Alle inzendingen over afscheid

Toen hij met zestien paarden rossend langs de hemelboog zongeblakerd en verloren al zieltogend nedertoog riep hij in hoge wanhoopsnood zeven laatste woorden tot zijn arme vader Daedalus 'Verlaat mij niet, mijn schoenen raken los!' Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen van een nimmer te herhalen solozeiler hemelvaart…

Nu je weer binnenstapt, stinkend naar goedkope cologne en leugens, voel ik het oude vlees weer slap worden, een waardeloze zak met botten. Ik probeer te haten, te spugen op je lach die snijdt als glasscherven in de keel, maar het hart, dat kutding, liegt harder dan jij ooit kon. Ik ben weer die zwerver met doem in de bloedbaan, eenzaamheid…

De koffie is koud in de mok, jouw stoel staat nog steeds leeg aan tafel. Ik snij brood, mes glijdt door als door vlees, en denk aan hoe je vroeger lachte om niets – nu lacht alleen de tv in de hoek, blauw licht op lege muren. Buiten start een auto, iemand gaat weg. Ik blijf zitten met sigarettenpeuken en een brief die ik nooit…

De fles staat leeg op de tafel als een dode minnaar, ik steek een sigaret aan met trillende vingers, en denk aan jou – dat kutgevoel dat blijft hangen als goedkope parfum in een goedkoop motel. Buiten regent het op de armen van de stad, binnen bloedt mijn borst als een open bierfles, maar ik blijf zitten, drink de stilte, want liefde is een barvechtpartij…

Jij bent weg, en de engelen zwijgen in mij, hun vleugels van marmer, koud als verlaten kamers. Ik sta in de wind van jouw niet-zijn, een boom zonder bladeren, wortels in lucht. Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst: een roos van pijn, doornen die zingen als messen, bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden. Ik roep je in de…

in ijle verten het geluidloos verdwijnen van vleugjes gedroomde woorden die wij in deze verwarde nacht niet los kunnen laten de gesloten luiken weigeren de maan een streepje licht te verspreiden…

In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood, verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens. Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede, een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,…

Nie dis daardie dae wat stadig dra *) een witte druif ek es in afrika fris en fruitig tussen al het fee staat mien kop te gloeien wor ek sta Ek sta op disse sait soms houtgerijpt as sauvignon fris, stuvend van karakter met tonen van hard gras en tropisch fruit soms mild tussen de fee van chardonnay Soms word ek tussen drijfsant fan de…

Een jaar geleden hebben een paar pioniers erudiet en goed van de tongriem gesneden een sturm und drang periode gekend de site bombarderend met heliofore, hemelbestormende door muzen gevoede helikonpoëmen Onvermoeibaar het luchtruim verkennend met namen strooiend van eeuwen geleden eloquente voortrekkers erudiete gangmakers…

Van ver ben ik op weg naar Rotterdam. Best lange tijd geleden dat ik daar kwam. Stad met bijna gerenoveerde toren. Toen daar een lieve tante weggebracht. En nu een verre oom eraan verloren.…

Je had me met deze sluitertijd geen welsprekender afscheid kunnen geven van mijn nimmer in levende lijve ontmoete verre geliefde die zij zei te zijn het deed pijn, maar ik ben die pijngrens voorbij heb haar verbannen uit mijn gedachten verdreven mijn gedroomde schone Elimia mijn eenmalige Sheherezade naar haar land van geboorte…

wij kijken naar de brokstukken van onderwaterruïnes als we boven het plaveisel zweven verkenning van verstilde resten van een verzonken stad Pompeï in gefilterd licht vroeg of laat komt alles boven water weet Thalassa moeder van alle leven in zee dralend in de tijd van onze laatste onderwaterdagen zoeken wij de weg naar boven…

Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou. Ik weet: er is ook veel ellende, de schepping is in barensnood -…

Mijn gedachten vluchten heen, mijn wil staat stil voor ’n dichte muur. Mijn woorden zijn stil, ongehoord, Stilten zo oorverdovend stil. Mijn geluk wacht op wat komt, hoop op meer al lange verstomd, mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld, mijn verleden ingehaald in het nu, mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…

Elk afscheid doet weer pijn, ook als we echt geloven dat je man nu vrede heeft gevonden bij de Heer van alle leven; nooit zal je hem nog zien zoals je vroeger hem kon groeten. Er is nu tijd voor nieuw ontmoeten. De dood is overgang naar ander leven: een oeverloos bestaan in vrede en in vreugd. Mocht dit besef je troosten, ook ondanks…

Zal nimmermeer gebeuren Mij dan na deze stond De vriendschap van uw ogen, De wellust van uw mond? De vriendschap van uw ogen, Van uw ogen. De vriendschap van uw ogen, De wellust van uw mond, De gunste van uw hartje, Dat voor mijn open stond De gunste van uw hartje, Van uw hartje. Zo zal ik nochtans blijven U eeuwig onderdaan,…

Mijn handen weten hoe ze moeten wiegen hoe ze moeten strelen hoe ze moeten troosten, fluisterend zacht hoe ze een koortsig voorhoofd koelen in de nacht Mijn oren waren afgestemd op de melodie het lied van je zachte ademhaling ritme dat rustig gaat maar die dag… die dag was de lucht van lood Kinderen horen niet te sterven ze horen te…

We zullen voor altijd samen zijn in dit legitieme einde— een verbond dat niet breekt een kalender die stopt bij één dag. Ik hoor je stem over de mijlen heen, maar de wind brengt niets terug. De stilte houdt wat overblijft. Aan mijn bos hangt de sleutelhanger die je me gaf. Een sleutel zonder deur. In de lade ligt een trui die nog ruikt…

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid in…

in mijn Friese land staat men stevig geworteld in klei je merkt dit overal, ook hier bij mij de nuchtere Fries zegt niet zomaar laat je mag wel gaan, nooit zonder gewicht dit blijft staan want was mijn land eerst niet doorgeploegd doorleefd en door de tijd getoetst dan trok men nog een paard aan zijn staart en zei dan pas…

Ze was als een regenbui in de lente onbevangener dan de eerste zonnestraal frisser dan dauwdruppels in de mist maar warmer als ijs Ze geurde fruitig naar appels, groeiende bij bladeren in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen zij was zo’n helder licht ik was voor haar gezwicht Iedereen smolt in haar handen want zij droeg liefde…

Een feestpapieren mutsje springt langs het raam een neusje vast tegen het glas kleurt mijn beeld blijft op mijn netvlies staan Voor ik mij omdraai zie ik lange blonde haren door de wind omhelst langs mij heen gewaaid ogen die in de verte staren Wanneer de tuin begint te kwijnen haar hoodie stil aan de kapstok hangt zie ik een zilvergrijze…

Raak me aan,voorzichtig. Tederheid is iets geworden dat snijdt waar ik geen huid heb. Ik schop de dekens weg, zoek koelte, staar naar het plafond waar een barst loopt die ik al weken volg. Jij kijkt naar mij vanuit een afstand die in dit bed is ontstaan. Boven de deur hangt een babyfoto achter glas. Mijn vingers willen het aanraken…

Mijn arm reikt waar ik niet reiken kan, Onbereikbaar doel, Mijn blik kijkt naar ik niet kijken kan, Mijn hart bij haar, Mijn hoofd in de wolken ver van haar. Mijn stem golft over eindeloze golven, Deinen door en door. Door het gebulder van de branding Haar stem niet hoor. Het gebulder overstemt Mijn nog onuitgesproken woorden, Verstillend…

De laatste blik De laatste knipoog De laatste lach Het laatste gesprek De laatste maaltijd De laatste kerst Die laatste vakantie Het laatste rapport Het eerste kleuterklasje…

Hij zat voorovergebogen boven de porseleinen rand. De deur stond op een kier. Aan de andere kant werd niets meer gezegd. Buiten reed verkeer. Iemand lachte op straat. Een hond blafte. De dag hield zich aan zijn schema. Er lag een kinderkamer verderop in het huis. Een bed dat niet was opgemaakt. Kleren over een stoel. Een raam dat dicht…

vermoedelijk staat niemand stil totdat gelederen zich sluiten waarbij alle ganzen zichtbaar zijn met hun slagen in de lucht is het al duidelijk of zij vertrekken of juist arriveren laten zij achter of keren zij weder naar oorsprong de lucht is ijl en heeft een lichtvoetige tederheid toch ruikt dit naar aarde naar gewicht van steen…

De dood heeft onze liefde onafscheidelijk gemaakt omdat je in mijn hart woont is er geen afscheid of vaarwel het blijft in de herkenning je leeft gewoon in mijn herinnering jouw andere stem tekent mijn rivieren blijft bestaan in mijn levensmaanden verwelkomt mijn nachten ademt in serene sfeer en laat jouw doodse zwijgen niet ongehoord…

Sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje en alle beetjes die je stierf, ’t is vreemd, maar die vergeet je, het is je dikwijls zelfs ontgaan, je zegt ik ben wat moe, maar op een keer dan ben je aan je laatste beetje toe.…

plannen en keuzes die mochten ze maken had hij zijn hersenen maar laten kraken had hij eerder beseft zich gerealiseerd niet geloofd dat het haar eigen schuld niet betreft eerder gedane afspraken stonden prioriteiten die voor beiden golden akkoorden verbroken verklaring verdrongen geen vonnis gewraakt haar beloftes gebroken…