6019 resultaten.
Zelf bewust
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
593 Rond jezelf,
in het kloppen van de strengen,
in de hartslag van een ander,
zo verloren,
sterk verbonden,
meer en meer..
-
Het rafelt.
De eindjes vallen,
als een restje ster geflonker,
dooft het zachtjes in de nacht.
En toch,
de wereld lacht.
Ik ben gevallen, opgestaan.…
Hondentrouw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 het was
veelal een
snoepje voor
de kinderen
in de
straat
wat laat
ook de
buurthonden/tjes zijn
dolblij met
een brokje
liefst twee
als het
verdrietig sterft
of een
puppy wordt
geadopteerd/geboren
troost/deel hun
verdriet/blijdschap met
de verzorgers/sters
hiermede nooit
enig tijd
verloren
de knapperds
herkennen jou…
Melancholie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Tevens heb ik talloze kamers in mijn hoofd geopend
om reeds gestold leven opnieuw te doorproeven,
en hebben mensen, dieren en dingen van toen
zich opnieuw aan mij gepresenteerd
opdat ik vinden zou wat ik verloor,
al laat dat wat zich niet benoemen.
Het zoeken is mij een pijn en lust
waaraan ik mij niet kan noch wil onttrekken.
Ik haat je.…
Messcherpe zinnen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
460 een koude wind
schraalt woorden
die hun betekenis
al hebben verloren
door je ijzige stem
dwars door alles
snijden jouw
messcherpe zinnen
fileren genadeloos
overgebleven emoties
ik ben geen
partij voor jou
in confrontatie gaat
mijn harmoniemodel
volledig ten onder
kijk je dan aan
laat alles gelaten
over mij gaan
wacht tot het…
Voor al
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
588 Zonder pen
of papier
zal ik blijven
schrijven
woordeloos verloren
herboren
woorden
in gebaren te geven
gebleven
leven
geeft mij
nieuwe woorden
nog dagen niet voorbij
de bladeren
van mijn herfsttooi pracht
bij vlagen op de grond
rondgestrooid
weer al een seizoen voltooid
om paden te verzachten
in duistere nachten…
De boom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
558 Het rafelt maar, het rafelt maar:
De wol verlaat de bomen
Iedere winter valt het zwaar
Zo bloot erdoor te komen
Hij kleumt en kleumt, zo poedelnaakt
Zijn armen zijn bevroren
Zijn bast doet zeer hij piept en kraakt
De strijd lijkt hij verloren
De draad herpakt, het lijkt een droom:
Opeens staat hij te spinnen
Er komt weer breisel aan de…
de zandkorrel
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
733 een klein fijn korreltje van zand
verloor zijn hechte band
toen de wind hem even meenam
en hij zo in woelige zee terecht kwam…
verzwolgen door klotsend water,
aangezogen met veel kracht,
naar bodemloze diepte gebracht,
waar een schelp zich wel ontfermde
over het verloop van zijn verdere lot…
de oester besefte waarde, gaf al zijn liefde…
verdwaalde mensen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
620 verdwaalde mensen in de stad
werpen hun schaduwen op straat
geketend aan een doelloos pad
bewegend in dezelfde maat
diep bedolven onder vele smarten
hebben zij zich in een waan gehuld
die de leegte in hun dorre harten
slechts met vluchtige verlangens vult
ik lees de wanhoop in hun holle ogen
en voel de pijn van hun verloren strijd
terwijl…
fluïdum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 de zwart-witte
pentekening spat
krassen en lijnen van
bloed en bloedbanden
die verloren zijn gegaan
hoe ver loopt
het poreuze ik op
een nevelig pad om
ooit samen te vallen
met wortel en tak
hoeveel stenen moeten
het diepe water raken om
aan de overkant het
spiegelbeeld te vinden waarin
je iemand anders ziet
ze zegt:
het geheugen…
Is er nog hoop?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
553 De ziel verschroeit, als verloren in de hel.
Hoop is er niet meer, totaal uitgedroogd
omdat het lichaam en de geest niet meer
met elkaar kunnen opschieten.
Zo vergaat het de mens, het dier,
zo vergaat het de wereld………
Ver
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
525 kuste de wind
Streelde de golven
Met mijn ogen
Zout water prikte
In mijn open wonden
Schelpjes staken
In mijn blaren
In de verte zag ik
Een schip varen
En ik voelde me
Ver weg
Wolken trokken weg
En mijn adem steeg
Er bovenuit
Een zucht ontsnapte
Ook vissen
Bubbelen hun adem
Tot boven het
Oppervlakte uit
Voor elke
Verloren…
Eenzaamheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 Leegte gevuld met stilte
omringt door muren
Geluiden ver weg, gedempt
verstrijken in uren
Elke band verbroken
geen licht ziet de duisternis
Eenzaam wachtend op eindig
verdwalend in pijnlijk gemis
Decennia verloren gegaan
herinneringen worden vaag
Ziekte sloopt meer dan zichtbaar
en uit zich in geen vraag
Te lastig, te moeilijk
wat…
Wereldwijde migratie
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
547 ik heb ze gezien
gezichten die alles
van iedereen wisten
in lijnen hun
bijbel gelezen met
verhalen over het leven
de overtuigende handen
die met spinsels van
woorden verbanden leggen
langzaam onze vrijheid
beletten door het
begrenzen van perspectieven
zij zijn de dieven
die in het bestaan onze
toekomst verloren laten gaan…
Compassie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 Tranen niet verloren gaan,
worden opgevangen,
en weer toegevoegd.
Vierentwintig jaar pijn gebruiken
om liefde te herontluiken.
In een ander verweven.
Uit elkaar gewreven.
Op de huid gezeten.
Het brein werd verweten:
Dat liefde niet bloeide.
Ons hart niet samen groeide.
De wig was de tong,
die ver vooruit sprong.…
kennisgeving
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
483 tot ons aller besef
is uit zicht verdwenen
het strand in gedachte
emmer en schep in de hand
jeugd die prilheid verloor
tot wasdom gekomen
met twijfel als enige
en algemene zekerheid
we leefden als
langeafstandszwemmers
landloos gebleven en
naar open water verwezen
we hoefden geen bloemen
of bezoek aan huis
deuren en ramen…
Uit toch al lege handen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
686 Veel dichterbij
gewild geworden, ernstiger nabij
dan niet zo, nooit zo, niets van dat
zo ver van mij vandaan gereisd
nog voor je besloot aan te komen
uit toch al lege handen verloren
in te veel woorden gestorven…
hoe anders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
441 in het licht van
het keukenpeertje
beoefenden we de
kunst van het bijna
verdwalen in het donker
verloren in de chaos
van mooie dingen
zagen we de lente
in de ongewisheid
van de nacht
de oude boomgaard
de takkenhoop erachter
waar de kleine winterkoning
zich veilig waande in
het sjofele schuilpaleis
thuisgekomen voor het
donker…
gisteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
581 Nacht, zorg dat ik rusten mag
in fluwelen dromen
geurende bloesem van rozenbomen,
dat ik niet ongeduldig wacht
op volgende ochtend, dan is de dag
zonder afscheid, niet afgemaakt:
verloren tussen zovelen, ontwricht en gekraakt.
Uitgebloeide rozen, verdwenen glimlach.…
Waarlijk léven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
443 Wanneer een mens faalt,
of hopeloos verloren raakt,
tussen angst en moed.
Wanneer hij denkt dat hij sterven zal,
maar toch niet dood gaat,
te midden van hetgeen hij vreest.
Ja dan ervaart een mens pas goed,
dat waarheid liefde is,
en dat hij waarlijk lééft!…
MEEUWEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
604 Ajax verloor zichzelf bij Feyenoord…
Dood gewoon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
542 langzaam sijpelt
dagelijkse sleur
uit zinnen zonder punt
oren in het boek kleuren dieper
ondanks zonlicht dat door
vale gordijnen naar binnen wil gluren
ongeopende vraagstukken
liggen her en der
in vergeten stapels
zij verbloemen inzicht, dat ooit
daar was, maar nu verloren
is gewaaid
vertwijfeling kreeg ruim baan
zo koos je…
canapé
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
414 amper stoor
het is dommelen op donzige veren
die je dromen in liefde verheffen
en almaar in tederheid aanlengen
ik zal over je wangen zachtjes zuchten
als een zomerwind aan zee
en optillen naar wolkenluchten;
hemelsblauw draagt je mee
ik zal je laten gaan doch
niet vroeger dan de ochtend;
even zie ik de glinstering
van een verloren…
Sonderkommando
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
523 Mijn ziel, al wezenlijk bevroren
Werd ook verast, ik was verloren…
Intimiteit
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.061 want onze intimiteit
behield haar losse greep,
verloor het zichtbaar verlangen
om boven de bomen uit te groeien.…
Reis naar het donkerblauw van de nacht
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
649 Jouw ziel zit in een versteende stoel
de wereld angstig aan jouw voeten
reusachtig als een woest gebergte
jouw innerlijk ligt vredig verloren
samengekomen in tijd
herinneringen
deels onzichtbaar
voor de mensheid
in een oeverloos bed
zonder gedachten of dromen
witte rozen vergezellen
jouw laatste wens om stilte
reis naar het donkerblauw…
Wynedaham
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Wynedaham
woord van
oeroude stam
weggesleten
in de Dollard
maalstroom van
eb en vloed
vergeten
door de wind
de wiede leegte
maar waarachtig
op Hoofdweg 89
Nieuw Beerta
1830 ongeveer
toch weer
een wierde
opgegraven
stenen fundamenten
beenderen staven
dat er een kerkhof was
een sarcofaag
het blijft vaag
dorp is verloren
ergens hier…
Mededragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
445 Wie het leven mededragen wil,
kan nooit verloren gaan,
wordt niet vergeten.…
Wondertjes
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
470 ik heb je
zien kijken
met een mengeling
van verbazing
en ontzag in
je verraste ogen
jij kent de
onwaarschijnlijke
wondertjes die
samenhangen
met een warme
ontvangst van jouw blik
waar actie en
reactie voorspelbaar
is gaat veel van het
mirakel verloren
in de altijd aanwezige
sceptische mist…
Als we wortels hebben, verkopen we ze
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
458 Wat bijzonder is, nemen we
onderweg mee, in lange karavanen
Langs de markten
langs kusten en ravijnen
door steppen, door stormen
en rovers
Wat goed is voor de buren
is nog beter voor ons
Het is welvaart
Vrije doorgang, vrije handel
zijn ons oorlogen waard
We lachen
om macht en land, die duur zijn
om te verdedigen en toch
verloren…
Zonnestraal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
536 er voor haar vermoeide voeten
onverwachts een zonnestraal
Op een wonder had zij
al jaren niet meer gehoopt
Kleine stofdeeltjes stegen op
gevangen in de lichtstraal
Verwonderd als een kind
grepen haar verkleumde vingers
naar het sprankelende licht
Plots voelde zij een warme hand
die haar koude wegnam
Het was de hand
van haar jong verloren…