118 resultaten.
Ik heb je lief
netgedicht
3.2 met 36 stemmen
978 zacht en verfrissend kersenrood dat druppelt
door de kerven, maken een warme gloed
dubbele voldoening schenkt ze boven
tussen bron en monding gebogen
kom mijn schoone..
dan strengelen wij samen
naar smachtende beekdalen
zij wachten ons..…
Dochter
gedicht
3.2 met 51 stemmen
29.489 Ik luister naar het sterven
van mijn moeder, terwijl de dood
aan jouw masker begon te kerven.
-------------------------------
uit: Het feestmaal, 1997.…
Verloren stiltes, verloren woorden
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.662 Zonder te weten wat ik doe
grijp ik naar mijn adem
in mijn laatste zwerven,
waar ik een tere traan op
mijn wangen zal kerven.
In mijn onleesbare geest
beweegt nog een verloren woord.
Mager worden mijn vingers
wanneer ik de stilte verlies
en wat ooit ontnomen is, wordt verstoord.…
Domoren en dromers
gedicht
3.0 met 61 stemmen
18.069 Maar wie met onvervalste wijsheid van een ongeschoolde
en van droom en drift doortrilde hand
de hemel aansnijdt om zijn naam te kerven
in de regenbogen -
die beschouwt de gangster aan het roer als vijand.
---------------------------------
uit: 'Eeuwige vlam', 2003.…
Geen kerkhof of kruis
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
719 mag ik toch
de muur zijn
waar tegen jij
je rug weer recht
voel je vingers
zacht bewegen in
de vele letters die
we samen schreven
geen kerkhof
of kruis geen groene
most om te vergeten
jij voelt zo warm aan
we kerven weer
gaan opnieuw in leven
recht je rug want samen
kunnen wij nooit stuk…
Pascaline
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.796 Waarom moet onze liefde nu al sterven
zonder namen in een boom te kerven
Nu zal onze liefde verdwijnen
en nooit zal onze vlam meer schijnen.
Pascaline, waarom ben je verdwenen
wat heb ik gedaan dat ik dit verdien
zo'n leegte in mijn hart
in ruil voor liefde vanaf de start.…
Novel cure
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
599 Mens, bewoner van het laagland
Strikt zich houdend aan de klok
Geldwolf, sporter, beeldbuiskok
Kaars ben je die te snel opbrandt
Arm, je spreek- en redeneertrant
Oppervlakkig of vol wrok
Mens, bewoner van het laagland
Die zich onnadenkend voortplant
Nooit naar Toverbergen trok
Kerven telde in zijn stok
Niet kwam tot tijdloze stilstand
Mens…
Nieuw begin
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.557 Ontdoe je van de scherven
dit is een nieuw begin
ontdoe je van de kerven
negeren heeft soms zin
Vergeet de slechte zaken
doe of ze zijn vergeeld
vergeet je druk te maken
als 't spel is uitgespeeld
Begin de lei onschuldig
geschoond van alle kwaad
begin vrij en geduldig
nu is het niet te laat
Dan……
Herfsttinten
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
571 Ze voeren dronken
laten leeg wat niet vatten kan
verrijken het armste van de aarde
blozen het bleekste van de dag
De eeuwige dood van blad
de sluipende ondergang
van de in zwam verpakte stronk
plukken ze tenger uit het woud
Ze bouwen gespreide vlerken
als kathedralen tegen het palet
kerven en ketenen bos en mos
onwrikbaar als…
Uit het vuur
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.089 Onder een vonkenregen loop ik door
Achter mij een hoog hellevuur latend
Een allerlaatste krijs bereikt het gehoor
Mijn terugkomst met opgeheven armen
Gebroken glasstukjes kerven in voeten
Maar het hart huppelt in een vaart voort
Het heeft immers genoeg moeten boeten
Terugkomst naar de wereld der levenden
Een regenbui verkoelt en de zon…
Uurwerk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
745 voelsprieten van onschuld, het
zal gaan sneeuwen, omdat de
vorst komen zal, wordt onder
schors de essentie opgetekend,
nerven kerven kringen in een
zenuwgestel, een uurwerk dat
in elk seizoen wordt opgedraaid,
de bel voor een nieuwe ronde
verguld, om in komende tij
vrij te kunnen ademhalen.…
Vader
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
668 De slome zon leunt tegen het raam,
huidplooien kerven zijn gezicht.
Gesloten ogen vragen om stilte,
wat wil ik zeggen in het laatste licht?
Van alle ondenkbare dagen
houdt nu de gevreesde dag halt.
De handdoek onder de kin is opgerold
zodat zijn mond niet openvalt.…
nu moet ik gaan: de bloemen sterven
gedicht
3.2 met 13 stemmen
40.591 als ik je weer ontmoeten zal,
zal ik mijn naam in jouw huid kerven.
dan zal ik zingen van de zwarte dag
en van de schaduw die wij moesten delen
en van de vloek die sprong in onze kelen
en van het mes dat in jouw handen lag.
troost mij als ik zo droef moet zingen,
leg als een krans jouw handen om mijn hoofd.…
Kanttekening
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 Hoe heerlijk is het om te strooien
Met ongezouten commentaar
Een opgezette boom te rooien
En vellen is verdedigbaar
Hoe zalig takken af te zagen
Een stam te klieven voor de haard
Om plat te branden alle dagen
Het is de moeite meer dan waard
Hoe wreed is het kritiek te kerven
In bast en schors van levend hout
Om te verwonden, te doen sterven…
Sjarazed (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
157 niet meer ben
Je kunt je wel troosten
met mijn feuilleton van liefde
en verbondenheid, de geuren
aan kleuren van het leven
dat ik uit alle macht wil
verlengen, maar je weet ook wel
dat er een zwaard naast mij ligt
dat ik gek word van de heksen
in mijn lichaam en de spoken
in mijn hoofd die bijzinnen schrijven
in de kantlijnen en kerven…
dubbele nacht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
537 van mijn dijen
Vasthouden
aan een uittreden
wachten op de dubbele maan
het dolende scheppen
Zij rondt haar poppenspel
vlieg vingert een bal van klei
samen kozen
van een spiegeling
vrije doorgang
witte zee van potentie
ingehouden wachten
op een liever niet voltooien
het hart diep uitsnijden
in een uitsparing daarmee
onbedoeld kerven…
Woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.142 Woorden geopperd zonder enige spijt,
verwijtende woorden, ze kerven de ziel
waardoor liefde vaak in haat verviel,
woorden van gramschap, woorden van nijd.
Hoe deugddoend, hoe warm zijn zalvende woorden,
woorden die troosten als een oprechte zoen,
simpele woorden die glimlachen doen.…
broosheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
588 Harder ben je nu dan ik
blijkt uit de diepe kerven
in mijn weke kwetsbaarheid.
Maar hardheid
is slechts relatieve sterkte:
en broos en breekbaar soms:
in het spanningsveld
tussen wil en wens
kraken al flinterdunne barsten
door je glazen schild:
en morgen
klapt je sterkte
in elkaar.…
Feest
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
400 Zie hem gaan door een straat
weer verkeerd het feest is elders
wanneer en waar hij ook gaat
het leven overspoelt de kwelders
en trekt zo kerven in zijn ziel
zie zijn zwoegen op de oever
waar hij aanspoelend neerviel
zijn vaart verloopt steeds stroever
en elke partyboot passeert
met opvarend vrolijke gasten
geen die voor hem aanmeert…
Huiddichten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
139 Woorden die mijn liefde kerven
In de vezels van jouw huid,
Daar diep in jou binnendringen,
En meestromen in d'adren
Naar jouw voor mij kloppend hart,
Waar jouw liefde wacht,
Het bewaart tot in de eeuwigheid.
Gedicht geschreven op jouw huid
Bewaard in jouw hart,
Herlees jij tot in de eeuwigheid.…
Zoektocht
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
1.240 Smartelijke en zoete pijn
't beheerst mijn hele zijn
niet in staat te ontsnappen
of uit dit leven te stappen
Een pure zelfkastijding
Lichaam en ziel uit balans
gevoelens zonder kans
hart uit borst gescheurd
en telkens weer verbeurd
Een langzame vernietiging
Een pijnlijk traag sterven
de ziel vol met kerven
niet meer uit te wissen…
Vergeetput
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.469 In de vochtige kelder
kerven wij een boodschap
in de korst van schimmels en zwammen.
We slapen in verschillende kamers
Jij wil de deur dichtsmakken
Met geweld de geruchten voeden
Burengehakkel.
Jij verlost me nooit
Van de smalende vrienden
die het waarom willen weten.…
LEVENSWEG
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
2.217 Maar als de tijd niet meer je voorhoofd kust,
zal ouderdom onzichtbaar rimpels kerven
en je herinneringen grijzer verven.
Is het dan echt je leven en je lust
om zonder einder rusteloos te zwerven
en nooit het zalig niet-zijn te beërven?…
Een hele tijd later
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 aan scherven gingen
Wat zijn we onvoorzichtig geweest
Wat was het ieder voor zich, hoe ving
De overheid bot; het lot hebben we
Getart, apart dat dit gebeuren moest
Om ons bewust te laten worden
Wakker gepord, zullen we nu zuinig
Zijn op onze planeet, mist en smog
Zijn verdwenen, na wreed en pijnlijk
Ontwaken, ieder zal initialen kerven…
kerven in het onwrikbare (de moeder 2)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 op de dodenakker
verdwijnen de ijle
fluisterende schimmen
tussen stille bomen
de jongen een kind nog
moet verborgen blijven
voor het oog van het volk
voor de eer van het land
ze krabt met haar nagels
over de zinken kist
het mes kervend in het
eeuwig onwrikbare…
dood maakt eigen testamenten
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
697 we declameren traag begrafenissen
willen graag in woorden sterven
en uit strofen de emoties erven
van de mensen die we node missen
in het afscheid gaan de doden gissen
naar de kleuren die de hemel verven
nabestaanden zullen namen kerven
in het kruis en hopen op de erfenissen
de dode heeft geen tijd om te genieten
heeft wel andere dingen…
klaproos
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.417 op een omgewoeld slagveld
vindt de kiem de straal
door kerven in de zaaddoos
welt het melksap dat bewelmt
een scharlaken kelk
getuigt nog van oud bloed
tronend op de harige stengel
die onze enkels kietelt
de meeldraad waakt
draagt een paarse helm
aan de voet van het kroonblad
een smetvlek, gestolde inkt
door gekartelde lippen…
Dood maakt eigen testamenten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
698 we declameren traag begrafenissen
willen graag in woorden sterven
en uit zinnen de emoties erven
van de mensen die we node missen
in het afscheid gaan de doden gissen
naar de kleuren die de hemel verven
nabestaanden zullen namen kerven
in het kruis en hopen op de erfenissen
de dode heeft geen tijd om te genieten
heeft wel andere…
varkensleven of varkensleed
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
578 er bestaan zo van die huizen
waar varkens mogen komen
ze moeten dan wel verhuizen
beleven hun laatste dromen
geboren om te sterven
want hun leven duurt niet lang
de slachters zullen kerven
het mes onder hun wang
maar wat mij hier erg stoort
is brutaliteit in wandelgangen
ze schoppen dieren, en dat ontspoort
de juiste manier van aanvangen…
Loos licht
gedicht
3.2 met 16 stemmen
8.284 lucht in het ochtendlicht
daar, midden in de roos ligt de pijn
schuingesneden steel jij de dauw
van fluweelzacht geopende handen
waar het dieprood d’aderen raakt
sterven nerven in wortels
en rafelt gevlochten leven
bruusk in het groeisel van de tijd
sedert terra vochtige grond scheurde
tieren netels welig, gevoed
door loos licht, kerven…