Alle inzendingen

Soms laat je iets los Door juist niet los te laten Door accepteren Dat het er mag zijn Dat wat is en wat niet is Het heeft een reden Van licht en liefde Dus laat maar gaan, laat maar zijn Je ziel weet de weg…

De vernederde Heiland voelt de wreedste marteling aan het vervloekte kruishout blaast in alle pijn en smart Zijn laatste adem uit Jezus' lichaam wordt neergelegd binnen de kille wanden van een uitgehouwen rotskamer ontroostbaar zijn Diens volgelingen uit het open graf verschijnt de herrezen Christus treedt door de schone hof…

We zullen voor altijd samen zijn in dit legitieme einde— een verbond dat niet breekt een kalender die stopt bij één dag. Ik hoor je stem over de mijlen heen, maar de wind brengt niets terug. De stilte houdt wat overblijft. Aan mijn bos hangt de sleutelhanger die je me gaf. Een sleutel zonder deur. In de lade ligt een trui die nog ruikt…

De fles en de drank Was me grootste vriend Ellende heb ik eraan verdiend De fles en de drank Ik zal nooit meer gaan drinken Ik zal nooit meer dronken zijn Nooit meer die pijn De fles en de drank Ik kon het niet laten staan Bijna ging ik eronder door en eraan…

Hun gesprekken hadden geen inhoud, Woorden zonder betekenis, Toen ze beiden stopten met praten, Was hun stilte onhoorbaar Hun levens waren verleden tijd, ’t Zijn in het heden ontbrak, Overal slechts lege ruimte, Verleden in schaduwen opgelost. Ze verlieten hun heden, Zonder d'een ’t van d'ander ervoer; Hun toekomst gesloten, Terug in…

De grote weegbree en zijn kornuiten de zuring de braam de wilde orchidee in heide en voedselarm veen kun je soms langs 's heren wegen zien staan in eenmansrijtjes in het gelid als maansvaren of stijve ogentroost voor de gevlekte welriekende orchis soms helpt verhardingsmateriaal door spoeling met verdunningseffecten radikaal dat…

plots was de geur uit jouw sjaal verdwenen die lange tijd mijn herinneringen fris hield alsof de tijd zijn vingers had gesloten rond wat ik nooit verliezen wilde ik drukte de wol tegen mijn gezicht zocht naar een spoor van jou maar vond alleen de leegte die achterblijft wanneer een hart te lang moet missen toch draag ik jou, moeder in elke…

Er is altijd wel een manier om het anders te doen en naar huis te komen Niet in gedachten, maar rennend, op de wind op stroom of kerosine Ik droom je naar mij toe Je komt op wandelschoenen op de fiets, op een slee of van liaan naar liaan Je steekt de bergen over de zeeën en alle grenzen om bij mij te komen om bij mij te zijn Ik droom…

enkelen beslissen en masse te moorden massa's gaan lijden…

De ether vulde zich vandaag met purperen zegeningen de stof, zo dacht men voor een eeuw die in de ruimte hing als deel van 't ondermaanse firmament en nodig voor de voortplanting van Catweazle's magic licht niet te verwarren met de diepe slaapverwekker diethylether die in de huizen der geneeskunst de bolwerken der betermakers…

hij strooit zijn diepste pijn als brood voor het publiek, niet om te helen, maar om de echo's te stelen het is niet wat dit zegt dat mij niet snijdt zijn donker verhaal maar dit bedelen zo zichtbaar en kaal de pijn die geen adem meer vindt zonder diep applaus, lijkt op gevoel als handel en de stilte- een loos huis - de…

Die massastart, die stelde niet veel voor, Want was mijn grootje aan die race begonnen Dan had ook zij op haar gemak gewonnen, Want zij kon schaatsen als de beste hoor. Al in haar jeugd was zij onovertroffen, Jorrit en zij, zij wonnen op hun sloffen.…

Een mislukte quizkandidaat, afkomstig uit Roosendaal-Zuid, moest zeven dieren herkennen aan hun specifiek paringsgeluid, hij wist het vingerdier en de Kaapse baviaan, ook de python, de pladijs en de bidsprinkhaan, maar hij verwarde de Javaanse neushoorn met de blonde tapuit ...…

in de kern ben je alles, je identiteit is geen seconde gelijk je kijkt, vergelijkt en verrijkt voortdurend je veelzijdigheid en als je dan eindelijk denkt dat je jezelf bent, word je opnieuw een ander, omdat je wereld verandert in de kern ben je alles, van de wieg tot aan het graf je bent als mens nooit af…

Een exhibitionistische nudist en/of naturist is veelal niet een autist, narcist of egoïst maar vertoont wel een eigen opwindend kunstje, telkenmale: "Zie mij eens, bewonder mij, dat je vooral opgewonden raakt van de schoonheid van mijn lichaam!"…

Na de regen straalde de avond En breidde zijn blauwe armen wijduit En hief het lachend gelaat van de aarde Door de dunne nevel van tranen Voor hare fonklende wimpers Weder blozend omhoog; Laat mij zo lachen hemel, En hef mijn ziel tot uw borst, En laat de dampen van mijn leed En van mijn kleinheid en van mijn duffe gedachten En van mijn…

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen, stil staan en kijken met mijn ogen open en languit op de harde grond gaan liggen, er mijn gezicht op drukken en niets zeggen. Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven, waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken en op de vrije wind daartussen, die in mijn haren woelt en mijn gezicht…

Wee U, heerser van Nilflheim, op Koning Winters troon. Die ijzige kou ons deel deed zijn. Hij die Ra in het gezicht spuwt. Die de zon deed wijken, als ware Hij de warmte gruwt. Gij demon van wanhoop en duisternis, die het zonlicht smoorde! Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis. O Gaia, Moeder Aarde, geef ons hoop en leven. U, die de…

Wacht nog even rustig totdat het gesticht zich openbaart sprak de stem van de gifkikker tegen de prinses uit het ontheemde land het is niet de onaangename herhaling van de gek die in de lettersoep zwemt en er is ook geen spontane spagaat van de woorden die op de zinnenspinsels klimmen en dan weer naar beneden glijden in de soep waar…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

met het eerste zonlicht uitgelicht verschijnt het lieveheersbeestje boven uit het winterlicht weg het etaleren en jongleren alle ballen in de lucht de diepte verlatend opgeluchte zucht -— wat over het beestje scheen was niets dan haar verfijnde verschijning als een tattoo op mijn onderbeen…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Waarom zouden wij lopen door drukke straten tussen massaas die niet kennen en niet zien in doolhoven tussen huizen onbekende mensen waar de adem je wordt afgesneden waar geen kruimel horizon is te ontwaren en de blauwe hemel wordt verduisterd door woontorens. Waarom zouden we lopen door de dode steden waar geen wind de adem je toe kan blazen…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

Het gras huilt zonder geluid, alle bladeren fluisteren, het kind speelt alleen, grote mensen haasten heen. De stad hult zich in geluid, auto's, trams en bussen snellen nergens naartoe, straten zijn vol met leven. Als de avond valt, keert het tij, een hond die zijn baas uitlaat, een overwerker onder zijn jas, lege tram knerst naar de remise…

Vanaf Het Paard is er flink gegraven, dwars door het eiland, daar waar nu de Oostervaart loopt, tot aan de terp van Wittewerf Verder, op het vasteland ging het kanaal door het Groote Meer onder langs het Zwet schuin door het patroon van het Waterland langs Holysloot en de Bloemendalergouw tot aan Durgerdam, verder reikte het vertrouwen…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Opsommingen die uit het hoofd komen maar nooit door het hart worden geloofd plechtige taal die over een elite spreekt beeldentaal zonder diepere wortels allemaal verzonnen door het intellect aanwezig op aarde als overspannen insect het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij…

hij leek zichzelf te zoeken ingegraven in haar schoot begon hij plots tegen niemand- een gesprek met een medepassagier, is ze lief? ja, ze aait tenminste dat denkt ze is ze mooi? tja... mag ik haar foto? nou, liever niet die zijn verzonden en daar ontvang ik lovende kritieken en verder.. even als mannen onder elkaar, hij kende…

Wanneer de zilveren beken in de floraloze valleien des doods in de verdeelde staten samenvloeien en uitsluitend in die gevallen waar de mekong in de slangendelta der gouden driehoek niet langer meandert door leguanenwouden telkens wanneer de razendknappe, draadloze mini-pc van uw mobiele telefoon langs onzichtbare weg met de snelheid van…