voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.120):

Achter het geduld

het wordt weer stil om me heen
of krimpt het buitengebied
ook van binnen, in mijzelf
heeft elke mens dat gemeen?
.
zal het een verslavende vrijheid zijn
die jou en mij verblindt,
wil ik geen angst ervaren
“het goede is mij immers welgezind”
schreeuw ik om mezelf te bedaren
.
toch nadert de schaduw nu snel
hetgeen ik eigenlijk niet verkies
maar wat hoor en zie ik niet,
is het een sprookje waaruit ik vertel?
.
ik word tot orde geroepen
maar door wie en met welk gezag
enkel de natuur krijgt mij op de knieën
met een bittere pil en een zure lach

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 17 augustus 2026


Geplaatst in de categorie: psychologie

3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 87

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Adeleyd, 4 weken geleden
Ja, dat afvragen is/lijkt wel een natuurlijk gestuurde opdracht:)
dank voor uw reactie
gr julius
Adeleyd, 4 weken geleden
Ja, Julius, ouder worden blijft altijd een opgave en we vragen onszelf dan veel dingen af die we toen we jong waren niet belangrijk vonden.

reageer Geef je reactie op deze inzending: