732 resultaten.
Priemgetal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 vervelen
twee is symmetrie, geen vrijheid
van bladeren in matige wind
als door de rede wijdverspreid
die chaos in getallen ontbindt
laat me aan enige orde vastklampen
om de verwarring tegen te gaan
die ik uit mijn hoofd wil stampen
ik wil niet verdrinken in talloos bestaan
of tot strekkende leegte verdampen
als atomen van een ondeelbare oceaan…
Ver weg, zonder mij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
586 Badend in duister
Verlangend naar jou
Drijf ik op de oceaan
Verloren in het gemis
Gedachtes raken bevangen
Verleden, heden, toekomst
Zink langzaam,
Tot de bodem van het bestaan
Een diepe slaap
Vervult mijn wens
Geest overstijgt
Stroomt weg
Naar een plek
Waar ik jou ontmoet
Waar zielen versmelten
Het duister verdwijnt…
Mantelvriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Waar ik leef
ben ik rijk
zonder gezeik
als een oude eik
heb ik gezien
hoe liefde
een man gek heeft gemaakt
ik heb gehoord
hoe een gekke man
door liefde werd geraakt
vlinders vliegen
naar zijn gelijkenis
een zalm die terugkeert
uit de oceaan naar de rivier
die er ligt om te sterven
onhoorbare zucht
een opstijgende zwaan…
oferande 2
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 er lopen kinderen naar
de lage zandduin
jonge gezichten gekleurd
met rood pigment
tere hoofden onder de
verschroeiende zon
volgen in trance
de slingerende weg
de angst is meester
de vloedgolf die liefde
ademloos smoort onder
diepe lagen zand
de ultieme offerande loopt
naar de Stille Oceaan
kinderharten verstommen
de hoofden…
Vergeten landschap
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
569 Het was een vreemde gedachte
die in ons was gekropen
een dief in een rijk huis
er was niemand thuis in het landschap
alle dromen in donker verdwenen
nu er onmacht was verschenen
in gevoelens duister en droef
kwam de rivier met woeste golven
de boze oceaan en dwaze wind
het landschap onbemind
in getuigen van vergeten
alsof we het allemaal…
in medias res
netgedicht
2.5 met 22 stemmen
1.315 in het midden van de dingen kroop een stille wanhoop binnen
hoe één hapering het hart in verstoring bracht een diepe stilte
vanaf het ei dachten wij dat wij en iedereen voor altijd zouden zijn
maar ook sliep in ons het sterke verlangen dat de oceaan
ons ooit als een regendruppel zou ontvangen
in het midden van de dingen kroop een diepe…
Nog heel nabij
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
160 Je bent niet alleen
ook al zwijgen de verdeelden
want uit beeld raken is een dwaling
waarmee we toch verbonden zijn
met gedachten nog heel nabij
passend bij bijzondere momenten
voorlopig gepasseerd door ‘t heden,
het overdenken golft mee met een zee
aan herinneringen naar bruisend dichtbij
haar geluid gelijk een oceaan
omvat het al…
wat ik je wens
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.722 ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan
ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke…
Op zoek naar waarheid
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.028 Waar heeft die Nostradamus iets over een golf vernomen,
Die duizenden en duizenden het hemelslicht doet zien
Hoe kan het dat voor Mozes wel
het water zich laat splijten,
Op zoek naar het beloofde land dat ligt bij de Jordaan,
Hoe kan het dan dat kort na kerstmis
water hen deed lijden,
Op zoek naar waarheid dwaalt er iemand bij de oceaan.…
Zee
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
1.158 Op het strand,
mijn gezicht naar de oceaan gekeerd,
zong ik met vissers
terwijl we zware netten binnenhaalden.
In de haven,
stond ik schouder aan schouder met werkers,
containers met vreemde schrifttekens
van roestige boten takelend.…
de zee is van de kook
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
788 het dragen
van emmertjes water
naar zee en oceaan
voor warmte aan de vissen
geeft heden een ozonkater
zont straalt ongebroken aan
celsianen hebben uitgewezen
het zoute water is gerezen
smelt maakt steeds ijs vrij
de pool krijgt zelfs eigen tij
tijd voor de greep uit ons vriesvak
naar ijsblokjes voor in de koelzak
als druppels op een…
duin
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.003 uit duinen waar ik zonnewandel
verzweeft mijn geest over het land
bij ‘t ruisen van het zilte branden
door weeë luchten overmand
over een panoplee van paden
stamp ik mij lodig door het zand
en voel mijn zool de treden raken
mijner gedachten, hand over hand
uit schilf’rend drijfhout dagen wijde
beelden, azuur, een oceaan
totdat een prikkeldraad…
Vallende ster
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
619 voor ze uitdooft…
verdwijnt…
in een oceaan
van eindeloze leegte…
"Het leven is een lichtflits tussen twee eeuwigheden duisternis."
Nabokov…
gezichtsbedrog
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
516 anderen
die het hier nog amper zien zitten
zwalpend in een zee van ellende
en haast verdrinkend in
een oceaan van pijn
blazen zich op.
gelukkig ver weg van de massa
maar dichtbij de hoop
om voor altijd
ergens toch nog
gelukkig
te kunnen en te mogen zijn.
zijn deze laatsten:
helden
of
slachtoffers?…
Bon Voyage mon Chérie
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
611 ga maar dromer, het is tijd
dank voor elke bijzondere dag
jouw woorden, ik bewaar ze
en plak ze aan de horizon
als een zonnige lach
de boot wacht
brengt je over de oceaan
naar de lichtjes bij nacht
vergeef me mon Chérie
ik kan niet meegaan
zie niet meer om
onderschrijf het leven
speel, speel de muziek
dans, dans, heb lief
je hebt zoveel…
Weeffouten?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
481 Zaai de paddenstoelen in mijn
herfstig hart als ik naar
onbekende oorden reis,
verstrooi mij in de sporen van de
golven van een bloemen oceaan
en zal ontwaken voor het naderende einde,
laat mij zwarte
aarde eten indien
ik in de armen stijg
van een argeloze orkaan, die
mij aan de geparelde zwijnen voert
als aandenken wat voor…
Als je weet hoe hard het ijs is
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
496 Stormachtige furie
Met veel venijn in
Vuur en vlam ontstoken,
Door redeloze razernij zo ver
Gebracht dat de wereld waarachtig
Even stilstond - is nu door
Winterkou tot bedaren gekomen
En de golven op jouw oceaan
Van hartstocht lijken in zichzelf
Bevroren - schuimkoppen die nu alleen
Uit ijs nog bestaan - zachtjes probeer
Ik je…
Wat ik je geven kan
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
849 Ik heb een zon voor op de dag
en een maan voor in de nacht
Sterren die aan de hemel staan
water van een oceaan
een foto aan de muur van Mars
en bubbel belletjes in een cola glas
een lichtje uit een gekleurd buisje
wellicht zelfs een klein huisje
ik geef je regenbogen
en intieme dagdromen
een hart vol verlangen
altijd in jou belangen…
Druppels uit de kraan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
610 Geen oceaan.
Wrijf uw ogen uit en zie een wonder!
Druppels stromen uit de keukenkraan.…
Vrijdagmiddaggebeden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 zij verheffen zich in
onaantastbare formaties
stapelen agressie na
uitgesproken te zijn
ongelijnd zwieren
woorden als denkbeeldig
eiland in de grote oceaan
zonder ooit te standen
tot hij zijn
wereldbeeld ontvouwt
vrouwen charismatisch
bindt in hun gezinssituatie
mannen simpel
om zijn vingers windt in
bevestiging van hun bestaan…
cirkelzwemmen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
526 zie in
jouw gedachten
de metersdiepe
oceaan fascinerend
toch
doch
jaren geleden
kregen een
aantal geldmaniakken
een zeer
slecht idee
zij roofden
zeldzaam mooie
wilde dieren
zwemmend springend
uit deze
gigantische wereldzee
totaal overrompeld
niet wetend
wat hun
verdere generatie
zou moeten
doorstaan
GAAN
voor stomme…
Midgard in eindeloos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
111 Met meel in de mond
sleuren ze je weg
uit je verwachtingen
de rimboe van de hoop in
Het witte poeder
blijft op je plakken
als een vale uitslag
van je vlees
het enige houvast
voor je gedachten
in Midgard, de middentuin
van bekende streken, omringd
door eindeloze bergen
een oerwoud in het zuiden
en de oceaan in het westen
waar de…
Toen en nu
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
111 Mijn herinneringen drijven ver weg
Op de eeuwig deinende golven
Van de oceaan van mijn gedachten,
Zonder einde in het verschiet.
Het zijn vooral beelden zonder tekst,
Zonder geur, met veel gevoel,
Dat in mijn hart weerklank vindt,
Mij als ’t ware weer in ’t toen bevind.…
kom mee!
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.423 laten we naar de maan zwemmen
laten we door het getij heen klimmen
de avond doorbreken
die de stad probeert te verstoppen
laten we vanavond uit zwemmen gaan lieveling
het is onze beurt het te proberen
geparkeerd aan de rand van de oceaan
op onze rit door het maanlicht
laten we naar de maan zwemmen
laten we door het getij heen klimmen
ons…
zee aan zee
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.781 het blauw gevuld met meeuwen
zo wit als zilverzand
een V-formatie vliegers
verjaagt de winterkou
met zuiderzonnewarmte
vanuit een hemels blauw
het bruisen van de golven
die breken op de kust
het ruisen van de harten
die ademen naar rust
waar komen al die spetters
die glinsteren vandaan
hoe wuiven warme golven
wat stilt een oceaan…
Thalassa
poëzie
4.2 met 11 stemmen
3.305 Onbewogen,
Onder de koperrode maan,
Aanschouwden onze ontroerde ogen,
Onmetelijk, de Oceaan!…
Over Zee
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
911 Ik sterk mijn armen,
een wals,
in het zwakke zonlicht,
laat mijn gevoelens gaan,
met het gezang,
het mysterieuze gefluister,
over zee,
waarnaar ze zullen verdwijnen,
in de wilde diepte van de oceaan…
in een stenig land
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.195 een stenig land
alles met de blote hand
verwond bij het splijten
mijn armen laten openrijten
aan de scherpte van het puin
maar alles is nu eindelijk weg
het zicht is vrij en ruim
nog groeit er niets
uit zaden die op een
later leven wachten
in blakerende zon en
diepvrieskoude nachten
ik zal de grond
besproeien met verdriet
die oceaan…
Levenskunst
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.105 weekend levensritme bepalend
baken in de oceaan van tijd
na pensionering gewone dagen
levensreis zonder stations
weekend vrijheid zonder plicht
onderscheidt zich van midweek
nú sleur en onbewust bestaan
in gevoelsmatig tijdloze wereld
ontsteek licht in oud baken
stijlvol golfen op zondag
geeft weer ritme en houvast
hoe ouder hoe korter…
Ik was ooit orkaan
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
716 naar de kale vlakte
schoonde land en erf
van ongerechtigheden in
mijn spoor van pas verleden
nog razen wolken
langs het zwerk
verregen ik het
klokkenluiden van de kerk
maar mijn werk is gedaan
de schade lijkt beperkt
leg mij langzaamaan te ruste
laat winden nog wat zuchten
ik was ooit orkaan maar in
het wilde waterspelen op
de oceaan…