486 resultaten.
avec le temps
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
712 met dank aan Léo Ferré
een belegen porseleinen wasbak
aan de straat gezet
voorzien van nikkelen kranen
waardoor geen water
meer zal stromen...
de tragiek van afgeschreven
gebruiksvoorwerpen die
dienst hebben bewezen
zo ook wij na bewezen diensten
na verloop van tijd worden
weggestopt in 'Huize Enderust'
en waar je al naar gelang…
De oude dame
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
607 De oude dame draait zich
Om haar wankelende as
Ze schud het stof van jaren
Van haar tot op de draad versleten jas
Haar huid geplooid
Haar botten kraken
Het eind nabij?
De laatste pil zal bitter smaken
Haar zuster even oud als zij
Zal uit het zicht verdwijnen
In de nieuwe tijd
Zullen er andere lichten schijnen…
Knagende tanden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Langzaam sluit een gordijn
het zicht op het huis verandert
er bladdert verf een deur piept
ergens moet wat hout vervangen.
Een huis blijft huis de vorm blijft
de stenen staan als muren
maar ergens scheurt een barst
en hoort men spanten schuren.
Nog fier en trots heft zich het dak
in weerstand tegen ongemak
tegen slopende weersomstandigheden…
Donker in duplo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 de man op de bank ziet de man van de bank
hij staat daar achter het raam
naar buiten te turen, en ziet de man op de bank
beiden drinken wat, beiden staren wat
de man in de schoudervulling rookt een spriet
de man in de zwammenjas rookt wiet
het licht gaat uit, de aktetassenman verdwijnt
de man op de bank zwaait
naar de man in de zwarte sedan…
Bespiegeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
528 Winterse bomen
weerkaatst in vensterverval.
Ooit was het hier warm.…
TIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 zal het haar dan nu met deze zomerdag vergelijken?
eerst, verlaten in het donker, verlangt het naar het licht.
het ziet hoe ratten vreten aan de wallen van de nacht.
het glijdt altoos somber weg en verder nog naar nooit.
daar staat zij plots, haar bloesje los, en stralende.
het ziet hoe het in haar en hen de wijde hemel ziet.
ziezo. ook al zijn…
LUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
493 er komt verlangen in de zee van het verlangen,
een draaikolk van lust in het golven van de lust:
enkels vormen enkels in het water en het zand.
het treiterkleedje deint omhoog, en valt nat neer.
nog half aan land omrandt het maanlicht vals
haar zachte lijnen, werpt vage schaduw scherp
op algen, schelpen en botte ribbels in het zand.
het sleurt…
Versteend bewegen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 wist het
ongeziene
om de hoek
voelde
wisselen van
spanning overal
hoge tonen
doken krijsend
uit mentaal verval
panisch lichtte
chaos op in
het donkere heelal
strak van schrik
deelde ik dit
apocalyptisch ogenblik
waar dood
gestalte kreeg in
versteend bewegen
zonder afrit
doolden de
gebroken wegen
brak leven
in…
drentse nazomer
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.268 klein verval, voor wat komen zal
in een septembermaand
die zich nog hoogzomer waant.…
Enkele reis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
609 ben weer ingestapt
heb het perron verlaten
er was geen hond
wel verval in alle staten
mijn kaartje enkele reis
had geen prijs voor veel bagage
letters spiegelen in het donkere raam
bestemming einde zonder naam
voort denderen we weer
de conducteur komt nog een keer
hengelt voorzichtig naar een praatje
verlegen in zijn eigen plaatje…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 een ijdel schildpad
in maatpak gehesen
walst kruipend in mijn oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert…
De grillen van de mode.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
699 Ze predikt over stijl en welbevinden,
en dat wat we tot kort voordien beminden,
verwijst ze naar het land van het verval.
Gewiekst wil zij ons om de vinger winden,
ons lokken in haar luisterrijke val,
maar 't blikveld dat ze gunt is klein en smal -
al weet zij vlot het grote geld te vinden.…
Humor.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
780 Al kan haar glans niet iedereen verblijden,
vertoont ze zich maar best niet overal,
ontsnapt ook zij niet steeds aan wat verval,
ze blijft verheugd een warme gloed verspreiden.
Het is wel waar, de humor heeft haar kuren,
ze werkt niet altijd zoals was bedoeld.…
containerramp op mijn Wad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 tijd met zoete elementen
het Wad besmeurt met ons
vermaak, bekostigt met
het loon dat ons nu toekomt
watert zich in zoute tranen
en containert sprakeloos
van strand tot duin van kwelder
tot aan dijk en bodemt dieper
dan het leven dat zich nu geeft
hoe verwondt de mens
zijn kansen wanneer storm
de grondzee opent
voor een eeuwig verval…
wind blaast snel verval
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
693 voorbij
alleen wolken blijven
ze dromen zich naar mij
in vormen naar normen
die net anders zijn
ik zie handen komen
vingers knijpen niet
grijpen niet maar strelen,
zachtjes voor het oog van velen
herstellen wat vervlogen lijkt
ze lachen als gezichten
wangen bollen overal
guitig of vervloeiend
bovenkanten groeiend
de wind blaast snel verval…
de dood
hartenkreet
0.8 met 6 stemmen
1.164 Verval, verloedering en tijd, dat is de dood.
Gedenk te sterven!
Aanschouw de gek die met zijn dode loden last,
al staande op een muur
verwoesting propageert
en niets meer leert
aan wie al brandend en doorstoken
lichamelijk verteert
en toch nog declameert: O death where is thy sting-a-ling-a-ling
and where thy victory?…
vergankelijkheid
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
2.134 als de nacht nog stil is en een enkele ster
nèt door het zachte wolkendek ontbloot
in schittergloed zijn licht verspreidt van vèr
onaantastbaar schijnend voor verval en dood
zie ik een glans, die ons na lichtjaren bereikt
wellicht gebroken in het tijdsgewricht
eeuwigdurend, zoals het hier op aarde lijkt
een vast punt van duurzaam schijnend licht…
Verzoening
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.274 Je spleet de taal
je penetreerde het water,
je hield het in je handen
zwervend, je gaf je over en zei
dit is mijn lichaam, dat
gedompeld werd, wat mij raakte,
een mismaakt gevoel zonder averij,
getekend door verval, eroderend
in getal, vergaan tot in de schoot
van dat bestaan.…
Vergruisd
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
426 Mijn afstand onttrokken
aan het oog, wijst
het niet waar ik was,
maar loopt steil omlaag
door het kristallen gruis,
naar een dal waarin ik mij
niet durf te wagen, waar ik
het huis verliet, wat ruimte
biedt, voor nooit gestelde
vragen en verder verval.…
MIJN LICHAAM DE AARDE
hartenkreet
3.1 met 16 stemmen
1.805 mijn kennis is de hemel niet
begrenst mijn kunnen
beperkt mijn weten
de hemel eindeloos
mijn gedachten vlieden voort
stromen verder
groot verval
gèèn vergelijk
rivieren zijn gèèn gedachten rijk
mijn geest het heelal
zo groot, zo immens
ongrijpbaar, ontastbaar
het leven beheerst mijn geest
is nooit in het heelal geweest
mijn lichaam…
Ode aan de Leegte I - Visioen in kristal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 In lang vergeten kamer wacht
een sombere eikenhouten kast
heur arabesken nervenpracht
door diepe tijd onaangetast
Verborgen glazen ingewanden
roemers, kruiken van kristal
die in vergetelheid belandden
en allen zwemen naar verval
Kelken eeuwenlang gevuld
met sanguinolente wijnen
thans in dwarrelend stof gehuld
aldus gedoemd om te verkwijnen…
leven krimpt tot een gebaar
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
624 de klok verslaat de tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig…
herfstzielen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
647 nevel hindert het ochtendgloren
er is geen sprake van klare taal
of hoop op heldere gedachten
de dag blijft hangen tussen oeroude
stenen in geur van bladerrot
en sfeer van schoonheid en verval
bij het veen waar zij gevonden is rijzen
angstige gedachten, stijgen vragen op:
hoe kon het gebeuren, was ze alleen?…
Laten wij al afscheid nemen
gedicht
3.0 met 1 stemmen
12.439 Wij zullen
elkander niet vervelen met ons verval
en sterven stil, zonder tijding,
zonder deining, wetend:
wij zijn in wezen
nooit kapotgegaan.
-------------------------------------------------
uit: 'Stoppen met roken in 87 gedichten', 2017.…
De hardste klinkers?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 versleten blad als onzin
waarmee de wereld wordt
volgeklad, feilbaarheid
in een oceaan van inkt
waaruit de menselijke aard
doorklinkt, vanuit de jongste
geschiedenis, te vaak verzwegen
het zijn de hardste klinkers
zelfs zonder discriminerend
hoorngeschal om het plaveisel
van ethiek te bekleden of komt
het om de diepte van verval…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 een straffe storm of bedreigende waterval
ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen…
Mona Lisa
netgedicht
4.6 met 29 stemmen
473 ze verraadt niet, hoe ze het eigenlijk vindt
om in de belangstelling te moeten staan
misschien verafschuwt ze wel deze baan
het blijft de vraag, wat ons eigenlijk bindt
toch is ze mooi, ik hou van haar zachte huid
die geen verval toont, van de vergane tijd
al kan ik wel een beetje licht op haar kwijt
voordat ik het landschap achter haar sluit…
Meditatio mortis
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.763 Niet langer wordt mijn geest gekooid, geknecht
door een cocon van grove stof, waarvan
elk pijntje, steekje het verval voorzegt
dat ik zo onderhand verwachten kan.
Misschien is sterven wel geboren worden.…
Visioenen van Johanna
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
1.993 Daalt er uit de lege hemel
een vleugelloze engel af
die geen engel was of is
of als gevallen hemelinge
het verval niet meester is
zakt er neerwaarts uit de lucht
een laken met alle dieren van de aarde
onrein gelijk de engelengedachten
en klinkt er met een zucht
te midden van de engelengeslachten
dan een stem die slachten aanbeveelt
en eten…
voorbij de dood
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
653 dit huis met haar lege kamers
en jij, met je vele vervlogen dromen
jullie passen niet bij elkaar
jij erin en het huis rondom jou
gevloek is wat ik zie
dit einde werd voorspeld
zoals zovele anderen
nam je het niet ernstig
teveel bezig met morgen
was er altijd het verval
een brokkelmuurtje meer of minder
dank de bouwer maar
nu is er niets…