Alle inzendingen

gekreukelde grauwwitte bladzijden uit onze vroegere correspondentie probeer ik vochtvrij te bewaren in een doos met andere brieven het zijn ongecontroleerde emoties verdwaald op zoek naar pure troost tijdens nachten van intieme waanzin samengevat in zoete ernst van liefde eenvoudige opgeschreven kale feiten over de kleuren van bloemen en…

de tijdlijnen stromen over van meningen als opgewaaid zand iedereen roept en de modder spat omhoog tot we elkaar niet meer zien we willen de stroom dwingen vangen in filters van ons eigen gelijk maar vechten tegen het troebele water maakt de kolk alleen maar wilder laat het los geef de golven de ruimte adem in, zet de schermen uit…

Eeuwig ploetert hij door dit verschraalde woud van terging en pijnboomschrammen het zweet gutst hem van het hoofd want hij zal zich dit godenleven lang niet zomaar laten kennen soms probeert hij zelfs te vliegen tegen zijn eigen wijzere weten in En de wind die dreigt of zwijgt van alle kanten zoals hij immer gewend is geweest…

Wat jij bezit ging teder reeds verloren jouw naakte verleden staat nu opgeschreven een boek voor later bindt het broze leven wanneer geen mens jouw stem nog kan horen je zoekt naar liefde die je moest ontberen als wind die bloemen kust met zachte vlagen een middagzon die over ons blijft waken terwijl de uren traag de tijd verteren maar nooit…

kom binnen beste lezer niet in het gedicht. in de kamer. kijk naar de stoel. de tafel. het glas water dat je half hebt leeggedronken zo ziet liefde eruit na verloop van tijd…

het verlangen omcirkelen zodat je dichter bij je zelf kunt blijven zo dicht dat je denkt hé die man ken ik is dat niet de dichter de dichter die je zo naast staat dat je hem wel op zijn woord moet geloven de dichter zijn woorden en het omcirkelen het leidt altijd ergens toe...…

Op blauwe dagen waai jij naar hoge hemels en wolken Je kust sneeuwwit de toppen en vlijt je in zaligheid In de lente trek je rimpels, omlaag, omlaag In gladde plooien stroom je over de aarde, en ik wil jouw water drinken jou dampend diep, diep in mij voelen, jagend tot ik er niet meer ben Kom golven, kom – baan wegen Kom, stroom,…

Een polychroom amalgaam van veelvormige aonenoude aardse fenomenen, edelstenen, getoucheerd door een onyx-meteoriet... Wat is het dat zij, de edelste onder de stenen, verzamelen? Zijn zij de ongepolijste juwelen van het hoogste schone goede en ware, de liefde, gekleurd in hemelsblauw?…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

Gelegerd op het oude lover, Bij beukenstam, als aan een drempel, Waar takken hangen dakswijze over, Wij zoeken rust als in een tempel... De lange, donkere twijgen deinen, Door luwe luchting opgetild, En wuiven voor de bladerschijnen Van gulden loofwerk, zon-verstild. Soms zijn 't maar bladerschijne' op blàren Die roeren voor…

Altijd op zoek naar een navelstreng nu de eerste niet langer bestaat, balanceer ik op de ragdunne draad van blik tot blik tot het ogenblik dat ik opnieuw jij en jij ik. Een keten weer opeens hangen we boven het land. Geen afstand meer. In dit verband past het heelal met gemak in één hand. Ik snoep je lieve woordjes. Je tovert zoentjes…

niet alles vraagt om woorden niet alles wil naar buiten zij strijkt iets glad in haar binnenzak een kiezel misschien een gedachte misschien ze kijkt op, zegt niets iets blijft achter haar ogen liggen, onder de zachte hoede van haar stilte daar, in dat kleine achterhouden, roert zich zacht haar onuitgesprokene, alsof er een contour…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Ik fiets vanuit de Hazenstraat naar 't waterfront het brede IJ achter het Amsterdam-Centraal lijn 26 brengt me in een kwartier met een klerevaart, klereherrie een klere stuk verder de fiets mag in de tram mee (2,20) naar het nieuwe land; IJburg blaakt wel nog vele nieuwe delen maagdelijk naakt op de oudere groeien de bomen al tot de hemel…

Duizend plus duizend is het aantal herten dat bijkans onhoorbaar door mijn hoofd heen dendert Ik zou er een paar willen schieten met mijn katapult van zacht brokaat en stevig roodbruin leer Het steentje in de slinger is mijn milt die ik voor de gelegenheid bekleed heb met iets als zuiver ijs In hun hart zal ik ze treffen deze dieren…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

ik kan de zon niet verzwijgen wanneer ze hartveroverend moeder aarde verhit met al haar liefdesperikelen die ze als vrouw zeker in grote getale bezit een lentezomer die in mijlen stond gegriefd daar de tijd in een tempo van “ slow motion “ voort slenterde door kou regen sneeuw warme jassen muts en de verwarming op aangenaam onverschrokken…

Witte vlinder rust op jong blad in ochtendlicht het veld wordt wakker Het koolwitje verschijnt niet plotseling, maar alsof het al een tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent. Ik voel hoe het licht zich aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging een minieme verschuiving…

Zachte ochtendlucht twee vlinders cirkelen zacht over het groene gras In de zachte ochtendlucht bewegen ze, twee vlinders die elkaar voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering. Ze cirkelen tussen zon en schaduw, een spel van kleuren en lichte aanrakingen, waar elke…

Ik word geleid door zeeën van tijd, met levensdagen die op een kalender verjaren Een toekomst tegemoet die mij in een nachtmerrie begroet De horizon verruimt het veld, zoals in mijn dromen is voorspeld Ik verruil het menselijke geraamte voor een geestelijke gedaante In een kostuum van liefde gestoken, word ik door de hemel toegesproken.…

Bloemen lezen geen poëzie zeker niet in de wildernis van de achtertuin waar mijn grijze oudoom woont ver weg in het buitenland hij verzorgt zijn groenten alsof het verwende kinderen zijn zijn hart bleef achter in een naakt verleden een verloren land vol oude rabarber en koolrabi diepe schorseneren in het zand bittere warmoes en snijbiet…

Op het witte doek zo groot in jouw groene droom verloren lachte jij het oerwoud bloot voor de film en mij geboren tussen slangen op het pad waar de krokodillen wachtten zocht je wat geen uitgang had zat ik met mijn kindgedachten Tarzan was jouw stoere naam apen lachten om ons leven kijkend door het filmraam werd de angst ons snel vergeven…

zware onweerslucht mijn binnenwereld kleurt mee in zwarte tonen…

Ze wil grote stappen zetten, maar haar voeten kiezen kleine passen, alsof de aarde haar in lettergrepen leert lopen in de boom tussen takken die te dicht op elkaar zijn gegroeid, wordt iets wakker niet de boom zelf, maar het vermoeden van een boom een vorm die zich uitrekt in de richting van licht dat nog niet bestaat de takken oefenen…

Jouw liefde voor mij Is immens groot, Groter dan de oceaan, Groter dan de aarde. In jouw liefde Ik gans verdwijn, Geheel in op ga, Eén wordt met jouw zijn. Ik wil nergens, neen Wil nergens anders zijn.…

Verhalen zijn vloeibaar: met elkaar vervlochten stromen in de oeroude Verhalenoceaan een en al kleur, en van kokend heet tot ijzig koud Zij vermengen zich, vernieuwen zich en verwekken nieuwe verhalen Maar de watergeesten raken overwerkt! Overal vind je verminkte verhalen in de drab en verwarde, en rottende verhalen Er is een wildgroei…

We slaan de boeken open op de pagina’s die schuren, voelen het koude marmer van namen die we niet kenden, zien de breuklijnen in de straten van de stad. Het verleden is geen rugzak vol stenen van een ander, geen vonnis dat we dragen in het felle licht van vandaag. Niemand vraagt om tranen over gisteren, om het buigen van een rug onder andermans…

Er rijden auto’s rond op ’s Heren wegen die zijn voorzien van een verborgen plek, bij criminelen uiteraard in trek, wat zij daarin vervoeren, wordt verzwegen, waardoor men wat men fabriceert of kweekt niet onder stoelen meer of banken steekt.…

Thuis in het wier fonkelen diamanten op huisjes van slakken ogen van torren schitteren als opaal en de spinnen schaatsen op spiegels van agaat, ze trekken massaal naar de oever In hoogtij valt een meteoriet, omzoomd door schuimende randen   De edelstenen verzamelen in bellen van lucht vieren de liefde – zo blauw als ze is – zij…