3326 resultaten.
Gedachtes...
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.133 Een glimlach speelt over mijn gezicht, wetend dat ik het donker van de stad achterlaat, inruil voor het licht.
Hier ben ik in mijn eigen wereldje.
Hier ben ik bijzonder, speciaal, opmerkelijk.
Niet meer een gewoon meisje in een saaie, grijze wereld.…
hooggehakt in haar lach
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
663 Weten dat lijnen in verten verdwijnen
alsof horizon oplossing biedt. Zij komt.
Haar lachende mond in het stralend gezicht.
Straten en pleinen tonen haar klasse.
Een wiegende weg verraadt sensueel,
soepel verend haar pas.
In bomen dromen woeste gedachten
wellustig de blaadjes jong groen.…
De Paarden
poëzie
3.2 met 10 stemmen
2.685 In 't Zuiden, in Zuid-Beveland,
waar over alle dijken,
waar dicht over de waterkant
de neveldiepten wijken,
Waar zich tot aan de horizon
de regelrechte lanen, -
zover, zover ik volgen kon, -
een schemerdoortocht banen,
Heb ik in het vergeelde gras,
in wat alom verdorde,
in wat alom verschrompeld was,…
Landschap: bomen van licht
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.433 Neer, door het goud-doorzegen blauw, geselen striemen
van schelle klaart die 't heil van open lichten lacht,
en de aureate horizon van brede pracht
schijnt in een purpren wrong de aarde óm te willen riemen.
Zie: vogels draaien gek door 't golpend zonne-zijn
dat giet zijn stralen-brand van woeste licht-orkanen.…
schipbreuk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 vervolgen
als dan voor reder en koopman
de omzetdrift en het ongeduld
de tijd verstrijken doet
erodeert ons de scheepshuid
de schaduw van dat verval
overwoekert de passie voor
ooit verbindende ambitie
met sluipende muiterij
lekslaand zijn dan de rotsen
als ontgroeid dan de mensen
van daaraf hun vleugels uitslaan
naar nieuwe onbekende horizon…
Asfalt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 de lucht glijden
terwijl de boer het hooi van het land haalt
ik houd van het zwarte lint die werelden aan elkaar knoopt
soms slechts voor een moment - als ik zie hoe een man en vrouw
onder een viaduct naast en op afstand van elkaar
staren - ieder naar een andere kant - hun hoofd vol met gedachten
we gaan onze eigen weg
tot aan de horizon…
Ik, Penelope
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
242 Hij was het dus
die in mijn zoon, Telemachos,
de strijder ontwaken deed,
ver voorbij de horizon van mijn dromen,
waardoor mijn moederhart harder bonsde;
mijn verlangen naar hem, mijn geliefde,
- O, Odysseus! die mijn zoon zich
niet herinnerde van toen wij nog samen waren,
maakte het ook niet makkelijker
voor Telemachos.…
Odysseus’ verhaal; zeelied(en)
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
475 denk aan haar
het geschenk wat die herinnering blijft
tijdens deze eeuwigdurende bezinning
onder mijn rots in de zuurst denkbare
door gure tranen overstromende rivier
Met plezier zou ik meerollen met haar
daar wij luidruchtig zullen uitmonden
bakken bagger gul leegstorten bij vloed
de vrachten aan schuld laten wegebben
nabij de hopeloze horizon…
Op Beppe erfje
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
2.158 Beppe bleef trouw
Aan Haar Fryske Lân
Bleef zij trouw aan eigen stee
En de rustplaats van Pake
In die aarde die Pake zo liefhad
Waar hij werkte op het land
Waar hij de vrede vond
Rustte hij nu in de aarde
En Beppe weet dat Pake
Aan de overzijde op haar wacht
Waar Pake in het leven mee was verbonden
Gaat door tot ver over de horizon…
Godin van de Fado
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
691 Als gewillig prooi
houdt zij mij in haar greep gevangen
weemoed en vreugde triomferen
als een sirene
met weelderig gestrekte armen
tilt zij op en toont mij
ver boven haar lichaam uit
aan het water
en de avondrode horizon
brandende ogen branden
steken in vuur en vlam
geketend sleept zij mij
over straten en trappen van Alfama…
Vermoorde engel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
970 (voor Sharon Tate (1943 - 1969))
De toekomst leek schijnend tot ver over de horizon
je pronkte met babykleertjes en je glimlachte
als een filmkoningin, die het geluk had gevonden
in je man Roman Polanski, die je verafgoodde
Je droomde 's nachts van zijn tedere aanwezigheid,
wanneer hij weer moest overwerken in een verre plek
of teveel was…
Het hoogelaand
gedicht
2.0 met 2 stemmen
4.784 de kerken en de börgen
Het is t laand woar ik as kind
Nog niks begreep van pien of zörgen
Het binnen de meulens, het binnen de börgen
Het is n doevetil in dörpstroat
Het is n olle bakkerij
Het binnen de grote boerenploatsen
Van Waarvum, Oskerd, zo noar Meij
Het is de waait, het is de hoaver
Het is t koolzoad in de blui
Het is de horizon…
Remco Campert in het oog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
765 Wild woekerend oorhaar likt haar jonge zuchten,
overhangende oogleden bekijken een hemelsbrede horizon.
Haar voorland: onbeschreven voorjaarslucht,
maar ze kent het dichtwerk dat hij eens in verzen zong.
Als tienerjongen vol waanzinnig vuur van verlangen,
wat beslist vonkt onder de as
en kalm blinkt in zijn laatste vuur.…
Ambivalent?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
475 is verdwaald,
uiteindelijk te trots voor hoofvaardij
als onkruid in serene grond, achter
uitgestoten stikstof te verschuilen, het
raakt de toekomst in onzekerheid en
creëert een onvrije overdracht, die in
een andere creatie wacht, genereert
gevoel van onmacht in alle vezels
waarin we zijn groot gebracht ,
dan verdwijnt een horizon…
Indië
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
589 Bocht na bocht de berg op
naar een steeds wijdere horizon,
daar haalde we vaak een frisse neus
bij een hoog gelegen wit pension.
En daar hoog in die Koninklijke bergen
met goudgele sawah’s langs hun flanken,
in die pure stilte waar insecten gonzen
hoorde je soms verre gamelan klanken.…
De oudste taal ter wereld
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
562 paleontologisch zangrefrein
Uit kelen onzer vrienden
met de vlerken
Reeds in de vroege ochtend
van 1 mei
Brengt men een ode aan die creaturen
Een avifaunaubade van
drie uren
Als live concert van hun gekwinkelei...
...........................................................
...Aurora trekt gans Azië door
Dat wijd en zijd door horizon…
Grasduinen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 In dat ene moment
benijd ze de eenvoud van geluk
en laat haar denken
met wolken zweven
voorbij de horizon
de hemel als haar dak
haar levensreis
het pad van haar zijn
haar bestemming.
Ze slikt haar dromen in ....…
god(in) van de overdrijving
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
287 trede overslaat
naar het superlatief van een hellend zwart gat
de ladder des levens verder uitrekt
dan men ooit eerder voor mogelijk hield
die achteloos tachtig sloten tegelijk
bedenkt en overspringt
in één stokloze nanoseconde
dreigende ketens temt
door zijn poten slechts uit te rekken
die de eeuwige beweging
van de zee en de horizon…
VOOR WAARDIG STERVEN, VOOR AARDIG STERVEN! 7.00 uur geschreven, 7.30 uur Paus gestorven, dus wordt word werd!!!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
705 alles
van de gezelligheid, behalve geiligheid
doorgaans goed gemutst en grappig
maar nu als een dood vogeltje
in een doods ambulant kooitje
z'n zegen gevend aan het leven
wat daar voor hem/hen voor doorgaat
Er is een man van 96 jaar in Toscane
het leven geleefd en verlangend
naar de liefde, zijn liefde, zijn vrouw
in vertrouwen achterlatend…
Zomer
netgedicht
2.8 met 15 stemmen
1.510 Het gouden graan buigt wuivend naar de verre horizon
waar warmte trilt als opgelaaide felle brand,
de zinderende lucht verkopert het vergloeide zand,
een koele kabbelende beek verdampt tot dode bron.…
Gek op zijn berg
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
702 Mijn wereldje als wondertol, spint rond als
caleidoscoop verbeeld, als makke lammeren
en trekken in traag galop aan mijn horizon voorbij.
Geklommen naar een bergtop waarop ik boven het aards gareel
spiegelend mezelf aanschouwen kan, krijgt niet ieder snel
z'n deel en lijkt menigeen z'n eigen berg te moeten bouwen.…
langs zeekraal en engels gras
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
894 compleet, hoort ge het ruisen van
de zee, ziet het spelen van de duinpannen
ze bewegen echt zunne en dan efkes verder
staat de ijzeren haas boven op het duin
daarachter Knokke en rechts ziet ge Cadzand
zoveel beelden, zoveel schoons en rust
een hele grote groep plevieren kantelt in
het zonneke, wolken van vleugels die afsteken
tegen de horizon…
interpretatie van het uitzicht
gedicht
3.3 met 30 stemmen
8.609 Van de vlugge lustige vogels geen hulp meer te verwachten is nu
de heilige reiger zelfs al ochtendlijk is uitgeweken achter de
geschonden horizon.…
Elementen van het weer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
422 We voelen de warmte van de zon liefde, geluk en hoop
Schijnen op ons neer, de zon straalt, daardoor stralen wij
Een helderde lucht geen wolken aan de horizon, geen zorgen, verdriet of problemen: totale rust is waar je van geniet
Soms hebben we bewolking, donkere wolken verduisteren de zon er zijn problemen er is verdriet er is onrust die niemand…
kracht van verandering
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.366 verandering is tijd doden
met geloof in juist daarvan
de waarde en kracht daarvan
die betekenend blijken zal
voor draagvlak dat nodig is
verandering is een zoektocht
met in de rugzak overmoed
naast onervarenheid en tekort
met de overtuiging als houvast
wanneer anderen je zitten laten
verandering is een ontdekkingstocht
die ons voorbij de horizon…
Ze lachte weer.
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
754 Ze lachte weer, toen ze de zee zag, het zand, waar rupsbanden
hun sporen hadden achtergelaten, wat een aanblik opleverde
alsof we op een vreemde planeet liepen, en de mooie luchten,
boven een messcherp in het heldere blauw getrokken horizon.
Eindelijk, de zee! Ik geef het toe, we zijn er aan verslaafd.…
Benedenrondje IJsselmeer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
519 De kerken aan de horizon,
als bakens, ze blijven nog wel even,
het water dat ons land omringt,
de sloten het verweven,
het riet dat maar wuiven wil,
de meeuwen krijsen, kraaien kraaien,
het hooi bestond niet zonder maaien,
een paard met veulen aan haar flanken,
en uit een carillon daar klonk een nabij
bedanken.…
Maak je droom waar
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
896 Geschreven op het ritme van de muziek van ‘Don't Dream It’s Over’, gezongen door Crowded House, zie link (herhalingen staan tussen haakjes)
Vrijheid zit in je hart
Vrijheid zit in je hand
Je kunt de zee niet vangen in een vingerdop
En je roeit heel alleen
Niemand roeit met je mee
Je ziet de kust achter de horizon als je ver genoeg reist…
Vincent
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 onvoorspelbaar sturende pigment
Met streken op het linnen spreken
Tot het leven wekt
Het strijklicht bedekt
En wrijft en spreidt
Over ongetemde wolken tot ze kolken
En uiteenstuiven in een woest begin
Bovenin,
Waar het zwart uiteen geknepen
Zich in grove schets en flets
Van grijs naar blauw laat strepen
en lucht geeft aan de bron
die de horizon…
Dageraadsfluister
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
234 Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik,
kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer.
De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt,
en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne.…