4410 resultaten.
Ranken
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
106 Er is altijd dit gevoel
dat ik zweef, los sta -
er was geen geschiedenis in onze familie.
Het sliep zojuist nog,
maar hier, nu, wordt het wakker,
wortels worden geboren,
ranken schieten eruit, omhoog,
door me heen, naar toen, naar daar, niet nu en
toch ook nu –
ze trekken mij uit elkaar.
Ik vergeet niet wie ik ben,
maar maak (me)…
Achter het geduld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
125 het wordt weer stil om me heen
of krimpt het buitengebied
ook van binnen, in mijzelf
heeft elke mens dat gemeen?
.
zal het een verslavende vrijheid zijn
die jou en mij verblindt,
wil ik geen angst ervaren
“het goede is mij immers welgezind”
schreeuw ik om mezelf te bedaren
.
toch nadert de schaduw nu snel
hetgeen ik eigenlijk niet verkies…
het moet gezegd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
139 mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd
als ik bij een herstart de lat te hoog leg,
iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit,
dan is de vreugd helaas van korte duur
en word ik door een blinde droom verleid
.
dan komt de aanloop naar een volgend licht,
door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd
op een pad waarop ik mij aan…
Jongen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
172 men beweert dat een foto bewaart,
de stelling laat alleen zien hoeveel
er verdwenen is,
kijkend naar een oude foto,
lang genoeg om te vergeten dat ik
naar mijzelf kijk,
de jongen op het papier weet niets
van de man die hem nu vasthoudt
dat is denkelijk
de enige vorm van onschuld
die blijft…
Maskerwerk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
136 Ze oefent glimlachen voor de spiegel,
telt de seconden dat oogcontact
normaal aanvoelt, niet te lang,
niet te kort, precies genoeg.
Ze heeft een script voor hoe was je dag,
een script voor lachen op het juiste moment,
een script voor stilte
die niet ongemakkelijk mag lijken.
Niemand ziet de moeite van het spel.
Thuis valt het masker,…
Deinend licht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
151 ik heb mezelf geopend
daar bedoel ik mee, de wereld mag
weer binnenkomen
.
het vergane jaar was en is soms nog slopend,
met nu en dan een bescheiden lach
en thans probeer ik weer een weg te vinden
om naar eigen aard op te stomen
.
het zijn kleine pasjes die ik doe
en natuurlijk weloverwogen
ik was vooral mentaal de wereld moe
en mijn ziel…
Holle klank
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
148 Hij praat, iedereen knikt,
al voor de zin is afgemaakt.
Zijn stem heeft het volume van het gelijk,
maar niemand kan het navertellen,
zelfs hijzelf niet, als je het morgen vroeg.
Geen leugen — daar zit tenminste iets achter.
Hier is het gewoon zo:
de zin begint, krijgt vaart, en stopt,
ergens op de plek
waar de clou hoort te zitten.
Ik…
Lenen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
117 ik leef
in geleende tijd,
het zit in de dingen die verdwijnen
zonder afscheid,
de klok vertelt mij dat niet,
ik kan alleen zorgvuldig omgaan
met wat nog in
mijn zakken zit,
een jas die stiller hangt,
de tuin die mij
langzamer herkent
en ik,
die steeds vaker achterom kijk
iedere dag blijft liggen
voor iemand hem komt ophalen…
het hoogste ware woord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
179 Zij laat zich andermaal afleiden
door wapperende vaandels
door monsterlijke vergezichten
en elke zinderende zinsconstructie
alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven
door overspoelende trouvailles, misleid
door dubbelzinnigheden op dat terras
wat zich verhult achter een mèr-à-boire
Ein Prosit auf das Meer
waar ook de schor geschreeuwde…
Zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
127 in november begin ik
langzamer te kijken
de bomen durven dan pas
iets zeggen,
wanneer ze hun bladeren
loslaten
de aankomende winter
maakt de wereld
kleiner,
voetstappen in de avond
vreemd genoeg
heb ik juist dan het gevoel
dat ik
meer zie dan in de zomer
de stilte begint eerder,
zo kan ik haar eindelijk
aanhoren…
Najaar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
136 in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen
zij, en een enkel ander,
immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen
.
waarop komt het aan in de nadagen,
neen, dat er niets meer komt
derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden,
in ieder geval dat moeten beseffen,
het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander,
op elkander…
Omdat ik hun ogen niet zie
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
148 Omdat ik hun ogen niet zie,
de verstopte lenzen die mij
immer in de smiezen hebben,
betekent niet dat ik gek ben;
doordat ik hun sleutels niet heb,
of zo’n gedempte stem, die mij
dwingend door fases leiden kan,
tegenwerk, alsof ik gek ben.
Voordat ze de wonden toch zien,
voorverwarmde handen die zij
steeds weer uit die zakken halen,
verkleur…
Habitat
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
137 De kleur bloedrood lag
op het water,als een herinnering
die niet wilde verdwijnen
Niet het rood van gevaar
maar het rood
van iets dat ooit door een
lichaam had gestroomd
warm en noodzakelijk
en nu buiten zichzelf was
geraakt
In de badkuip trok de bever
kringen door
het water, zijn vacht droeg
het licht van donkere
strepen mee
Hij…
Je weet nooit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
201 Je denkt dat woorden verdwijnen.
Dat ze verdampen tussen koffie, haast,
een vluchtige lach, een gewone dag.
Maar ergens
blijft een zin liggen,
stil en scherp,
een vonk
in de zak van iemand
die het vuur allang vergeten was.
Een opmerking.
Een groet.
Zo klein,
bijna te licht
om gewicht te hebben.
En toch.
Je weet nooit
hoe lang…
Herhaling
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
171 bij de laatste groepsmeeting
was ik aanwezig
in delen
ik luisterde naar Bob
zijn verhaal over slechte keuzes
die zich blijven herhalen
de vuisten gespannen
het lichaam dat meedeed
met elk woord
toen Sofie begon
was mijn aandacht al weg
ik oefende mijn beurt
hoe weinig het betekende
naast wat ik al vooruit schreef
zeg iets Nathan…
ook nu is het morgen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
174 ik pers geen perspectief uit mijn wilskracht
daarentegen laat ik wat meer vanzelf komen
je kunt gerust zeggen, de dag vordert zacht
en denk aan de gestage groei van bomen
.
natuurlijk is doorzetten ontegenzeggelijk nodig
maar per saldo wordt alles door het innerlijk gedragen
als dat kan steunen op vertrouwen, met minder ruis
dan is “geweld…
Buurvrouw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
158 semantische vragen
verdraaien mijn hersenspinsels
ze brengen mijn denken in twijfel
terwijl ik de buurvrouw
een tas koffie breng
nog voor ik iets zeg
komt de smalltalk op gang
ik blijf proberen om te begrijpen
wat haar woorden betekenen
we praten tien minuten
zonder iets te zeggen
taal is misschien
toch niet het probleem…
Jagen en jachten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
197 ik snak naar ruimte en rust
en spreek over lijf en leden
ook voor in mijn hoofd een must;
ik heb te lang de stilte vermeden
.
natuurlijk is dat aan mijzelf te wijten
maar tevens stuurt het leven mede mijn weg
kan zijn dat het een kwestie is van slijten
het is maar net waar ik de nadruk op leg
.
het is bij mij jagen en jachten
terwijl niemand…
Onvermogen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
232 een lach
die niet meer vanzelf komt
op momenten
dat niemand hem verwacht
iemand kijkt mee
die ik niet kan bereiken
zij hoeft niets te zeggen
de dagen beginnen ergens
zonder dat ik het merk
gelogen heb ik tegen mensen
uit onvermogen
carnaval, noemde ik het vroeger
je zei iets over een fles die
een plaats had ingenomen
ik…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 Wolken wijken zacht
tussen grijs ontwaakt het blauw
nog zonder woorden
In het ochtendlicht dat
zich voorzichtig langs de rand van mijn
aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder
mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe.
In de langzame adem van het
landschap, waar elke contour zich pas later
laat herkennen…
Spelregels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
193 Als poëzie dichter zou zijn
En gevolg zijn zonder pijn
Als de schilder zonder reliëf
Kwasten kon
Was dat een aarde zonder zon
Verbeter aub me niet
Ik kan niet zonder fouten
Het maakt me blind.
Dan zie ik niets
Daden zonder daden
Duik je onder
Ik zag ooit een UFO
Zomaar op zolder
Rijmen zonder doelgroep
Je roept
Inanna zonder…
Wissels
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
299 Zo speel ik meerdere personen
in één lichaam,
geen van hen
voelt als een volledig bestaan.
De rustige.
De zachte.
De afstandelijke.
Degene die blijft praten
zodat niemand mij opmerkt
Geen van hen voldoet.
Elke versie laat iets achter
dat niet mee kon functioneren.
Ik wissel van gezicht
naargelang de kamer,
de stilte,
een noodzaak…
recht-door-zee-procedé
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
243 één is tot niks in staat
nooit zal hij anderen zien doen
horen zwijgen in een vacuüm van geluid
de hand leggen op de geëigende buikspieren
boven de distributie uit banden smeden
op de hete markt der anonieme tegenstemmen
anders dan punten in een grafiek ervaren
twee wil zeker kunnen vliegen
om vervaarlijk te jagen
op onderliggende straten…
Seastar Seven
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
231 De Seastar Seven van de goede ree
aan weerszijden omgord door zwarte riemen
heb ik ontrukt aan de vergetelheid
tijd had er stilgestaan een halve eeuw
Met sindbad, bestevaer der zeven zeeën
gleed hij als een dolfijn naast het karveel
doorklievend golven, hoog scherp
aan de wind
de zeilen strak van ra tot ra gehesen
Maar recht door zee…
tewaterlijn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
229 er is heel veel verre stilte
die niemand beluisteren kan
buitendijks, in een zee van afstand
er zijn muren die aanwezigheid
weerkaatsen
zoals een lege ruimte begrip bevat
en uiterwaarden naar oevers neigen
zodra de koelkast zich sluit
dooft de binnenverlichting
zo nemen we aan
-ergens koeren duiven in stilte…
Gruwelvloek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
220 Gelukkig is zij niet geblokkeerd
geraakt door het ‘nigrum finem’
verstijfd, guur en vertroebeld
voorspelbaar als arme grond
enkel nijdige duisternis
jaagt wervelwinden rond
vanuit haar hoofd
als gigantische hagelstenen
stuiterend in Duitse Radler
die wat later smelten of
breken tussen witte tanden
- met de kater op fotoshoot
Vals en…
hij zag de man liggen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
253 hij zag de man liggen
meesterlijk omschreven
in benarde omstandigheden
en kon zich direct
met hem identificeren
het waren simpele woorden
waardoor de situatie
tot in detail getekend werd
in een paar zinnen
kwam alles heel hard binnen
het knabbelen van de zee
het verscheurde lichaam
de zon die langzaam klom
hoe traag de dag verloopt…
Weduwe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
234 Is het uit angst
om iemand achter te laten
dat jij jezelf langzaam uitwist
in een leven dat stopt bij jou?
Want als jij sterft
zonder iets van jezelf
achter te laten,
zal de wereld je missen
als een weduwe.
Er zal niets zijn
dat jouw blik herhaalt,
geen gezicht
waarin jouw zachtheid
nog even verder leeft.
En dat is
de wreedste vorm…
Ongefilterd
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
204 Woorden zijn geen keuzes.
Een nasleep
van iets dat zich al voltrokken heeft
voor het begrepen kan worden.
Wat “ik” noem
is meestal te laat.
Een registratie
dat al geschreven werd
in de marge van bewustzijn.
Soms lijkt het op betekenis.
Maar betekenis is sloom.
Te traag voor wat hier gebeurt.
Dus corrigeer ik niet.
Ik laat het gebeuren…
Deus A.I.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
324 Soms sta je stil, of liever, je geest,
bij wat je ogen zien, terwijl je leest,
met je geestesoog, mentis oculo
hoewel dat woord zelfs voor Deus A.I.,
god der kunstmatige intelligentie
niet bestaat, niet te vinden,
ongedocumenteerd
een neologisme dus, onachterhaald
een soort Lof der Zotheid maar dan
in 't kwadraat
voor Erasmianus Roterodamus…