Hartenkreten over verdriet

Elke nacht lig ik uren lang wakker Ik draai en woel tot ik mezelf toch weer iets beter voel Beter voel dan een paar uur geleden Toen er vuil naar mij werd gekeken Ik schrijf en ik schap tot mijn gedicht beschrijft hoe het leven mij betast Mij verrast en belast met beperkingen die ik niet kan bewerken Verwerken en accepteren…

Zij was dol op de speeltuin op de wip en de glijbaan maar het allerliefst zou ze uren op de schommel gaan haar voeten staken hoog in de hemel koele wind blies in haar gezicht het plankje en de touwen kraakten onder het gewicht Zij dwong zichzelf steeds hoger hoger dan het allerhoogste punt alsof ze vliegend in een vliegtuig met haar leven…

laat duisternis het lichtpunt in jouw hart niet raken daar zit reserve in waaruit jij kunt putten om de strijd aan te kunnen liefde is de aanval die duisternis ziet als verraad scherm jouw hart af met lichtstralen die weerkaatsen op jouw harnas en recht de duisternis ingaan waardoor het afdruipt de overwinning is vrees geen angst want het lichtpunt…

Kind Kind die ik nooit heb mogen dragen. Mocht geen moeder voor jou zijn, kind. Voel mij verloren, ervaar het als iets wat ik kwijt ben geraakt gaande weg in mijn leven. Voel mij verloren, geen volgeling. Kind, die mijn ogen heeft en die de liefde voortzet. Kind, die ik nooit heb mogen dragen. Geen spruit die tegen mij opkijkt met vragende…

JA, JA, HIJ KOMT WEER, ZIJ KOMT WEER HET KOMT WEER DE KAS ROUWEN EN VIEREN OP DE ELANDSGRACHT Dat Hij komt, Hij komt Sint Nicolaas, Sinterklaas, dat weten we Maar die goed heilig man is dan al geweest Maar op zondag 13 december 2026 Staat hij, zij, het, de Kas er weer De Kas Rouwen en Vieren Op de Elandsgracht t.o. Het Claverhuis '…

Daar lig je dan, op de vloer naast jezelf ogen dicht en open je grijpt, je duwt het werkt niet meer wees nou maar geen held En ze rennen eraan, de ridders van tijd in hun ritmisch drukkend spel alleen het hoeft niet meer ‘t is allang voorbij, maar stiekem hoop je van wel Zo zwevend erboven kijk jij nu neer op een gezicht door…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer…

onmiddellijk snak ik naar mijn eigenheid, opgeslokt door oeverloos verdriet lieve vrienden die verliezen wat ik was en nu walgen door het huidige van mij, net als ik die afschuw van mijn eigen spiegelbeeld…

Vader, jij huilt zo hard vanbinnen, maar je kunt dit niet aan de wereld laten zien. Je probeert je schuld en woede aan iets anders te verbinden, maar zonder mijn moeder mis je je beste vriendin. En als je één wens mocht doen, dan wilde je haar zo graag terug in dit leven. Je kijkt naar haar foto’s en video’s, omdat je haar toch nog zo dichtbij…

Het uiteenvallen van klanken ,als donsveren op een hoogpolig tapijt, deed haar verstommen de herschikking van tonen, zand over lagen gescheurde servetten, gaf reliëf aan het schilderij.…

Stille tranen, Van innerlijk verdriet, Die zijn er wel, Maar die zie je niet.…

Zijn inspanningen waren groot, Zijn nood Die uit zijn hart ontsproot, Was hoog. Hij ging tot aan de rand, Was toen geheel en al opgebrand. Ondanks verzet met hand en tand, Verloor hij zijn verstand. Hij kwijnt nu weg in ’n gesticht, Waar niets hem tot iets verplicht, Zich onbewust er is aangericht, Vroeger is bij hem gans uit zicht.…

Het huis is stiller zonder jouw storm. Hoe moeilijk het soms ook was, ik mis je. Ik mis je stem aan de telefoon, het alledaagse dat verdwenen is. Ik mis het meisje dat je ooit was, maar ook — vreemd genoeg — haar: de vrouw die getekend werd door de drank. Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou. De vraag blijft aan me trekken, als een…

de motor moe in vroege kou een dunne rook langs grauw metaal te lang het draaien zonder vuur de ochtend wachtend langs de straat huizen zwijgend achter glas lichten bleek in natte ruiten een motorkap halfopen stilte kou verzameld in het ijzer geen zichtbare breuk geen rook van binnenuit alleen dat telkens weer proberen…

Kleur geeft een ruimte zin, Zo geven zingende vogels de zonsopgang iets, Maar momenteel geef ik mijn leven, Minder dan niets Ik voel en ik lach Steeds minder en minder De laatste keer dat ik mijn vrienden zag Ik weet niet of ik me dat herinner Het grootste in mijn dag kan zijn Naar de supermarkt gaan Normaal is iets doen…

Een tijdje terug sprak een meisje mij aan ik ken u niet ik voel mij toch veilig bij u Ik kan mijn leven absoluut niet meer aan zulke problemen, niet even maar continu Ik vroeg haar waar is de pijn en waarom voel je je ontzettend eenzaam misschien Ja, zei ‘t meisje het klinkt best heel stom hij verkrachtte mij ja een minuut of tien Heb je…

Meisje toch, Een trillend hartje en angst. Op mijn bangst hoorde ik jouw woorden: “Eenmaal weg, hoef je niet terug te komen.” Deze deur is dicht. Ik voelde het gewicht — de pijn in mijn borst, van nergens anders kunnen zijn. Groot en machtig was jij, en boos op mij. Bang en klein was ik, niet alleen van de schrik. Papa is boos,…

De liefste vogels vliegen zomaar weg, verdwijnend in de stilte, met een lach. Zij laten woorden achter, nooit gezegd, maar die wel altijd werden meegebracht. Nu pas glippen ze over de lippen, vullen het hart met wrange pijn. Het zijn slechts talloze, verdwaalde stippen, op een abrupt afgebroken lijn. Goud verdampt in lege handen, bij…

Nog voor het loslaten is er al een scheur, een nauwelijks zichtbare verschuiving waarin haar bestaan zachter wordt dan het leven dat haar omringt, alsof zij zichzelf een fractie te laat voelt, alsof aanwezigheid niet samenvalt met haar lichaam daar,in dat eerste nauwelijks merkbare moment, ontstaat iets wat geen naam krijgt…

Haar leven ging voorbij Zij riep hem nog na: Hé, niet weggaan joh Hij stak zijn vinger op En schreeuwde: Fuck off, ik wil niets meer Met je te maken hebben Zij verstomde Hield zich verder stil Haar leven was voorbij…

Een grote steen draag je niet door een stromende rivier een steile rots beklim je niet met ijzeren staven op je rug woorden weerleg je niet met een dicht gespijkerde mond al bij al, ben je gebonden aan dikke kettingen zijn je handen doorboort en toch ben je Jezus niet al ken je zijn verdriet Gebonden aan de zonden laat de ketting maar losser…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten maar haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten…

Zijn woorden komen als water dat geen bedding verdraagt. Ze stromen,ze overstromen alsof leegte alleen gevuld kan worden door meer, en nog meer, en nog meer. Hij schrijft om vast te houden. Niet mij- maar de angst die hij mij laat dragen. Liefde klinkt nu in zijn mond zacht verpakt. Mag ik? vraagt hij,maar zijn vraag al besloten. Er…

Inferno in Crans-Montana Achter de hoek van bar Le Constellation ligt een rondpunt dat sinds woensdag is uitgegroeid tot een immense bloemenzee. Het is bar koud, maar aan het rondpunt Is het de hele dag een komen en gaan. De gezichten van de mensen kijken allen er even verslagen als de rouwende. Een jongeman stond even troosteloos bij…

Ik verlang nog immer naar, Een streling, een kus van haar, Degeen ik nog daaglijks mis, Nimmer uit mijn gedachten is. Als ik nu beî mijn ogen sluit, Verschijnt haar beeld, Komt d'r lach me tegemoet. Zij verhit nog steeds m’n bloed, En na zoveel tijd, Nog mijn hart en liefde steelt.…

Alle mensen in mijn dorp glijden langs mijn huis, als hyena’s over vlaktes, alsof ik enkel botten ben waar tanden in zoeken wat er nog overblijft. Jij zei me ooit: al wat je voelt, al wat je denkt, het bestaat niet — het is lucht, geen waarheid. Maar het bleef in mij als dat ene lied dat zacht begint maar nooit stopt met spelen…

Deel 2: En toch ze vonden me niet als held niet als verhaal maar als man die niet meer wist hoe je ademt zonder pijn ik werd weer wakker tegen mijn wil in een bed met machines en lege ogen om me heen dagen waren dof uren traag ik kon niet bidden ik kon niet hopen alleen ademen en zelfs dat deed zeer maar toen mijn zoon —…

Deel 3: Tussen de brokstukken Er waren dagen dat ik alleen maar lag. Niet sliep. Niet echt wakker was. Ik keek naar het plafond en luisterde naar de stilte in mezelf — die geen rust gaf, maar leegte. Ze vroegen soms hoe het ging. Ik zei niets. Of iets als: gaat wel, omdat dat makkelijker was dan zeggen: ik weet het niet meer. Ademen deed…

Voorwoord Sommige verhalen beginnen niet bij een geboorte, maar bij een breuk. Niet bij hoop, maar bij het verlies ervan. Wat je straks leest is geen fictie, geen poëzie om te behagen, geen poging tot verfraaiing van pijn. Het is de echo van een val — letterlijk én figuurlijk — en het aarzelende begin van een terugkeer. Dit is het verhaal…

Drinken doe ik van verdriet Anders had ik het niet gedaan Maar ik deed het omdat het leven door de schuld van anderen zo is gegaan Drinken doe ik van verdriet Om de pijn te vergeten Het is niet goed ik weet het Waarom ik het doe wie zal het weten Maar ik ben er inmiddels aan gewend geraakt Soms kan ik er niet meer tegen Voor een ander…