godin Proserpina, Ceres in 't koren en ik..... ik raak in vervoering ik waan mij god Pluto, betoverd geraakt door jouw stralende blik wat een hemels geluk moet jij hebben…

ooit was ik de prins op het witte paard die sprookjes uit kon laten komen ook al was het maar in onze dromen jij weet wel dat ik je die illusie nooit heb ontnomen en dus ga ik je vannacht weer zoeken daar in dat kasteel of die verlaten stins en ik zal je vinden en kussen tot het ochtendlicht je ontvoeren naar daarginds daar…

hoe zal ik het zeggen jij bent zo gewoon zo alledaags en toch bijzonder zoals ik jou ervaar en beleef blijft daarom een volslagen wonder van alle gehoorde klanken word ik steeds weer geraakt door jouw uniek zuivere toon jij beroert dat wat er huist tussen mijn beide flanken…

Ik was nog zo jong en ziek geweest een liefdeswonde, die zomaar niet geneest Had dokters van dorp tot stad bezocht Toen bleek dat ik overal tevergeefs had gezocht. IK bladerde door medische encyclopedieën Viel voor psychiaters op mijn knieën: “geef me een pil om mijn liefdesverdriet te genezen Maar ze schudden zich het hoofd en vreesden… Toen…

Is het omslachtig of ben ik wat lastig je wilt me negeren en soms juist waarderen Je voelt je genegen en soms juist verlegen Het is vaak vermoeiend en toch blijft het boeiend Je wilt elkaar plagen en sarren en jagen Je wilt elkaar narren en vreemde dingen vragen Is het liefde en vriendschap of is het de schijn Één ding is…

Was ik maar dichter Dichter bij jou Was ik maar dichter Dan kon ik dichter zijn Bij jou…