5142 resultaten.
Strandstorm
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
848 Ver weg waaien nog de geluiden
van een warm te vinden sponde
waar de wind van de vergetelheid
zijn adem nog niet vond.
Ook rotsen van Gibraltar
torsen hun luimen door de eeuwen
met een schuimbedekte wereld
waar de storm nog immer waait.…
De tijd staat open
gedicht
3.0 met 24 stemmen
12.790 De tijd staat open, het hijgt aan weerszijden
of avond en donker elkander omarmen, het slaapt
dat het kraakt in de stokoude boomgaard, zwanger
van wanvruchten galappels wormen
in het huis het gemor van adem, van data
dat de nachtschade hangt aan zijn leven
dat de zaaier ontkiemt in zijn veldbed
dat de groene woorden als kersen bederven
bij…
's Avonds verdeelden wij de aarde
gedicht
2.8 met 23 stemmen
13.868 We roken hout
en hars en werden meer gewaar: adem
en ongewassenheid van elkaar. Een
stal vol ongeduld. Kwam groei nu maar.
-----------------------
uit: 'Kindsbeen', 1995.…
eenvoudig
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
589 ik wilde weer ademen zo-
als vroeger ik dat deed,
vrij als een kind in de zomer
al kies ik liever voor de lente.
ik wil niet voor me zelf spreken,
maak het wat algemener.
ik ben goed in verbloemen,
de warme inborst klopt
doods in mij, als ik mag
zeggen dit zo.…
Jouw wintergevoel
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
753 verdwijnen
of dat het wordt zoals Vivaldi in tonen van muziek
door het koude jaargetijde de zon kan laten schijnen
en dat je weer mag zien, dat de kale beuk
nog steeds de kleine vogeltjes op haar takken draagt
elk bevroren twijgje hunkerend in een vergezicht
zich buigt naar helend licht, ook lente vraagt
zie mij die de bloesems naar je adem…
Ezelskeuze
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 Het bleek, dat hij een echte ezel was:
hij kreeg het maar niet warm met edelgas
en pijnlijk was de adem die hij haalde.
De alken echter gierden daar toen om.
Hij dacht 'Ik wil de moed toch niet verliezen'
en trachtte nog het hazenpad te kiezen.
Als ezel was-ie uitermate dom.…
Gouden hart
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
722 Hij bracht de kleuren van de papegaaien en
de regenbogen onder woorden, soepel als een
lasso, hij zalfde ons met de zachte golven
van zijn geurige lichaam, terwijl aftakeling
hem tergde als een gifslang in zijn bloeds-
omloop, bleef hij tot zijn laatste adem
poëzie halen uit het diepst van zijn longen,
de gouden blaasjes naast het gouden hart…
Reis naar de stilte
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
551 Als je mij toelaat, in droomwereld
of niet geveinsde werkelijkheid
reizen we samen naar de stilte
onder bloesem van de vlierstruik
ruiken we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
of kleerscheuren van liefde
graven we rivieren om te bevaren
onze jeugdigheid en eerlijk streven
begraven we liefde om te bewaren
als een schat…
Fictief?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
538 Laat mij mijn
weg maar gaan,
deze ruimte is
mij te verheven,
mij te schikken
naar diegene die
de grenzen stelt,
die eenzijdig te
bewaken, en in
eigen flexibiliteit
verstrikt geraken,
zal stikken in
verlangen, vrij te
ademen, denk niet
dat ik mijzelf al ken.…
bloemlezing in de tuin
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
747 in een waterplas
maan ik een spiegel aan
tot stilstand
aan de rand, van mij alleen
rolt een steen uit
ik verberg hem
onder mijn huid
alsof zonder niet meer kan
alsof hij ogen baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water
wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast…
In een prisma van mogelijkheden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
534 creëren we osmose
in een prisma
van mogelijkheden
Als een levend palet
bewegen wij ons voort
naar verder gelegen leven
Van uit de Ziel der dingen
ademen we
kosmische symbiose…
Fabeldier
hartenkreet
1.0 met 7 stemmen
1.312 Hier woont juffrouw kikkerbil
en zonlicht, bloesem, adem, tijd.…
Waar onze zielen oplichten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.137 Onophoudelijk verstrijkt het leven
in tintelende fluisteringen
Als een rivier keer ik terug
In een toevloed van zachtzinnigheid
komen oude sentimenten boven
Als de ontroering mij overmant
en het leven dieper doet ademen
overschaduwt jouw hartepijn
het mij omringende
Met hart en handen
met huid en haar en
beginselen der tederheid…
Thermieken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
446 Iemand blaast haar adem
warm tegen de rug
Ik zweef omhoog in het blauw
van lapis lazuli, versteen
alsof jouw hand beschermend
mijn kale kruin bedekt
In de ochtendlucht vormen zich
zang patronen en tonen
het spinrag in de blauwe lucht
Winter voorbij en lente
is in ons gekomen
Jij draait jouw mond
jouw tong streelt, strekt zich
puntig…
Blijf bij me
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
552 ik bleef uren aan je denken
gewoon omdat het kon
met je vingers in mijn haren
en mijn gedachten, zwevend aan een ballon
herhalingen in het doolhof van bestaan
zoekend naar de allemooiste dagen
ik vond ze waar ik het niet verwachtte
terwijl ik verstrikt was in mijn eigen vragen
maar die dingen lijken niet meer belangrijk
wanneer mijn adem…
Duister
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
724 En in het duister dat wordt beantwoord
door de lichte adem in serene sfeer.
Is het zuiver verankerd
in de hunkering naar meer.
In de zware zwoele nacht,
opgaand in 'n alomvattend geheel;
heeft de maan zijn taak volbracht,
met zijn schijnsel in de nacht.
En met de vroege vrede van het duister,
met de schemer in zicht.…
Parricidium
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
919 het slikken verleerd
adamsappel verzonken
bet ik zijn lippen
laaf de tere barsten
zijn tong ligt verbeten
in de gehavende mond
de neus versmalt zich
beklemtoont het einde
soms wil hij iets zeggen
maar zijn ogen spreken
het zwijgen van de dood
woordloos verzonken
hij hapt naar adem
wil niet dat het leven
hem elk moment tergt
in…
Herfsttegenstellingen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
470 Geen witte bollende zeilen
vriendelijke wollige schapen
zwevend weidend door diep blauw
maar rollend grauwe golven
donkere draken blazen koude adem
spuwen vuur over verdronken land
flets waterig schijnen lichtstralen
zwak pogend herinnering te bewaren
worden door jagende schaduwen gewist
die ’s avonds licht steeds vroeger vervagen
dat ‘…
Als de hemel daalt
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
676 ook al oogt de lucht zomers blauw
en het late groen nog steeds
tot verbeelding spreekt
vult mijn adem de geest al met belegen dauw;
ik word deels van de hemel losgeweekt
de voeten dragen schaduw zwaar
als het gras in zijn lengte gaat berusten
ook de ochtend die steeds meer verlaat
verkort mede het licht op gangbare lusten
neen, het zijn…
Wolkenpak
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
3.782 Het adem halen werd tot zijnsprobleem:
geklampt had ik een verstikkende schat.
Met oerkracht duwde ik haar van mij heen
en kreeg de zuurstof waar ik zonder zat.…
Windesheim - Ommen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
532 op dit harde pad
waan ik mij een ster
als liep ik
over een rode loper
knotten maken foto's
het riet dat voor me buigt
kieviten krijsen om het hardst
zacht applaus van de wind
paarse bloemetjes aanbidden
de stam van een reus
het mos ligt languit
op de oever
ik adem diep in
en langzaam uit
zie hoe een ooievaar
groots opstijgt
het…
Intens gevoel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.018 We zitten naast elkaar
Ik geniet van je aanwezigheid
We zien elkaar
Onze ogen tasten elkaar af
Onze handen raken elkaar aan
Ik voel je warmte
Een innige omhelzing volgt
Wat een intens gevoel
Met mijn hoofd streel ik je hals
Ik voel je adem in mijn nek
Je lippen zoeken de mijne op
Ik proef je
Onze ogen dringen diep bij elkaar…
Ze moet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 uiteindelijk niet zijn even los laat
Door het doorrazen en te veel gedachten in haar hoofd
mist zij details die van schoonheid betuigen
Ik wil haar het laten zien
en ik wil dat ze geniet van dat moment
en die verstikkende gedachten even loslaat
Maar ik weet dat dit haar niet te leren valt
zij is ongenaakbaar en gaat door tot haar laatste adem…
De onheilsplek
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
597 Langs de kant van de weg, liggen bloemen,
staan kaarsjes en liggen knuffels,
bij de paal die hen het leven kostte,
langs de kant in het gras,
bliezen zij hun laatste adem uit
en iedere keer als we de onheilsplek passeren,
voelen we weer mee,
met hen die achterbleven,
want langs de kant van de weg,
verdorren weliswaar de bloemen,…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Ginds ademen verre dwaallichten schrille klanken
op de grens van nevel en land
zonder te verzaken de aarde voor giften te danken.
De knoestige ziel van gebogen ruggen in lange halen
is aan de bodem verpand
waar zonderlingen zonder gids zouden verdwalen.…
VERGANKELIJKHEID
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 en dan valt zacht
de adem van de nacht
als een deken om je heen
terwijl je tracht
de splinters van je ziel
weer aan elkaar te lijmen
smacht elke vezel
in je vege lijf
naar een vleug erkentelijkheid
teken van herinnering
aan een ver vervlogen
en te vlug verdampt
roemrijk verleden
nog sta je triomfantelijk
kantelen
van je vervallen slot…
thuisloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
540 In de schaduw van tijd
doolt het kind
in een thuisloze ruimte
op zoek naar liefde
Zijn rijpe adem
wasemt eenzaamheid
Het hongerige hart
echoot verlangen
rust te vinden in zijn licht
Maar het huis van de geliefde
fundeert niet op moeras
De muren geven rust
en benauwen tegelijkertijd:
Kom mee naar de kermis
Verleid me met erotiek…
verborgen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
628 ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens
de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat
welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken…
Geldbuidel
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.583 Telkens weer
als Nieuwjaar komt
denk ik eraan terug
Mijn zoon die op de lagere school
Natto*) verkocht
en me met de opbrengst
een grote geldbuidel cadeau deed
Nieuwjaarsgeschenk, mama, voor jou
zei hij
Zijn handjes stijf van de kou
Zijn adem wit
Een stralende lach op zijn gezicht
ik zal het nooit vergeten
Die geldbuidel
is me dierbaar…
Hoop op vrede.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
626 Elke seconde, iedere adem zijn
een en alles wat we doen voelt
als zacht fluweel in onze hand.
Elk woord gesproken of geschreven
blaast nieuw leven in dat puur is
en onvervalst.
De lach, maar ook de traan zullen
gaan van gelaat tot gelaat en ver-
drijven alle onderlinge haat.…