Alle inzendingen

De stad ademt uit een stap verdwijnt in de nacht ik hoor mijn stilte Stad ademt uit, een stap verdwijnt in de nacht, straten gloeien nog na terwijl licht zich terugtrekt. Alles mag even vertragen, en ergens tussen de voetstappen hoor ik mijn stilte. Een lantaarn brandt boven een lege stoep, waar nauwelijks iets beweegt. Geen stem die…

Dor blad op de grond stil sterft de oude zomer tijd neemt alles mee Bladeren lossen zich los en vallen als trage gedachten naar een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen. Hun kleuren kantelen naar een palet dat zich zonder haast terug- trekt uit de wereld, waar nerven…

....De lerares fluistert het nog eens in mijn oor: "adem ....rustig, voel wat er loskomt en laat het gaan, een last ....die je niet zult missen, durf het te vergeten ....en blijf in je lichaam, wat er ook gebeurt" ....aan opkomende tranen, zelfmedelijden ....of slaande boosheid, het is geen feest ....om te leven en een schrale troost ..…

Vijf jaar geleden stonden jullie stil om samen verder te gaan. Er was de zee, er was de wind, er waren mensen om jullie heen. En midden in dat alles zeiden jullie ja. Sindsdien hebben jullie geleerd hoeveel liefde in gewone dagen past: in een maaltijd samen maken, een hand op een schouder, een nachtzoen als de dag niet…

Ik wandel in de regen, Het regent hard, De regen deert me niet. Rondom me waart de geur van Wat je alleen kunt ruiken na regen, Gevallen op een warme straat, Anders ruikt dan op warme aarde. De geur die mij ’t meest bekoort, Is de geur van jou, Staand onder een hete douche.…

De wandelaar hijgt. Bij het achterlaten van niets heeft hij ervaren hoe alles blijft. Langs de jaren voordien ging zijn tocht. Wat tot bedaren werd gebracht, als met water besprenkeld stof, wordt herdacht. In over elkaar gelegde landschappen vindt hij één voor één iedereen terug. Alleen: omkeren naar zichzelf kan hij niet.…

Hé, Ik wou jij was de lucht dat ik je ademen kon en je zien in het hoge licht en door je gaan kon. Waar zijn je armen en je handen en die witte overschone landen van je schouders en schijnende borst - ik heb zo'n honger en dorst.…

Hier heb ik dus al jaren op gewacht Je mag als man je vrouw weer corrigeren Een ferme tik waarvan ze wat kan leren Dat ik dit mee mag maken...nooit gedacht M'n vrouw zegt: "Nou probeer het maar eens gek Ik sla je net als Rob...vol op je bek"…

stormen wijken vogels zoals slaap onbemand het bed beroert met lispelende spleetjes schemering een telraam in het hoofd waarvan de kleuren van de bolletjes afwijkend zijn van die nacht ervoor het tellen schraapt de stille woorden één bij twee wat tenslotte het vele schuiven het laken verandert in een historische metafoor geen geschiedenis…

Het nisje tussen keuken en kapstok is ons interbellum in een land van kousenvoeten merkt niemand de aanwezigheid van twee dappere bordeelsluipers. Je trekt ze aan en loopt naar de deur de wind doet open de tocht dwingt je naar binnen. De holle opgang van massief glanzend marmer en de foute kroonluchters lokken echo's uit. Jij en ik…

Ver voor de troepen uit lang voordat iemand het door heeft en ook jij nog van niks weet heb ik jouw hart allang veroverd en dat zonder een schot te lossen.…

Wees eens aardig bij een ogenschijnlijk eigeNAARdige doe vooral niet NAAR leg het accent op aardig want hij of zij of hem is anders anders aardig, anders eigeNAARdig net als jij!…

Kijk dan! het onbeminde bed van de naakte waarheid het schilderspapier wacht geduldig bezeten hongerig naar de volgende natte verfstreek een explosie van groen! bossen! natuur! vrijgevochten onder een strak gestreken hemel waterverf – zeg je maar ik weet wel beter het zijn de zilte tranen die de verf doen vloeien. hark de sombere wolken…

Als alles stil staat Met een laatste adem Het boek volledig dichtslaat Eist verlies nieuwe zinnen In besef van geen vervolg Om de toekomst te beminnen Herlezen wij herinneringen Waarin de deuren zich niet sluiten Van de zon en vogels zingen Onderstrepen en markeren Om vooral niet te vergeten En de stilte uit ons hart te weren…

moe, onmachtig langer aangeharkt aangehaakt te blijven te zwaar ligt de molensteen van goed willen en doen op mijn maag te zwaar drukt de plunjebaal met gemengde gevoelens en overtuigingen loodzwaar weegt de pet volgezogen van verhit sociale meningen zuur is de boosheid die met angstig lage pH aan mijn hart vreet mijn ziel en dichtader dicht…

De ronde kamer breekt open. Het laken valt af. Hij staat daar. Naakt in het vroege licht. Het is een moeizame start. Zijn gezicht is getekend. Zijn illusies zijn weg. Wat is verlangen als het vlees aarzelt? De ander blijft een schim in de nacht. Hij zoekt de warmte van een lijf. De geur van huid. De zwaarte van bloed. Maar er is een…

Je spijbelt van school deze droeve woensdagochtend in het chagrijnige regenland. Transparant is de ballast die jij hebt weggedaan om verder te bloeien: een oude wintermuts met als opschrift Amsterdam bloeit, gedichtenbundels en een dikke atlas – alles welkom in de kringloopwinkel. Het verschil tussen non-fictie en fictie is nog maar nauwelijks…

Alsof ik buiten ben. Jij kijkt naar de bomen, en ik naar jou, je hand rust onzichtbaar op mijn hoofd. Zag jij op de takken ook de vogels dutten? Ik wil je opnieuw wakker maken voor muziek van diep verdriet voor onze tranen. Nooit meer verzeilen in je levensdrang jou nooit meer uit het oog verliezen een bed violen op je graf jouw oneindige…

Soms heb ik het gehad Met wat ik heb gekregen Maar wat ik niet heb gekregen Heb ik nooit gehad…

Mei ligt open in het gras, het licht glijdt van blad naar blad. Ik hoor het water zeggen: pas, en dan weer verder, zacht en nat. Jij staat tussen de wilgenrij, je haar een vlaag van zon en wind. De wereld wordt een melodie die nergens begint en nergens eindigt. Een zwaluw snijdt het blauw doormidden. Ik reik. Jij lacht. Het riet buigt mee…

Onwetend van oneindigheid van jeugdigheid in levensduur van 't eeuwig Elyzees elixer in Circe's magisch receptuur troont mij de gif- en kruidenmengster schalks en bevallig qua postuur mij naar haar hoge rotspaleis daar vleien zich tegen een muur de negen van ons schip verbannen vastgeketend en tot zwijn gemetamorfoseerde mannen Doch…

Mijn moeder zei altijd, Waar een wil is, is een weg, Alleen, ik weet hier heg noch steg, Zoek nu al een lange tijd. Er was weliswaar een wegwijzer, Maar die lag op z’n kant, De richting nu lood om oud ijzer, Geen idee welke kant Ik nu uit moet gaan. Ik kan beter wel een kant op, Anders blijf ik staan, En dat schiet niet op, Dus ik…

Verkiezingstijd: daar zijn ze in mooie jurken, de feeën met hun toverstokken gericht op mijn dromen Flonkerende sterren een prachtige wereld wensen ze mij toe ik krijg het cadeau als ik wil, Zeg het maar Mijn stem maakt het verschil maar de nar lacht en danst om de blinkende jurken Hij wijst naar de toverstokken die wijzen vooral…

Ik zou je graag willen schrijven een mooie afscheidsbrief om nog een keer te zeggen mijn liefste, ik heb je zo lief. Maar ‘t papier is doorweekt met tranen de pen ligt zwijgend in mijn hand omdat geen woord kan beschrijven hoe diep mijn liefde brandt. Mijn hoofd overstroomt al dagen met wat ik graag nog zeggen wou maar tekort schieten…

morgen noem ik hem weer vandaag hij breekt het gewelf de glooiende hersenhelft de wervelende winden zonder geluid slakkengang van sporen zonder oren zij komt slechts vooruit door zijn tellende herhaling der woorden, absurde trilling in een glooiende wenteling naar binnen het slakkenhuis vermag slechts vier windingen…

De ronde geheimkamer breekt open, het okerkleurige linnen valt af, en hij staat daar, naakt in het kille, vroege licht. De scheppende start is een moeizaam graf voor de illusies op zijn getekend gezicht. Want wat is verlangen als het vlees nog aarzelt, en de ander slechts een schim blijft in de nacht? Hij tast naar de warmte van een levend…

Ik zal niet alle verhalen vol onwaarheden herhalen of weerleggen, rechtzetten noch tegenspreken, die door de eeuwen heen over mijn reis zijn verschenen. Ik zou het firmament kunnen vullen met de uitbundigste leugens, de meest vreemde verdraaiingen, de overtreffende trappen van overdrijving en het buitenproportionele hopen van mensen op…

Nu rijpt de herfst de rijkgebronsde peren; De sappige applen glansen, rood en goud, En prachtig prijkt, gelijk een toverwoud, Het bos, dat groen in purper doet verkeren. Krachtige balsemgeur uit kreupelhout Van eiken stroomt mij tegen, zilvren veren Doorstrepen 't reine luchtblauw en vermeren Tot één wolk, die de zon gevangen houdt. Nu…

Een dag waarop de liefde lustig bloeide, vol regen eerst en daarna zonneschijn, zo´n dag waarop mijn hart voortdurend jubelt hoe mooi het is om jij en ik te zijn. De kinderen waren hier, en ook de kleine, die heel de wereld nieuw maakt, ongezien. Kon ik maar altijd leven in september, maar da´s waarschijnlijk meer dan ´k verdien Oktober…

Zeven zilverwitte zwanen zweven rustig boven uw bruidsbed Zeven zilverwitte zwanen bewegen door de alsmaar ijlere lucht Zeven zilverwitte zwanen strijken neer op het tevoren bepaalde moment Zeven zilverwitte zwanen spreken u in koor zachtmoedig toe Zeven zilverwitte zwanen nemen u liefdevol op hun schouder Zeven…