637 resultaten.
Geef me een tuin!
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
3.741 Geef me een tuin, waarin
poliepentrossen hun zaden zwellen,
en woekeren over benige pergola's.
Bemest met levensleed wordt driemaaldaags
het onkruit uitgebuit.
Het is niet bloeien maar bloeden
zei mijn moeder,
maar nu bloeit ze
en bloedt niet meer.
Met mijn hark hark ik
de blaren bij elkaar
die op elke beknelde gedachte groeien
en…
Jaaroverzicht
snelsonnet
3.4 met 21 stemmen
2.471 Het oude jaar gaf veel te snel de geest:
Wij knipperden maar even met de ogen
En reeds zijn alle dagen omgevlogen.
Nee, het is echt een jaar van niks geweest.
Wie weet toont men in later tijden aan:
Het jaar tweeduizend heeft niet eens bestaan.…
Altijd alles in beweging
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
821 Zoals de zee met haar eeuwige getijden
is altijd alles in beweging:
de liefde, de haat,
het begeren;
de stilte en de rust
ondanks alle schijn van het tegendeel.
Alles komt en gaat,
wordt geboren en sterft weer:
de glimlach en de grimassen,
de tederheid en het mededogen,
alles komt en gaat
en niets is hier bestendig.
Vervloeien van werelden…
Postuum
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
1.577 Een gapend gat,
de grond nog vers
op wat wormen na.
Slapend in vergetelheid
rusten hier mijn botten
en lig ik te vergaan.
Kraaien plukken,
bode van de dood,
tot alle eindjes bloeden.
Zeg me, zwart gezelschap
of er voor dit dode lijf,
tranen vloeiden.…
Genadetijd
gedicht
2.2 met 14 stemmen
12.044 Gearmd en vol geest lopen we richting zon.
We hebben contracten te vieren en legaten
Die we onze doden vermochten aan te praten.
We zijn nu rijk. Echt waar! Alles wat nooit kon
Kan nu wel. We bliksemen volleerd als goden,
Bestieren hemel en hel. We stelen liefde
En planten haar snel diep in onze buik. Mijn lief, de
Koning benijdt ons. We zijn…
Dageraad
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
822 Ik sta op
schuif het gordijn opzij
een ster schijnt mij flauwtjes toe
Het blauwe uur
daarna de zon, de dag, de zaak
ik ben nu al gaar
Bij de wasbak tref ik mijn gezicht
een verse wal is in de maak
ik zie een mens, eiwit belicht
een onsje wil op liters water
Maar ook spiegels zijn gevormd
metaal en zand, meer is het niet
- veredeld…
De dichter en de dood
gedicht
2.8 met 42 stemmen
23.164 Ik peuter maar wat en ik mier
aan gindse wilgen hangt mijn lier
onbereikbaar voor de hand
in 't bekende polderland.
Ik peuter wat en mier verder
in de woestijn is geen herder
de wolf in schaapskleren gehuld
huilt, doch de jager brult
Brult tegen de karavaan
die verder trekt naar Ispahan
brult vanwege de vette kamelen
en de ruiters die…
Twee zonnen
gedicht
3.3 met 45 stemmen
18.377 Wanneer ik slapen ga ligt de zee nog steeds beneden
en altijd is de zon me voor.
Ik sta bij een uitsnede
van donker water en later ben ik bij de boten
met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen
en tussen de schaterende meeuwen weleens opgetogen.
Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef
naast een datum. En ik zie hem in de verte
gaan…
Bitter mooi
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
609 en stil te staan
Leegte kent de schoonheid
maar proeft haar niet
Is noch puur en noch onrein
Is niet
Laat los wat je verwacht
‘Nu’
vindt zijn constante
in vergankelijkheid
pretendeert niet meer te zijn
dan de werkelijkheid
van schijn:
pijn en schoonheid…
De aftocht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.140 Nu Neerlands nuchterheid
haar koorts heeft afgelegd
en onze jongens
al lang weer neergestreken zijn
en van de buis
koesteren vluchtige vlagen
nog drie van de duizend vanen
die de wind ooit dragen mocht.
De straatlantaarn op de hoek
houdt hen nog hoog en
om de pit danst nog een wake.…
Dijken
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.027 Mijn laatste gedachten vandaag:
mijn huis is nog niet opgeruimd,
mijn papieren zijn nog niet geordend,
ik ben weer niet begonnen met geld te sparen.
Ik ben wel een illusie rijker:
jij hebt mij vandaag verlaten,
en dat terwijl ons leven samen
sterker zou zijn dan de Nederlandse dijken.…
Absolute heerser
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
775 Hij geeft de bouw van tempels vrij
en vlakt nog wat historie uit
punt dan de toekomst nog eens bij
Zo schetst zijn losse pols breeduit
en stemt zijn grootsheid eeuwig blij
Dan zonder langer nog te dralen
spoedt hij zich naar het toilet
om als een ieder neer te dalen
alwaar hij zuchtend zich ontzet
om in klein geërger te verdwalen
De pot…
heeft u mijn vriend gezien?
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.482 hij heeft een dikke witte buik
een grijns op zijn ronde gezicht
koolzwarte ogen daarboven
waarvan er hier nog eentje ligt
hij droeg een malle hoed
en hield een bezem in zijn hand
zijn neus oranje als een peen
een kiezelsteen als tand
ik begrijp het niet
hij had geen benen
maar de zon ging schijnen
en plots is hij verdwenen
heeft…
geschiedenis
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
616 wie weet nog hoe onze ouders
dit landschap zagen...
wij merken het nauwelijks nog op
passen snelheid aan andere
weggebruikers aan
en proberen zolang het gaat
een beetje bij te blijven
geen tijd rest ons
om in het geheugen te zoeken
naar dat wat ooit is geweest
'geschiedenis verwijderen'
staat er ergens op extra
achter internet…
Vooravond
gedicht
3.3 met 80 stemmen
76.543 Dood is mijn vriend. Nog altijd schijnt de maan
Naar binnen, uit zijn asbak kringelt rook,
er ligt een boek, de radio staat aan.
De rozen die hij kocht zijn nog bedauwd.
Een scheermesje, een spiegel en wat coke
Staan op tafel klaar voor zo meteen.
De kachel doet haar best, maar hij blijft koud.
Alles is nog precies zo om hem heen -
Maar…
Tijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
974 Als fijn zand ongrijpbaar
glipt elke tik die ik hoor
onbeïnvloedbaar qua snelheid
tussen mijn vingers door
Ook al duurt een feest veel langer
dan een halfuur tandartsstoel
de klok maakt duidelijk onderscheid
door wat ik wezenlijk voel
Wat mij vooral zo opvalt
is dat een gebeurtenis
als dopen of met elkaar trouwen, voelt
alsof dat voor…
bij een foto
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
802 op het oog een foto
uit voorheen de USSR
maar schijn bedriegt
we schrijven 1954
in Den Haag op een schoolplein
aan de Ferdinand Bolstraat
rennen piepjonge scholieren
tijdens een autobandenrace
naar de blinde muur
van de toekomst die later
vaak zo kwetsbaar bleek…
Het verbreken van onwetendheid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 Vol ongeloof ritselend en dwarrelend
Jaagt de herfstwind de gevallenen voort
In het zachte mos lag zowaar ‘t end
Opeens was daar de hemelpoort
De zomerwind had speels aan ze getrokken
En nooit hadden ze vermoed
Dat ze spoedig zouden ontvallen
Om gedragen te worden in de stoet
De lentewind had mooie beloften gebracht
en ’n ruisend…
writers block
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.158 Writers Block, het bejaardentehuis
voor te laat overleden schrijvers,
landerig gelegen aan eendenloze vijvers,
niet alleen bewegen, ook de penvoering steeds stroever,
zelfs geen zwam, siert de zompige oever.…
vertel me wie ik was
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.144 al probeer ik
het sterven te mijden
op mijn verleden
kan ik me niet
voorbereiden
ik ben er geweest
zal ik niet kunnen zeggen
mijn bestaan is ook
amper uit te leggen
de dood maakt
dat mijn historie
geschapen wordt:
een groeiend monument
waar voor de nabestaanden
reeds de fundering is gestort…
De natuur eender
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
664 De zee overwint de zee
wanneer de golf het hoogste punt bereikt
De golf slaat om, altijd
tot de branding bruisend gesmoord
waar zij zich strekt en terugtrekt
falend in het moment
haar eeuwigheid viert
Wind en water
waar de zee in het gruis van machtige bergen woelt
De berg overwint de berg
wanneer het puin zich met de pieken voedt
Het…
Zee
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.720 Ter kimme schuift een boot
van noord naar zuid, onhoorbaar
langs de smalle strook tussen lucht en zee,
tussen grijs en grijs.
De avondbries geeft koelte aan de vermoeide geest
bij het rusteloos ruizen van de branding in het luie
landschap van pieren en dijk en scheepswrak.
Achter mij, in het polderland,
de windmolens met wentelende wieken…
Dit huis
gedicht
2.9 met 16 stemmen
9.093 Laat hier geen twijfel over bestaan, dit huis
zal bouwval worden met de grond gelijk
ook dit gedicht. Omdat ik stenen met een zin
en met cement elk voegwoord vergelijk,
de gangen met mezelf en daar dan in
verdwalen. Ramen, trappen, deuren, in en uit
van kinderen die bij hun moeders blijven
zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.…
Sarcofaag verzonken
gedicht
2.2 met 27 stemmen
10.261 Sarcofaag verzonken
in de hal, en jij
alleen op de boot
in de nacht.
Generatie in steen, de
jaren gehakt uit graniet.
Je schatten versleept
naar een andere oever.
De mummie ontwindseld,
het gezicht naakt:
door priesters gelooid,
verkocht op een ansicht.
----------------------------------
uit: 'Alsof ik stof ben', 1989.…
Versailles
gedicht
3.1 met 19 stemmen
6.345 Onder de vloeren verhuizen wormen de geraamten,
maar op de daken schikken geesten hun vleugels.
Geluidloos wordt in dit paleis de weelde bewaard en
in negen diepe kisten de verwrongen sleutels.
Het is verboden onderling de koning aan te raken
of het verloren voorwerp van een hoveling terug te vinden.
De zonnestralen hebben openbaar de zon verlaten…
Negende gedicht voor Maria Magdalena
gedicht
2.6 met 62 stemmen
45.917 Ik heb je aan de ketting van mijn slaap gelegd.
De kamer stuiptrekt en het bed wordt groot.
Mijn zaad bevlekt de lakens met violette tatoeages.
De lege lamp voltooit ondraaglijk het lichtjaar.
Wij weten weinig van de weelde, maar we weten
dat weelde niet meer wederkerig is. Immers
na de paartijd gaan de vrienden huiswaarts
blauw geschminkt…
Natuurproces
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.280 Spinrag ligt als een
dun geweven sjaal rond
stakerige schouders van
wat struiken in mijn tuin
Geen kruid lijkt opgewas-
sen tegen het verstrijken
van de tijd en zelden lag
een hof er zo verlaten bij
Mijn lustoord blijkt ver-
gankelijk te zijn en mij
rest slechts een uitzicht
op het brakke paradijs…
dino-wiegelied
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
636 met een donker gebaar
plooit de nacht alweer
een vouw in het bestaan
van onafgewerkte plannen
tot rust gekomen handen
hunkeren onder hun juk
van overjaarse lagen eelt
naar hun verleden satijn
dit heden en haar duisternis
kunnen niet bekoren noch
het ochtendgloren wekken
de tijd groeft een nieuwe stempel
en draalt verder op 78 toeren…
zwanenzang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.006 Duizenden sterren achter dichte ogen
Met vleugels stram
En snavel in papieren veren
Dromend van zon
Zoekend naar wat goed is
Een boom strekt zijn takken uit
Ze vallen
Bladeren van vroeger
Ze vallen
Zomaar zonder pardon…
vaal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
584 hoogdagen der ongewissen
stromen rivieren
langs mauve beekjes door,
waar berken staan
met eekhoorntjesbrood
al op de knieën gedwongen
in het vaal gele zonlicht
dat moerassig in het
landschap overgaat
tussen de lange halmen
van grassigen
slaan soortgenoten
slijpend door de wind
geen eerbied kan
hier een soort nog redden
vergankelijk…