94 resultaten.
Verliefd zijn wat is dat?
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
2.426 Verliefd zijn wat is dat,
is dat stiekem briefjes schrijven,
en als ik je dan zie helemaal verstijven,
of naar je kijken door het sleutelgat?
Verliefd zijn wat is dat,
is dat samen lopen hand in hand,
en dat je dan straalt als een diamant,
poeh poeh het is nogal wat.…
pont gemist
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
621 niet meer aan boord
en keek toen even rond
staan wachten leek me niets
dat duurde me te lang
ik zag daar wel een fiets
maar eentje met een stang
toen ben ik maar gaan zwemmen
het was toch lekker weer
ik kon mezelf niet remmen
maar doe dit echt nooit meer
want wat ik daar zag drijven
deed mij bepaald geen lol
hij liet me haast verstijven…
Doen of laten
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
407 Wie wil het leven kneden
Verstijven onder het verveloze verhaal
Wapenen met loze woorden
Verstaan waar leugens zich verbergen?
Wil iemand de woorden dichten
Vechten met tranen in het dal
Waterlanden in verdriet en
Veroveren met zachte gebaren?…
Ontlasten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
517 Mag ik even
Mag ik gaan
Overleven
Overgeven
Weer te denken
Weer te staan
Weer te wennen
Te verkennen
Hoe het moet
Weet niet goed
Wat het nu doet
Hoe aan te pakken
Niet weg te zakken
Niet te slopen
Recht te lopen
Heel te blijven
Niet te verstijven
Het ontbreekt
Nog wat aan moed
Mag ik even
Mag ik gaan
Mag het licht
Hier in dit…
Het laatste licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 Het laatste licht
Handen vastgeketend aan de
Mergelmuur
Waar mijn eenzame schaduw
Wandelt in de duistere grot
Waarin mijn verkleumde
Voeten verstijven
En mijn verminkte ogen
Zoeken naar
De brandende toorts
Van de laatste lichtstralen
Misschien wacht ergens
Wel mijn droomvrouw
En baadt zij haar ranke
Lichaam in het diepe
Grotwater…
Penisbreuk
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
690 .
------------------------------------------------
’t Idee alleen doet mij van schrik verstijven
Ik wou dat ik het niet gelezen had
Al doe ‘k het nooit op werkplek of in bad
En zeker niet met onbekende wijven
Ik zal nu elke plek eerst grondig gaan verkennen
Zodat m’n jongeheer vast aan de sfeer kan wennen…
Vervliegen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
778 Jouw aanraking beklemt me,
jouw kus doet me verstijven,
jouw geur blijft hangen
als van iemands parfum die
in de gang blijft rondzweven,
Maar dan in m'n hoofd.
In mijn gedachten spookt hij rond,
net als de herinnering
van wisselende seizoenen en hun
graspollen, dorre bladeren,
knispering van de witte deken.…
Vrouw van de feeën (deel 3)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
517 De opwinding van het ontstoken vuurtje
de passie van jouw oneindig galmen
voelt als een ijzige atmosfeer zonder verstijving.
Apathisch gedesoriënteerd in een cocon
bemin ik jouw sierlijke melancholiek
mijn sterfelijke gedachten ontspoort in gedicht.…
het december bos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
529 ze staan in slordige rijen te verstijven
met wortels die zuigen uit volle macht,
om toch maar overeind te blijven
tegen deze meedogenloze kracht.
een gure noordenwind voert veldslag
tegen alle takken van ranke bomen,
die plooien zich ongezien in een zigzag
noch bladeren of twijgjes die ontkomen.…
het meervoud van stilte
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
760 op een gedichtenberg
ver van kerkhofwandelaars, beneden
in het dal
zou ik zuiverwitte haiku’s
willen schrijven, wanneer de zon
het hoogst staat
en de zevende wind
vogels meeneemt onder bomen, innig
in het fluisteren
er zouden geen ramen zijn
om te vullen, geen kamers die zwijgen
gevonden, meer en meer
het verstijven van angst…
Zij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
525 naarmate de toekomst
meer in zicht komt
word ik mij bewust
van 't verdriet dat zij droeg
nu kaarten minder worden geschud
daar mijn vingers allengs verstijven
besef ik dat zij er niet om vroeg;
haar aard en prille haard
dienden veelal in angst te verblijven
ik voel haar pijn thans in mijn hart
het is alsof ik het toelaat en luister…
de rust van september
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 nu komt de natuur tot rust
lage zon verlengt schaduwen
avondnevels verdoven dagen
dempen het goud van afscheid
bomen verliezen hun pracht
kale takken buigen in de storm
daar is hoopvol leven verborgen
in de kille en donkere grond
maanden van felle verstijving
en sluipende dood trotserend
kiemend in de levenswarmte
van de klimmende lentezon…
LIJF MANTEL VAN DIT LEVEN
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
643 Twee wezens, uitgeteerde lijven
Waarmee ze elkaar warmte boden
Twee menselijke bijna-doden
Van vrees zien zij elkaar verstijven
Volwassenen, vel over been
Een laatste kus, meerstemmig huilen
Niet langer samen kunnen schuilen
Door wat voor kort onwerkelijk scheen
Niet meer lichamelijk aanwezig
Bruut weggevaagd, intens gehaat
Zijn ook…
Lievelingsdieren
gedicht
3.0 met 29 stemmen
12.324 Ik weet een kind dat van ze houdt, het streelt
hun dadelijk verstijvende stofjassen,
draagt ze tussen twee handen de kamer door.
O! zachte pootjes hebben ze, mag ik ze niet
houden in een kistje met onderaan glas?…
Gaan en blijven
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
739 Je ziet de rode baksteen weer
doorheen de takken van de bomen,
het najaar, zo ineens gekomen
verlangt de vroege zon niet meer
maar weifelt tussen gaan en blijven
gelijk de asters winddoorspeeld
en reikend naar het licht, geheeld,
tot nerf en kleurloosheid verstijven.
De weemoed valt alweer te rapen
als noten onder najaarslucht.…
VERWERKINGSVORMEN
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.493 Rouwen is
de 'verlaatvorm',
de 'verdrietvorm'
van houwen:
verwerkingsvormen
Daar mag je lang
in blijven hangen
doodsbang zijn
of je dak uitgaan
van verdriet, angst en pijn
of verstillen, verstijven
verstoken, verstoten, verloren.....…
Ziende blind
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
583 Duisternis verschijnt op mijn aarde
door kieren sluipen streepjes avondstond,
woorden die zich in de minne schaarde
ging in vlucht van mond tot mond,
voorbij te glijden als witte zwanen,
ademloos verbeeldt in menig ziel, dor en
doof, verstijven we in onze wanen in
de onleesbaarheid van ons profiel, zijn de
blinden zieners of ben ik een blinde…
Mantel van groen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
638 ingestorte huizen
Een mantel van groen
nu geurend om je heen
Maar op je netvlies
't beeld van de buurman,
waar je nog mee sprak
amper een uur daarvoor
Door onbekenden uit 't puin
weggedragen, zonder benen
Doorweekt met bloed
Rood zijn de daken hier
Zo anders de lucht, vogelvlucht
Doodsbeelden blijven, komen
en gaan, doen je verstijven…
geen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
613 schoonheid is jou eigen
en van je voeten schud het stof
Vertik het om voor schut te staan
Vertik het om te draaien
je hoeft niets te verfraaien
je ook niet op de borst te slaan
het is al goed en goed genoeg
de honger meer te worden
doet prematuur verdorren
de struik die anders vruchten droeg
Vertik het aan de wal te staan
Vertik het te verstijven…
Een andere hemel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
534 verdrijven
Zal ik wat in me omgaat op gaan
schrijven
Zal ik wat ertoe doet laten
beklijven
Zal ik me inhouden, bescheiden blijven
Ik wil geen zout in open wonden wrijven
Noch wat in het verschiet ligt overdrijven
Ik kan geen leed van gisteren verdrijven
Wat met geen enkele pen is te beschrijven
Ik hoop dat er geen kind hoeft te verstijven…
mag ik
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.353 het uwe verwarmen
mag ik u voorzichtig uit het gras optillen
en dat moment tot een puntje verkleinen
om door regen en wind in mijn hart te stillen
langzaam samen in ons geluk verdwijnen
zonder gesproken woorden, een blik
die ons beiden alles weet te verhalen
en ik daal mijn mond tot uw lippen, lik
een natte kus waarin we beiden verstijven…
SONNET
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
1.159 Zelfs zoiets simpels als een lijstje met
wat boodschappen zal tot een vers verstijven.
5 Pakken melk, 4 diepvries-bamischijven,
een brood, 2 ons ontbijtspek, niet te vet,
en u ontspoort, want vet rijmt op kroket
en da’s nou net wat u niet op wou schrijven.…
de aarde onder je voeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 je herkent
het zand dat kruipt
tussen je tenen
spat omhoog
tegen je benen
wat vuil gaf
maar opdroogt
valt stoffig af
het veen
altijd koud en nat
optrekkend vochtig
om je heen
zompig bruin wat
bij Dollardklei
weer anders is
niet te doen
die plakt met kilo's
aan je schoen
klonten blijven
aan je vingers hangen
laten niet los
verstijven…
boos blatende schapen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
439 Ongewild opdringerige herinneringen
aan het verzwakte schaap op de slachtbank;
die hij niet actief afschudden moet, maar
met het grootst mogelijke geduld laten
afdrijven tot zij verstijven in verleden tijd.…
gedachten zonder uiting
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
2.455 de tijd gaat verder
en jij blijkt niet mijn redder
je principes verstijven je gevoel
je druft niet open te staan
voor wat ik nog voor je voel
de tijd zal wonden helen
niet dat het jou iets kan schelen
vergeven is er niet bij
blij zonder mij?…
Gaan en blijven
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.029 Je ziet de rode baksteen weer
doorheen de takken van de bomen;
Het najaar, zo ineens gekomen
verlangt de vroege zon niet meer
maar weifelt tussen gaan en blijven
gelijk de asters winddoorspeeld
en reikend naar het licht, geheeld,
tot nerf en kleurloosheid verstijven.
De weemoed valt alweer te rapen
als noten onder najaarslucht.…
IJskoude
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
641 je de diepste sporen langs de korte lijn
en blijf je hangen, urenlang
maar de woorden komen niet
vanuit je diepste wezen
Het telt niet
Al knip je
duizend kaarten uit
knisperend papier
en leg je kilometers af
in hoger sferen
en declameert in de vreemdste talen
de prachtigste gedichten
Het telt niet
De schitterendste verten
verstijven…
liefde op het eerste schrijven
gedicht
3.9 met 90 stemmen
39.203 raakt zij het spoor
volledig bijster
voelt zij zich
een oude schrijfster
-totaal verward-
en in zijn
latere gedichten
toont hij
zoveel gezichten
-maakt haar bang-
zij heeft hem met
haar tranen geschreven
sindsdien
is hij stil gebleven
-al weer zo lang-
het was liefde
tot het laatste schrijven
zij voelt
haar schrijfspieren verstijven…
NACHTGEBIED
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.211 Waarom hebben zij me niet laten gaan
Naar het nachtgebied van mijn dagbestaan
Door wallen van waanzin afgezet,
In watten van duisternis ingebed,
Overkoepeld met een stolp van kou,
Waarin elk trillen bevriezen zou,
Waarin glanzen tot grauw,
Muziek tot stilte
Verstijven zou?…
Als alles eenden is
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.568 Ze vrezen niets, geen nood
waarvan ze uit angst verstijven.
Geduldig happen ze brood
dat gestaag van honger bevrijdt.
Ze peilen alles lichter dan lood
een aard die ik haast benijd.
Het fruiten van brokjes
in het zo smeuïge water
passeert de keel in slokjes
gevolgd door olijk gesnater.…