Alle inzendingen over liefde

Het knisperend vuur Verhaalt wat bleef ongehoord, Zonder de flakkering te duiden, Waarvan de maan fluistert in de stilte Van het duister in de nacht, Dat ’t narratief blijft rondzingen Over die vurige liefde en diepe smart, In die onvergetelijke nacht.…

Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

het was liefde op het eerste schrijven dat zou het altijd voor haar blijven -is wat zij dacht- maar door zijn woorden in diep blauw inkt waar zij nog altijd in verdrinkt -elke nacht- en door de zinnen die met tussenpozen haar zachtjes, strelend minnekozen -vonkjes in haar hart- raakt zij het spoor volledig bijster voelt zij zich…

Hoorde hij de schelpenzee door zijn oor; ongeholpen luisterend doet hij dat, mompelen; vergeef de verhalen hun achtergronden. Was zij de zonnebloem van verre en of, boven zwevend de wolken op de tijger haar rug: de bevrijder van dromen voor deze eindigheid. Gevallen was hij desalniettemin knie- en kleedloos als kansarme als stof in haar…

Ik zou zo graag van de geur willen eten van jouw lijf, je hart wilen stelen, geen tederheid nog willen verhelen: ik zou je zo graag willen strelen. Ik zou zo graag de deur willen weten naar jouw lijf, mijn bed met je willen delen, al je denkbeeldige pijnen willen helen: ik zou je zo graag willen strelen. Ik zou zo graag de kleur willen vergeten…

LIEFDEVOL Schrijvend in stilte Is concentratie onontbeerlijk Natuurlijk mag jij mij storen Dat weet jij, dat doe jij af en toe Omdat een kus van jou Mijn aandacht Op lieflijke wijze onderbreekt Voel ik juist meer inspiratie Tot het schrijven van Wat mij beweegt en bezighoudt…

Hoe ik kan laten zien dat ik mij herinnerd heb hoe jij bent, kijk maar hoe ik je kan nadoen. Niemand die mij ziet denkt dat ik jou ben maar zo denk ik aan jou en verder aan niets. ------------------------- uit: 'Liedjes', 2006.…

Uit schuim op de golven het semen der zee waar spermatozoën versmelten heeft zich een nieuw wezen sereen opgericht verblindende schoonheid godin van de liefde die mijn ziel opgetild heeft mijn hart opgelicht naar een terra incognita waar mijn zelf in haar wezen verstrikt en verloren is geland als gedicht "Les événements ne…

Je stille nabij laat mijn adem weer zakken tot een zachte kern Hoe ik naast jou besta, alsof elke ademhaling een fijne trilling opvangt die door de ruimte beweegt en mij uitnodigt om aandachtiger te luisteren dan woorden ooit kunnen vragen. In mij ontstaat een kalm landschap dat zich opent wanneer je dichtbij bent, een veld van tedere…

============ ================== zij heeft de zon van de evenaar op haar heupen, haar ogen zijn groene bosmeren, waar namen van mannen langzaam naar de bodem zinken. de wind, de zon, de dag, de avond, waait om hem heen. hij sleept zijn leven als een blok hout met zich mee het vroege voorjaar snijdt door zijn jas de motor tikt nog uren na…

Toen hij smoorverliefd was sprak hij telkens fluisterend haar fraaie naam uit euforie weerspiegelde nuchter zijn lucide dromen naar grotere schoonheid en ondeugende gedachten die ze niet konden weerstaan de liefdesvlam leek eeuwig met zachtere wanen ze liepen langzaam over een lange grenzeloze weg naar een zorgeloze toekomst winterzon…

Ik bouw aan een stad voor jou, alsof mijn stenen -- jou kunnen dragen.…

Als ik hem vragen zou of alles wel echt was zoals geschreven staat wat hij vertelde toen tot op de dag van vandaag met zijn hyperheldere ogen Als ik hem confronteer appeleer aan zijn trekjes waarover hij zo vaak praat hem die spiegel voorhoud zeg dat ik hem niet geloof op zijn verdichte woorden Als ik hem stevig beoordeel hoe hij bij…

De stoel stond op maar bleef dit keer staan alsof vertrekken zijn richting verloor de theepot kookte zacht twee kopjes zonder vraag de damp bleef hangen alsof iemand al wist dat er gedeeld zou worden een muur leunde terug en gaf ruimte niet leeg maar wachtend mijn schoenen vergaten de deur ze draaiden zich om alsof blijven…

Je kunt je afvragen welke pennenstreken hoeveel zinnenstreling geschreven per dag hij nu weer bedacht elke keer nodig heeft om voor tenminste vandaag en zichzelf het bewijs te leveren dat hij wel echt bestaat. Ik ken geen twijfel over zijn bestaansrecht welke trekken zijn gedreven karakter en persoonlijkheid nastrevenswaardig of overbodig…

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vraagt dragen zonder aanraken aanwezig zonder bewijs…

Omstandigheden, moeilijkheden, hoe jij doet de laatste tijd, zo ken ik mijzelf niet al zie ik beter wie ik ben en jij, wij en hoe de dingen gaan Ongevraagd moet ik er maar weer het beste van maken Wat anders? Twee, drie dingen nu je het vraagt Als het kan En daar dan het beste van maken, samen…

De nacht sombert, de dag wacht verwonderd, het leven lacht je toe, is nog lang niet moe. Geluk betovert de dag. Het licht maakt jou gewag van alle schoonheid en pracht, die elke dag opnieuw jou bracht. Het geluk vindt jou steeds weer, verrast jou telkens weer met de liefde van het leven, waarmee geluk is verweven.…

Ik kwam uit de oefenzaal van het hotel, jij stond tussen de roesmoezende mensen en wees naar mij Jouw vinger viel mij aan in mijn hart Je liep met me mee en schoot op onze kamer uit Vlug gooide ik een berg zuigend zout op het tapijt Later spoelde ik de rode vlek weg Het is een en al onzekerheid die ons scheidt De overkant is ver…

Doei, fijne dag. Is het afscheid zonder lach? De deur sluiten, zonder: “ik hou van jou”. Blijf ik altijd trouw aan jou. Gesloten blijft die deur altijd, maar toch zoek ik tot mijn spijt elke dag nog naar een scheur, een opening voor mijn treur, groot genoeg voor deze brief, want ik heb je toch heel lief. Alleen… het schrijven gaat echt…

Liefdevol aanschouw jij. Aandachtig luister ik. Voorzichtig kijk ik. Zelfverzekerd zwijg jij. Onbegrepen spreek ik. Hulpvaardig verbeter jij. Ongedwongen schrijf ik. Onvermoeibaar steun jij mij.…

Wat is liefde, is een vraag, die men niet stelt. Verliefd zijn, dat is het enige dat telt. Als je voor elkaar smelt, in je hart is aangebeld, weet je hoe het met je is gesteld, Je bent verliefd, dat is het enige dat telt. Al de rest telt niet meer, onbelangrijk, uitgeteld. Het enige wat je kwelt, Is hoe die ander het stelt, dat…

Liefde is niets dan daaglijks verder gaan Door dorre woestenijen, Om na de nacht saam moe weer op te staan Uit duistere valleien. Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen, Een stijgen tot het licht, En niet oneindig zijn en ook niet rijpen Tot innerlijk gezicht. Want leven is geen vast geluk, maar een rampspoedig Dolen in 't labyrint…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Je bent de nectar van mijn leven hoewel er gif nu door je bloedbaan sist je zult mij nooit kunnen vergeven vanwege een zeer landmijnige list een brandbrief heb je nog geschreven waarin een vuurgevecht van woorden gist waar, Dulcina, ben je gebleven? Nu dat het strijdperk onze sporen wist ……

Ik slaap in de hut, op een matras van zeegras -- en droom jou bij mij.…

waar liefde woont ademt geduld langzaam mee als een boom die groeit onder zachte handen leren dagen wachten tot wijsheid rijpt niet luid niet streng maar stil als avondlicht want waar liefde blijft vinden geduld en wijsheid vanzelf hun weg…

I Ik schrijf U thans Waar nog de avondglans Nog nalicht; en van verre Klokkentoon klinkt: waar langzaam aan De koeien door de avond gaan En opblinkt ster na sterre O weten zoet Dat gij nu doet Naar mij, als ik, verlangen… En de ogen heft, op eender uur Naar ‘t eender vuur, om, gloed in gloed, Te geven en te ontvangen. En, onbewust…

Leidsterren van mijn hoop, planeten van mijn jeugd, Vermogen ogen schoon, in hemels vuur ontsteken, Als gij uw vensters luikt, zo ziet men mij ontbreken Mijns levens onderhoud, een teder-zoete vreugd. Want gij besluit daarin een zaligende deugd, Vriend’lijke vrolijkheid. De Min met al zijn treken, Jok, lach, bevalligheid daarinne zijn geweken…

Mijn handen dwalen, vinden niet. In mijn dromen voelen mijn handen de zachte huid van perzikfruit. Mijn koude vel, rilt van het genot, dat jouw hand mij schenkt.…