486 resultaten.
Zonder zon van binnen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 zwart spiegelden
gebroken ruiten
hun onbewoonde staat
in een straat waar
je de entropie van
uitgewoonde huizen
indringend rook
waar vroeger jeugd
in luidruchtig vertier
hun plezier zocht in
onschuldig kattenkwaad
hadden verval en
verloop van bewoners
de chaos versneld
migrant en
achterstand op alle
gebied schiepen geen
positieve…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
642 zal lava tot zijn stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het
haastig slaan der uren
stilte zal nog langer duren
in leegte zonder klank
verlatenheid groeit in kristal
in afval zal de mens verstenen
zijn geboortegrond is in verval…
Zaadmaand.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.777 En op zijn stramme vingren
woog het van zaden zwaar;
ze hebben elkaar bekeken
en hij werd bang van haar,
en peinsde bij zijn eigen,
voelend zijn groot verval:
‘Zal ik zó prachtig wezen
als God mij plukken zal?’
--------------------------------------------------------
uit: Dietsche Warande en Belfort, jrg 1926.…
op de kwelder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 zoals ik struin langs
oester en blikken fanta
hangt mijn geest reeds
aan het verderf van moed
te zwieren gelijk die witte
reiger die me beziet vanaf
de rijsdam tot aan de in verval
geraakte steiger
het is de overvloed die het lijden
voedt met een onleesbare handschrift
wiens tekst mijn mijmering in
zwartgallige woorden in herinnering…
Zelfdodingsmiddel; Psycholoog Wim van Dijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.000 Hij is voor mij nr 1
Hij zat op 1
Ze stelden vragen
Niet nauwkeurig
Herhalend, dus niet luisterend
Zenuwachtig en nerveus
Ook de aan tafel zittende artsen
leken terrein te verliezen
Hij was welbespraakt
Hij was ook niet zomaar iemand
Hij had heel veel ervaring
Theoretisch en praktisch
Tot het meest intieme toe
Het verval van zijn vrouw…
ALTIJD
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
520 het werd een boom voor haar. zijn takken
reikten hoger dan de piramiden en de stam
greep dieper dan elk graf. twijgen raakten
aan boezemwiegen en bloesem zoende mond.
proef hoe donker, voel hoe hemels blauw,
hoor hoe geel het zwart nog houdt van haar.
en golven zee bezingen diep haar strand.
en krabben schrijven epen in haar zand.
als ’t…
In memoriam de Scala
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
955 In Tilburg is de SCALA afgebrand
Het danspaleis uit lang vervlogen jaren
Waar jazz en rock 'n roll ooit mode waren
Was tegen het verval al niet bestand
Ik was er ooit en zag de gribus aan:
De sporen van een uitgewoond theater...…
De nog mobiele files
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
460 schouders nog
onbevangen
gerecht omdat
de wereld er nog
geen gewichten
op had gelegd
blikken open
frank en vrij
hoe spelen
zij het spel van
kat en muis in
een maatschappij
zonder eigen huis
in de stilte
van benaderen
leken zij te
slenteren om van
het ongeziene
weg te komen hun
vage hoop vervlogen
jaren tekenden
verval…
Nog eens een sonnet
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
585 Zo graag zou ik een helder vers nu schrijven,
met woorden puur zoals een bergkristal,
maar daarvoor zou mijn hart best heel jong blijven
en niet te vroeg gaan meedoen aan verval.…
Vergeving
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
2.667 uitgemergeld ligt hij daar, mijn vader
hij is zojuist in vrede heengegaan
zijn lieve vrouw is kalm, maar aangedaan
schor klonk zijn zwakke stem: "kom nader"
verzonken in hun scherp gerande kassen
zoeken zijn ogen, panisch haast, mijn blik
het spreken valt hem moeilijk en ik schrik
ik laat me wéér door het verval verrassen
dan, teder, raakt…
Terwijl storm bossen rooit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 dijken doen bezwijken
water zal zijn overloop weer krijgen
hagel gaat de oogsten stenigen
terwijl storm bossen rooit en
een regenboog de heuvels plooit
kom maar heldere zon
en brandt het laatste tere blad
in de verstuiving tot woestijnen
nog zijn het slechts details
maar de eerste tekenen zijn er al
saaiheid brengt het leven in verval…
Holle spiegels
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
574 eendrachtig
naar een voltooid verleden,
de ruimte herbergt de eenoog ,
eenling in z'n soort, spiegelt
zich niet met achterdocht,
erodeert niet in getal,
houdt het oog gericht
op de ingelegde treden
waarin zool en ziel,
in oordeel wordt beleden ,
de ware uitkomst zich berg
afwaarts waagt terugkeert op
z’n sluipende schreden van verval…
Parafrase
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 Mijn woorden komen tekort om alle
gedachten te vertolken door zeeën meegevoerd
zowel goede als verkeerde ideeën uit verloren tijd
door verval ingesnoerd niet terug te verwachten.…
Vleugellam
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
516 Vleugellam,
zou zich de geschiedenis herhalen
met gedichten over de dood en het verval
en liefde die bleef zwijgen in alle talen
zelfs hoop, toch ooit een vriend
bevond zich dwalend in een dal
waar het hart sprak als een mond
en het brein zweeg over pijn
sliep een taal zonder venijn
vleugellam,
hadden we willen beweren
maar de mystiek…
Brakke dijken en natte voeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
575 de aarde doorweekt, de luchten grijs
zo luidt het verhaal van donkere dagen
het seizoen van regen en wilde vlagen
van brakke dijken en meeuwgekrijs
naaktheid alom, het landschap schraal
de geploegde akkers dromen al
en bomen kleumen in naakt verval
met natte voeten en kruinen kaal
toch hoor je buiten de straffe wind
nog vrij van depressie…
2013
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
675 het cijfer dertien is weer opgedoken
het liet zich honderd jaar niet aan ons zien
ik hoopte met de Maya’s dat misschien
de aardkloot voor zijn komst zou overkoken
het wachten is op rampspoed, crises, spoken
verval met alle narigheid van dien
ellende volgens vast en grof stramien
ik heb een nakend onheil reeds geroken
ik ben geen pessimist…
Prozagedicht; Een hulde aan het leven?
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.275 Carnaval:
hoe komen mensen erbij
tegen een decor van troosteloosheid, grauwheid en verval
in een koud, sfeerloos, somber en heilloos seizoen
de groen/oranje sjaal te dragen of andere potsierlijke kledij
als uit een nachtmerrie en wagens in elkaar te knutselen
die de bizarre, groteske hallucinaties van een krankzinnige
veruit overtreffen in waanzin…
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
787 dromen
lava zal tot stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het
haastig slaan der uren
stilte zal nog langer duren
in leegte zonder klank
verlatenheid groeit in kristal
in afval zal de mens verstenen
zijn geboortegrond is in verval…
Transfiguratie 2.0
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
612 Zijwaartse spoken
triple de horror
het knarst en het barst
en kijk, daar komt
de schedelboor
soms zijn er demonen
duistere monsters in de nacht
ze schreeuwen en gillen
keihard krijsen in m'n kop
en bij het harde koude daglicht
ook, het houdt niet op
waanzin en dood is overal
de stank van verrotting
kranke zinnen, en verval
laat…
het is geen vogelpest
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
680 ik brak weer pluimen
van hun veren af
ze stonden plotsklaps
in hun blote gat en
voelden zich verbijsterd
het is geen vogelpest
maar slechts de rest
die overblijft als
schone schijn al
jaren aangepleisterd
de bolle wangen
vallen in en groeven
tekenen verval
dat was er altijd al
werd even niet geteisterd
pluimen waren niet…
En de ontlokene, de rozen . . .
poëzie
3.7 met 17 stemmen
3.640 Geboorte en dood, o wonderbroze
afgrenzingen en naast elkaar,
verval gelegd in schoonste blozen,
waar zijn de rode rozen, waar? –…
Verlos!
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.134 Wij samen zullen waden
door het water, bruin van verval
van alledaagse daden.
Bang, zelfzuchtig en bovenal
met ijdelheid beladen.
Een dag echter zijn wij aanbeland,
de nagels uit het kruis geramd,
onze lichamen ineen
en koesteren in zacht wit zand
het lijden van voorheen.…
DICHTER
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.543 Meng dit met melancholie,
drankzucht, algeheel verval,
wat taalgevoel en ironie,
een slechte jeugd en bovenal
het gemis van alle jaren
dat ongevraagd uw pad doorkruist.
Dien ze toe en u zult ervaren
hoe ook in u een dichter huist.”…
Pauze
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.265 Even uitstel van het spannen
van de harde lijnen, moeizaamheid en verval.
Het laaggelegen land
met vertrouwde akkers overzien
en even de illusie en het gevoel
dat het overal zo vredig
zou kunnen zijn.
Maar we schuiven geen poppenwagen
maar onze fietsen
door vochtige klei
dat niet los wil laten.…
Nieuwe kans
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
501 ontgroeid
in het va-banque rentenieren
van hem toevertrouwde waarde
door opbrengst geboeid
erodeerde en vervuilde hij
op gruwelijke wijze de aarde
de evolutie is geschokt
uitgebalanceerde natuurlijke
processen zijn pardoes geblokt
apocalyptisch zal het
menselijk bestaan naar
zijn zelf veroorzaakt einde gaan
door intrinsiek fysiek
verval…
TERUG
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.760 Het was al avond, toen hij 't huis genaakte,
Een lauwe geur van vee dreef uit de stal,
En heerste over 't parfum van zijn verval;
En was de essence van wat hij verzaakte,
Dit: wat het leven klaar en helder maakte,
De grote knuisten van zijn vader, al
Moeders gedrentel, en het driest geschal
Van lach en grap, als 't volk de arbeid…
Cartier Bresson
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.146 die nauwelijks de puberteit
ongeschonden zijn ontklommen
Vergeet de schurftige honden
en verenlatende verwilderde
duiven hijgend en koerend
tegelijk naar iets van eten
of geslachts gefixeerd naar
elkaar kruipen in het stof
van vele gepasseerde eeuwen
Ik sta alleen, verlegen onder
de aandacht die ik niet zoek
niet in dit heden van verval…
Vrees
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.631 Ik vraag mij af
hoe lang het nog duren zal
dat ik als een bal
heen en weer word geslingerd
en van vrezen verval
tot steeds dieper vreesachtigheid.
en hoe kort is de tijd,
hoe kort is de tijd
dat ik als een bevende voorjaarswingerd
tegen de machtige muur van het leven hang!
waarvoor ben ik bang?…
Stopwoorden
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.271 Ik ben in staat
om zo m'n spullen te pakken
en te vertrekken
de boel de boel te laten
de rotzooi de rotzooi
de berg puin
waarin ik dagelijks
eet, drink, slaap
leef en voel
en lusteloos voor het leven wordt
met enkel verval als doel
Ik ben in staat m'n biezen te pakken
en de nooduitgang te nemen
want waar ik niemand meer vind
die mij…
Puch
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
653 verhult je wilde grijze haren
je vrienden kwamen langzaam tot bedaren
het is alsof de tijd jou oversloeg
nog dikwijls stop je bij die oude kroeg
en denkt terug aan glorierijke jaren
er klonk muziek van losgebroken snaren
je was er altijd zat, maar nooit genoeg
je staat daar maar, verzonken in getuur
de verveloze deur laat niet meer hopen
verval…