Alle inzendingen over liefde

'Had ik de liefde niet' maar die heb ik juist wel ik heb echter de invloed niet had ik die invloed wel dan zou ik deze aanwenden voor het welzijn van de wereld doch ik heb die invloed niet; ik wel invloed op mijn naasten en maximaal op mijn directe: m'n man(60),dochter(19),d'r moeder(63),m'n schoonmoeder(91) en natuurlijk helemaal…

In een weelde van onaffe schakelingen bouwsteen voor steen over de tegenstellingen zie ik hem meester der rangschikking vliegen en hij ziet mij opstijgen uit beteugelde beugels wegschieten in alle ruimte op vleugels door verbrokkelende muren afgronden als verblekende redenen bij samenzijn Ik riep ik adem met jou toon de tintelingen…

Soms zijn de wolken grijs van kleur, en huilt de wereld stil van binnen. Maar dan — op een dag — is de hemel blauw, en ruikt de aarde naar zoet gras. Jouw haren dansen vrolijk in de wind, . het lijkt haast kinderspel: geen wolk is grijs, geen wolk is wit. Hier aan mijn zij, reik jij naar het hemelblauw, en zit je naast…

wij weten dat onze dagen niet eindeloos zijn en toch elke morgen een zachte belofte in het licht geen boom die zijn blad betreurt geen vogel die de stilte vreest maar wij wij kennen het einde daarom liefhebben wij met open handen de dood loopt zwijgend langs het pad zij herinnert ons aan een stem aan nabijheid zolang wij…

De nachtelijke deken-oorlog Is een dons-vrede geworden Waarbij ik wat meer aan jou laat Waarmee jij mij dan mee toedekt…

Je staat op mijn radar jouw signaal is onderweg De wielen tollen naar mij toe Ik zit in jouw hoofd en jij in het mijne De weg is vrij, je bent snel je hebt mijn verlangen gevoeld Dat is onze band onze liefdesradar die altijd aanstaat /So Far Away/ in jouw oren dan /Miss You/ en /Get Here/ na de afrit zo rijd jij de nacht uit Je gaat…

O! handleiding voor deze tijd, zeg me waar je blijft, deze oneindig lijkende dagen als wij niet samen zijn; ik krijg geen grip op te beklimmen bergen, geen Olympus rijzend voor mij vandaag, geen tergend trage Helikon waar het gemis ooit gelaagd als zijn muzische prooi begon. Ieder webdomein onder de zon, wat ik maar verzinnen kon,…

ERGENS moeten toch zijn de lichte waatren van haar ogen - Mijn handen zijn zo hete en droge - en het lichte water van haar stem - mijn keel is in dorre klem. Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren - mijn stem is schor, mijn ogen dor. -------------------------- uit: Verzen (1890)…

Zijn de coördinaten waarop jij je bevindt veranderlijk, reis dan minder grillig. Zo krijg ik geen vlaggetje in de kaart. Ik wilde je route volgen, je strategie: < nieuw is het allemaal niet > je komt terug om te gaan. Je schrijft aan alles te merken dat je in het hoge noorden bent. Ondanks geringe hoogte liggen gletsjerdelen langs de weg.…

Schilder met je baardharen en je zachte harde penseel over mijn rug, open mij Omvat mijn heupen en de heuvels van mijn lichaam masseer mijn lippen met je hoed Verzegel mijn andere lippen in de zachte adem van onze neuzen naar ons hart Streel snel waar het fijn is en kom in mij, ga door tot we uitdrijven in de zee de zee van elkaar…

plots was de geur uit jouw sjaal verdwenen die lange tijd mijn herinneringen fris hield alsof de tijd zijn vingers had gesloten rond wat ik nooit verliezen wilde ik drukte de wol tegen mijn gezicht zocht naar een spoor van jou maar vond alleen de leegte die achterblijft wanneer een hart te lang moet missen toch draag ik jou, moeder in elke…

Er is altijd wel een manier om het anders te doen en naar huis te komen Niet in gedachten, maar rennend, op de wind op stroom of kerosine Ik droom je naar mij toe Je komt op wandelschoenen op de fiets, op een slee of van liaan naar liaan Je steekt de bergen over de zeeën en alle grenzen om bij mij te komen om bij mij te zijn Ik droom…

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen, stil staan en kijken met mijn ogen open en languit op de harde grond gaan liggen, er mijn gezicht op drukken en niets zeggen. Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven, waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken en op de vrije wind daartussen, die in mijn haren woelt en mijn gezicht…

een fuga van de liefde zweeft met haar eerste prille stem door het dal een bries draagt de volgende warme klank in tintelende handen naar huis tonen voegen zich samen als een liefdevolle belofte een vloeiende groet troostende vallei poëtisch tapijt van verweven herinneringen hoedster van meerstemmigheid een fuga van de liefde…

Alleen in bed, dat is niet zo erg maar ik mis jou, ik wil je voelen, ik wil je kussen Niet alleen in mijn dromen Het helpt niet dat ik steeds op mijn telefoon kijk Je belt me niet je denkt niet aan mij En dan belt mijn moeder Gaat het wel goed met je? Kom je morgen weer eens? Dat is zo gezellig Wanneer ik tussendoor even naar buiten…

verzachtend streelt landwind speels ons gedeelde vergezicht waar bergen wolken kammen schampen zij bijna ook de regen maar onze zon houdt het droog door vertrouwen in haar warmte breidt de atmosfeer zich gestaag uit zonder enige verschenen sterren die uit konden blinken in licht door donkerverdichte nachten door laten schemeren en…

beschadig me, breek me, bespot me, met de wreedheid van een god die speelt bespuug me als stormregen op een dorstig veld, verneder me tot ik niets ben dan lucht maar keer terug pijnig me, splijt me, steek me met je stilte verwond me met je afwezigheid vertrap me als aarde, die smeekt om jouw voetstap maar kom terug bestuif me als asregen…

Zo ver van mij vandaan Geen rust om thuis te zijn Je wilt de wereld in en jouw werk is de mantel waarin je reist Overal, te weinig bij mij heb je even een thuis en steeds minder een plek waar je blijven wilt ook al is er alles wat je nodig hebt, hier bij mij, samen met mij niet ergens ver weg waar je in welvarende steden een aangename…

hij zit aan het orgel stil en recht geen schrift, geen noot die hem iets zegt hij draagt de toon hij jaagt hem niet gelijk men adem draagt in een lied zijn handen gaan waar het hart zijn wil zij maken luide dingen stil de tijd vertraagt de ruimte wijkt en wat verdween wordt weer bereikt Reinaert ging door bos en hof met list, met schijn…

’s nachts geef ik hem soms een kusje als hij zo’n beweeglijke nacht heeft als hij weer door woeste dromen herbeleeft wat hij overleven moest en zou wat nooit meer hoeft omdat ik liever voel -en gauw! dat hij mij kusjes geeft de zoete zachtheid beleeft dat wij op onze dromen in vertrouwen zweven kunnen dus blijf ik hem die kusjes gunnen…

Een hele goedemorgen juffrouw duif ik hoor u koeren met een zachte g uw toon is zoet, uw zang neemt mijn ziel mee naar maretakken in uw ochtendruif Waarom, vraag ik mij af of nee, waardóór lag u den ganse nacht doorwaakt te bed had u om twee uur dan geen thee gezet als het genoeg was lag u op één oor Of droomde u slechts dat…

De koffer is gepakt, De reis kan nu van start Om met veel passie Te verwarmen haar hart. Mijn liefde is voor haar, Zij die op mij wacht, waar Ik aan haar zal geven, ’n Passioneel liefdesleven. Reis blijkt vol hindernissen, Beren op de weg, Vrees de boot te missen, Wijl ik verdwaal, Zal haar niet, nooit treffen, Einde mijn verhaal…

daags na Valentijn vind ik het nog steeds prettig dat hij verwittigt voor altijd en immer de mijne te zijn zo’n truttig berenkaartje of een bos chemische bloemen kunnen mij gestolen worden maar zijn oprechte woorden die wil ik horen die wil ik voelen die wil ik zien op een plek als deze waar ik vrijwel dagelijks de kans krijg ze te lezen…

Licht tussen blaadjes de ruis valt langzaam stil nu hier wortelt de rust De wereld raast als een storm door de kruinen, een wirwar van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt. Liefde leest als de nerven van een broos blad, getekend door stilte en een fijnmazig…

Liefde betracht het onzichtbare in de ander op te merken, zij is nimmer blindheid zonder zicht. desalniettemin leiden paden zonder zicht de zwartste stappen struikelend, herhalend, over ranke stammen waar het hout de knieën kent de grond het vallen bewaart. Elke stap beticht zichzelf, alsof richting schuld draagt, alsof vooruitgaan…

ver als de horizon ben je in de glazen kist van het weer geborgen beukend op de blikken deksels van het najaar ik zie de bliksem langs je lichaam trillen en de regen loopt onrustig door je ogen ik kan de afstand die mij van je scheidt in lichtjaren tellen en in de meter van het geluid zoemen de seconden mijn handen opnieuw in gebruik gesteld…

'k Hoù niet van volbloeide roze, Die heur hart heeft uitgezeid, Die bij 't oop'nen Van heur broze weelde, D'éérste stervenstrane schreit. 'k Zie ze liever wachtend dragen, Wat een knop niet openwoelt: 't Stil gesluimer Van zó teer verlangen, Dat een and're roos het voelt... Want, door elk geluk moet schreien, Schemering van droefenis…

Wie claimt Wie claimt nou uiteindelijk Mijn hart Mijn hart die genoeg ervan heeft gehad En genoegen te geven Een hart om te delen Mijn moeder hield haar hart ervan af Haar eigen hart was te hard En beschadigd geweest Ingelijst en polijst waren er maar een paar Scherpe scherven van haar haar hart wat In mij leeft Afstand is daarom geboren…

het is het park waar een andere keer onder beelden uit zijn jeugd een ganzenei verheugd op het gras achterbleef vooruit pasgeboren kuikens zwommen om duikende ouders heen in de vijvers rondom welke zij allebei zinnen zochten om niet af te wijzen maar af te leiden van blijkbaar blijvende verlangens alsook zo’n zangvogel…

Ik weet niets dan deze ene zang van 't hart, dat zocht en nimmer vond, en van een altijd-droeve mond, die dorstte, heel het leven lang Ik weet alleen dit ene lied van trouw, die leeg en bitter is, van schrille vreugd en staag gemis, en onvree, martlend als verdriet. Mijn stem was jong en sterk; en stout zong ze de grote wereld in. Mijn…