Netgedichten over liefde

s Nachts besef ik niets tot er sinaasappelgeur bestaat een man die tot mij praat gekleed in niets wat te raden laat Slapend weet ik alles, goed en kwaad, een man een man een woord een woord en daad de wereld vol bodems en zaad waaruit een magisch mengsel ontstaat Dromend zie ik scherp en zacht een strijd van gras en vacht en dwars door…

hoe jij me ademt wanneer mijn adem weent, jouw liefde mijn uitgeworpen anker zekert met de lijn die ik in onzekerheden met lussen en knopen benedendeks had laten liggen doch jij schippert door het ruim, hanteert het reven en manoeuvreert mij door het gangboord en ontdoet me van al het gelede tuigage dat door stormen in een oogwenk…

Vurige met afwisselend tedere klanken aan empathie en verbondenheid geen gebrek de liefde tafel is gedekt…

Ik hoef niet te denken aan jou, je had al een ander en het is erger om dat nu te weten dan toen het begon Jij had het fijn en miste me niet Zij was begeerlijk en ik was er gewoon tot je toch maar wegging en mij de fantasieën liet hoe het misschien anders had kunnen gaan…

In het terebintenbos van Moreh wonen de knoestige schaduw bomen gastvrijheid wordt blijheid in ‘t licht van de belofte een schoon vergezicht…

verdwalen in elkaar elkaar verliezen elkaar terugvinden in het laaiend tedere tijdeloze…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen en wist waar het verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen, de jas, het verdriet, de stille last de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan zij durfde soms knielde hij voor wat brak maar…

Het Restaurant der Liefde In het restaurant der liefde, daar gaan we samen heen, de sfeer is warm en zacht, geen plek voelt zo sereen. Met kaarslicht op de tafels, een glimlach op ons gezicht, genieten wij van elkaars gezelschap, in dit zachte licht. De muren vol schilderijen, zo kleurrijk en fijn, het interieur zo charmant, als een kunstwerk…

Jij vindt dat ik nu niet meer van jou hoor te houden, maar ik kan dat toch niet laten, want ik zou de allerliefste zijn voor jou Maar nu ben ik alleen maar vrij in wat ik droom van jou en mij /Ik hou van jou - nog elke dag/ /maar zwaai niet met - een witte vlag/ /Ik geef me nooit - aan jouw gezag/ Er is van alles misgegaan en nagelaten…

In het zachte licht van een late middag waar stilte zich hecht aan elke beweging, blijft jouw aanwezigheid een trage stroom die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt. Wanneer je spreekt, verschuift de lucht alsof een verborgen bron zich opent, een plek waar woorden niet hoeven te dragen maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid. Soms…

het vuur verdampt het water het water dooft het vuur zo geven zij zich het vuur en het water elkaar bevrijdend keer op keer vertederd aan elkaar zo zijn zij telkens weer elkaar…

Zij ziet mij zitten, starend door het raam, Tot mijzelf komend voor stromende taal; Hij, met de zachtste ogen, noemt de naam Van kromme wegen en verzonnen praal. Ik laat mijn leven bloeien op de site, Aan alle lezers met blijvende dorst; Daar, voor de hoogste harten, waar het draait Om kloeke zinnen als smaakvolle worst, Waar ik de droogste…

Til me op Omring me In wiegende cadans Sla als een vestingmuur Een deken om ons heen Zing over wankele dromen In godvergeten tijden…

Je nam mijn onbevangen liefde mee naar onbestemde oorden kraakpanden met rammelende bedden matrassen vol met ongedierte in onbekende rommelsteden van een uitgeput niemandsland gevoelig omdat het pure liefde betrof veilig met een regenjas omdat overal aids loerde gespannen omdat verlangens hevig waren bang was ik om voorgoed te veranderen…

Voordat alles begon was er geen belofte nodig. Toen kwam iemand met een groot boek waar alles in zou staan. Alles waar ik nooit naar zocht. Men leerde mij beloven, maar de bedoeling bleef mij vreemd omdat niemand daar iets over zei. Ik stapelde belofte op belofte die ik niet nakwam. Ik beloofde trouw eeuwige liefde en meer…

wanneer mijn zicht enkel vanuit een brede horizon zou betrachten de onmetelijkheid te voelen, hoor ik nog de bergen in de schaduw van dit licht, schudden nog steeds orkanen vanuit de verte, belichten sterren dit gewicht zwijgen nog immer de verbindingen eens aangegaan, vervaagde bollen kwik zijn alleen te begrijpen zoals de…

verlangend naar haar in vervoering zijn blauwe hemelkoord afdalend naar haar en dan de val de val in vrije val de val in haar donkere diepten de diepe val omhoog naar haar…

weet je wat ik had bedacht mijn lief het snoeien van jouw liefde het plukken van je schroom, de zachte dadels in je ogenschijn en de klanken waaraan je bent getafeld meewarig voor alles die jou als een stalen frame in een ogenschijnlijke jargon van mededogen bezien daar zou ik iets van willen snoepen het verheerlijken in de geste…

Heb mij zo lief, mijn zwoele schat, want heel mijn wezen heeft jou gevat. Ik draag jouw naam in elke nacht, als een vlam die brandt en naar jou wacht. Kom dicht bij mij, raak mij weer aan, laat onze harten samenslaan. Jouw warme mond, jouw zachte huid, wist alle eenzaamheid in mij uit. Wanneer jij mij omhelst, zo diep, wordt…

Alleen. Tussen eenzame harten Onbegrepen anderen begrijpend Met aandacht, mijn wachtwoord en de hoofdsleutel in mijn genen Spartelend had ik al aandacht Verder kon ik nog niets als baby, en als volwassene zou niemand het moeten afleren en zou niemand het moeten opeisen wanneer hij zich gekwetst voelt door gekwetsten, verongelijkt is door…

Ik schrijf 'n gedicht op je huid, Waarin ik mijn liefde voor jou uit, Als aaneengeregen woordenstroom In een sonnet van vier strofen. Woorden die mijn liefde kerven In de vezels van jouw huid, Daar diep in jou binnendringen, En meestromen in d'adren Naar jouw voor mij kloppend hart, Waar jouw liefde wacht, Het bewaart tot in de eeuwigheid…

Wij leefden gedroomde jaren In het landschap van de liefde Wij legden ons neer Tegenover de hemel Onder de oude bomen Tussen de bloemen Een licht vuur liep door onze huid In somber ochtendlicht Weet ik niet Waar mijn liefste is Zijn stem stil en ver In de lucht op trage wieken Een roerloos evenwicht De leegte die onder mijn voeten…

ontmanteld stil en zacht ploffen nu de bommen van weleer in onze witte stilte neer zacht en teder in onze diep doorvoelde nooit meer voorbije stilte neer…

het is een droom: wij samen en Jezus in het midden de kamperfoelie geurt jouw hand streelt zacht de mijne in de vijvers van onze ogen weerspiegelen zich lichtende sterren uit een venster ver weg klinkt vioolmuziek santissi-tissi-tissimo de wijn is zoet en rood nu en dan schenken wij elkaar een woord van binnen de milde wind…

Grijs haar en rimpels maar in mijn hart glanst nog steeds je vertrouwde lach In de stille uren waarin je aanwezigheid als een zachte stroom door mijn gedachten beweegt, blijft een onverwoestbaar licht zich openen, een warmte die elke schaduw tot rust brengt. Wanneer je stem zich mengt met de avond, wordt de wereld lichter, bijna doorzichtig…

dit gaat verder dan de bodem van die cellen waarom het draait daalt dieper af in de dalen dan elke beek waardoor het stroomt vraagt om meer aandacht op ieder waarneembaar niveau één knippering en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn van die sublieme ervaring als de ultieme herinnering waarvan het vervelendste is…

Het onbeschrijflijke onbereikbaar achter de bergen waar het reusachtige woont. Daar op onzichtbare hoogte sluimert de poëzie waar ik niet bij kan. De zeldzame schittering in jouw ogen.…

zoals de rijp de ochtend dorst in het drinken van de late liefdesgeuren lig jij nog te dromen en herleef je de nacht in het spel dat wij samen vergaarden tijd raakt in herinnering zolang deze wonderlijke hitte lust openbaart als een late tulp die het snoepen van haar nectar toelaat daarom wil ik zoemen en wiegen op je lendenen je heupen…

wat de liefde met mij doet lijkt soms op schermen met floret het is gelijk ballet, met schakende voet, de ander raken in mijn verlangen van overvloed . doch nagenoeg enkel het torso wel te verstaan en alert aanzien hoe mijn geliefde prooi op haar vaardigheid wedt . het is een spel van komen en gaan alsof men telkens van schaduw wisselt…

dan zie ik naar jou, jij bent het romige softijs dat mijn ogen nog wonderlijk doet smelten, zelfs het toefje slagroom likt aan mijn innerlijkste verlangen onze tongen likken tesaam aan het restje dat als een romig straaltje lekkernij zacht door de mui wordt gedirigeerd naar jouw mond, jouw mond die ik al vijfenveertig jaar heb geproefd…