489 resultaten.
Metamorfose
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
753 de golven
liet zich drijven
zeesterren sponnen
een nieuw kleed
om te dragen
de wind liet haar dobberen
de glimlach van de zon
toverde goud in haar lokken
als herboren
staat ze daar nu op het strand
de warmte van haar liefde
stralend uit haar ogen
klaar om te geven
open om te ontvangen
ze draagt schelpen
in haar handen
haar voetstappen…
De echo schatert kakmadam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 kijk haar lopen……arrogant
je hoort ze fluisteren
opgeheven hoofd
blik op oneindig
verstand op nul
tranen in je ziel
droge ogen
glimlach gestift
op verlegen lippen
aarzelende voetstappen
vanuit wiegende heupen
kakmadam
echoot haar na
ze durfde niet zo goed
naar buiten
de angst hield haar jaren thuis
nu zal ze nooit meer
haar…
De laan
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
454 Die lange brede laan
en duizenden verloren voetstappen
twee hoge kanten
met bomen en hun gebogen takken
die daar al eeuwen staan.
Die lange brede laan -
geliefden die hier wandelden
geschaterlach, gefezel
een gestolen kus
een verloren traan.…
tussen nu en nooit
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
2.356 de straat verraadt dat het achter je ligt
in het verhaal waar namen nooit kloppen
deur open en deur dicht
herinneringen vervliegen
als stof
in de lucht
waar het licht verdwijnt zonder spoor
daar vindt men zichzelf ooit
terug in linnen verwikkeld bergafwaarts
zonder vaart te minderen in de herinnering
van stof
aan voetstappen
je zei…
WEERHOUDEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
666 Het bewust beleven
van kleine nietige ogenblikken
kan grote levensvreugde scheppen
's ochtends schuift de stoel
rrrrtt bij het ontbijt aan
brengt levenskracht in stromend bloed
schone vrije denkbeelden
voor de komende uren
midden op de dag
wekken klinkende voetstappen rondom
alerlei vragen
aangaande hun korte geschiedenis
en nabije…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
Achter beslagen glas
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 Ik herkende de reflectie
van het beslagen glas
waarachter destijds
luidkeels onmacht werd getoond
de kou sloeg om mijn hart
voelde opnieuw hoe onrust heerste
sloffende voetstappen in de onooglijk saaie gang
hoorde vals gezongen zinnen
weer borrelt storm omhoog in mij
geef het de ruimte
die het verdriet van toen verdiende
het spook van…
Vijfenzeventig jaar geleden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
464 ik sta daar
waar vele voetstappen
liggen van hen
met bevrijdingsbloemen
in mijn hand kijk ik
of ik haar zie
tussen alle mensen
die hier vandaag zijn
samengestroomd
Jo’s rode haren
wapperend in de wind
een trotse rechten studente
die zich had aangesloten
bij het verzet
liep hier vijfenzeventig jaar
geleden haar laatste stappen
zal…
WREDE SCHOONHEID
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
503 WREDE SCHOONHEID
als onze lichamen weer zijn gereduceerd
tot onbezielde atomen
en het profiel van je voetstappen
langs de oevers van de tijd
is bedekt door het sediment van miljoenen jaren
zouden wij elkaar herkennen
als we in de hemel zouden zijn?
of, zullen wij weer vreemden zijn
zoals van voor onze ontmoeting?…
Poëzie
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
538 poëzie is een rivier
die de verbeelding draagt
meevoert op haar stroming
zij is de regen
die de voetstappen
van de dode meeneemt
de gedachte
waarvoor je achter
tralies belandt
poëzie is
de schoonheid van de kanteling
naar de zwartheid van het licht
zij is de angst die op een
zonnige dag in het heldere oog
van het hert schijnt…
Geschiedenis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.118 Dat de bomen haar heupen
in de wind laten wiegen
Dat het groene gras glimlacht
naar haar borsten
Dat het lieveheersbeestje
haar sproeten tot realiteit verheft
Dat het mos haar blonde pracht doet herleven
in zacht fluweel
Dat het water haar gezicht spiegelend toont
aan mij
de minnaar
Dat de rozen haar lippen stelen
De kiezels haar voetstappen…
Geen einde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
2.091 Mijn lieve zwager
ook jij bent nu gegaan
Je kraakte weerbarstige noten
in de tijd die je nog was gegund
lege doppen zie ik liggen
waar jij ze moedig hebt gekraakt
Ik heb je leren kennen
gesproken woorden voorbij
in de stilte achter de sluier
waar altijd jouw waarheid lag
De vredigheid van de natuur
maakte jouw voetstappen lichter…
Dodenherdenking
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.007 In het onregelmatig geroffel van de voetstappen
hoor ik de zware soldatentred van weleer.
Bloemen bij het monument,
bloemen bij de graven.
De stille symbolen van hen die vielen
tillen ons over de tijd terug.
Wederom klinkt ijl de “Last post” over het kerkhof.
In onhoorbare verten gaat de oorlog door.…
Dodenherdenking
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.176 In het onregelmatig geroffel van de voetstappen
hoor ik de zware soldatentred van weleer.
Bloemen bij het monument,
bloemen bij de graven.
De stille symbolen van hen die vielen
tillen ons over de tijd terug.
Wederom klinkt ijl de “Last post” over het kerkhof.
In onhoorbare verten gaat de oorlog door.…
het beloofde landschap
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
836 ik zou op sokken kunnen glijden
om binnen te komen
of buiten
voetstappen horen uit
het landschap van kinderen
hen luidkeels het licht noemen
doorheen muren
van de ochtend, naast het park
en de lindebomen
ik zou mijn buik
op houten planken kunnen leggen
en het zachtjes laten waaien
in de eik en in mijn armen
wanneer het snel donker…
nieuw en spannend mooi
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
752 schoppen
grof geweld dan maar
hij dwingt en springt
buiten is het anders
nieuw en spannend mooi
ik weet niet
of ik hier mag lopen
misschien verdwaal ik wel
dan slaap ik toch
in zomers hooi
jouw hand
wees niet naar hier
je stem was uitgepraat
ik had zo graag
je raad je daad maar
wat ik wilde is begonnen
en jij bent te laat
voetstappen…
Er fluistert een traan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.216 Rebetika
om zelf gevonden te worden
zoek ik jou
omdat ze klinken als de jouwe
volg ik voetstappen
waar we samen ooit liepen
op elke plek
de schaduwen volgend
die slechts
een aftreksel zijn
van jou
naar mezelf leiden die terug
want jij bent er niet meer
En ik, ik ben mezelf kwijt
en als je nu bij me weg bent
zul je nooit
bij me…
Gewoonte ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
505 Schuchter bewoon ik de
verlaten vlakten, er is niet
meer te verlangen, ook niets
meer te verwachten, dit
niemandsland kan ik niet ruilen,
voetstappen hangen als gedempte
geluiden in de mist, onbekende
stemmen van vroeger vrienden
dringen tot mij door, waarom
zou ik antwoorden om met hen
weer te huilen of te vrezen boven
houten kisten…
Gevleugeld forum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 De stad van voorheen schraagt het verleden
in marmeren brokken
de jaren hebben de treden van de keizer
van het marktplein gewist
luidruchtige kooplui zijn samen met de tempelgebeden
in oude kleuren begraven
alleen de pilaren rijzen nog ten hemel
de eerbied ligt gebroken
en verborgen onder de alles vertredende
voetstappen van heden
elke…
De zee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
455 Jij zal altijd blijven stromen,
maar voor mij zullen er dan
geen voetstappen zijn
Langs jouw mooie
vloedlijn.
De zee…
Moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
470 In een volgende poging
je verdronken voetstappen voorbij
ver voor je uit de rechte grenslijn
die de hemel van de aarde scheidt.…
Drieluik
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.124 Met lichte tred
Ik zet
mijn voetstappen
in de tijd
op papier
niet
zittend achter
mijn bureau
maar
in de schommelstoel
denkend
in de nacht
en ik zie het
dag worden
met lichte tred
Straks
Wakker in de nacht
gedachten voor het raam
vier koppen thee
vier sigaretten
één wisky
gekrijs van meeuwen
het is morgen
er beweegt geen…
Vers gevallen wit
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
801 diepdonkere contouren van
deze robuuste kerk tekenen zich
scherp af tegen het volle maanlicht
de klokken mompelen koperkleurig,
hun gebronsde klanken klinken
dof, diep en wijds over stil land
elk van hun klanken markeert
scherp en helder de grenzen
van deze eindeloze stilte,
de stilte van de diepe midwinter,
van verlangen naar zachte voetstappen…
Het zwerfspoor voor…
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
984 Voetstappen kraken op ’t held’re laken van vers gevallen sneeuw
verbreken de stilte van de morgen die in kilte uit de nacht ontwaakt
met ’n kermende schreeuw
De man sjokt voort door niemand gestoord in zijn eenzaam bestaan
dat hij zelf doodbedaard onder zwerversleven schaart om in vrijheid
over aarde te gaan
Dan staat hij stil daar hij…
Alden Biesen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
590 Gedachten meer rustgevend dan omvangrijk
de voetstappen van een passerende enkeling
ooit veelvuldig betreden door Duitse ridderorde
vlinders fladderend over de diepe wallendijk.…
Stroomopwaarts
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 Langs de oever
zijn aangespoelde voetstappen
weer door woelend water gewist.
Wellicht heb ik mij ergens
in de weg vergist.…
couperus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Couperus
een science fiction word afgedraaid
al dagdromend over het Lange Voorhout
voel ik me toch wel wat bekaaid
omdat ik loop in voetstappen van de dandy
en lach zijn leven in parodie
als in een nieuwe tijd van woordgestoorden
die nooit zo raak als die van hem zullen worden
en ik laat mijn gedachten stromen
sta eventjes bewonderend stil…
Afscheid van mijn vader
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.341 Waar is die trotse man in jou gebleven
die zijn wandelstok
zwierig en ritmisch
liet meetikken
op de cadans van zijn voetstappen?
De herinnering, zo dierbaar,
in mij zo diep gegrift in hoofd en hart.
Het lot maakte van jou een kind,
van mij een dochter
die in jouw ogen steeds zal blijven zoeken
naar de vader uit haar jeugd.…
Kilte van een woud.
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.028 doordringende snijdende koude in
een gure oosten wind
mijn voetstappen klinken wat dof
op het met klei doorweven grind
bomen zijn groen uitgeslagen
mos stijgt op langs de stammen
hun kruinen bewegen en ruisen zacht
er wordt de komende dagen
wat lichte sneeuw verwacht
beklemmende intense stilte omringt me
in 't hart van 't bladerloze…
Vriend
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
454 nageboorte nog
ondeugend achter
kleine handjes lacht
samen kunnen
wij tegen de ruige
vertes schurken waar
wind de overmacht heeft
wij in de luwte
god aanbidden
in het delen met ontzag
van zijn stukjes kracht
nog trekken wij
door het nieuwe
polderland waar knoest en
dood hout historie schrijven
ooit zal ons verblijven in
gods voetstappen…