3517 resultaten.
Krijgsheer
netgedicht
4.3 met 60 stemmen
1.165 als paarden vonken uit hun ijzers slaan
en sterren van hun plaats verspringen
mannen - vaarwel gekust - de weg opgaan
en dode priesters niet meer zingen
dan zul je lachen
dan knerpen je scharnieren
je lacht jezelf in ademnood
je ogen blijven echter staren
je ogen zijn al jaren dood
waar bleef het licht dat daar uit scheen?…
EENZAAM OM MIJ ALLENTWEGEN
poëzie
3.4 met 14 stemmen
3.308 ------------------------------------------------------------
het sterrenheer - de verzameling sterren
vereende - nare
wisse - zekere
van - door
wers van - erger dan
willens - moedwillig…
Eerste zang
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.808 Hóóg spruit het heerlijk-gouden graan, dat zijn
Uw heerlijk-gouden woorden - en daarin
Zie ik de bloeme-sterren hemelblauw,
De blauwe vonken van Gods heil'ge Liefde. -
Stil ga ik 't smalle pad, zon in mijn hart,
Licht is mijn voet, de korenhoofdjes strelen
Mijn blijde wijde handen en ik fluit, -
Hoe is de zon zo licht! mijn Lief zo goed!…
OCHTENDGLOREN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.740 Langzaam sleept de heilge nacht haar sluier,
IJler, doorschijnend aan d' uiterste slippen,
Weg van de aard', en de laatste sterre
Dooft hare glans.…
Eensaamheid.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.604 Nou blij die lug alom
in stil aanbidding staan;
geen tampende bel
wat die ure tel,
- net die sterre wat kom en gaan.
Die osse, met koppe gebui'e,
herkouwe nog stil in die nag,
tot éen v'r éen buk
en gaat lê bij sij juk,
met 'n sug, na die trek van die dag.…
GGZ 14.15 Uur, Zevende Afspraak
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
547 ik sliep in het bos
en kon alleen maar
luisteren en staren
naar de sterren.
Er knabbelde iets,
er rende iets
voorbij.
Iets zoemde, iets tsjilpte,
verder niets.
--------------------------
--------------------------…
Ik ben een boom
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
566 waarin het zaad
van mijn bestaan
ontkiemde
dat geeft me m’n basis
de Aarde voedt me
via m’n wortels
stromen haar gaven
naar stam en kruin;
Ik voel de sapstromen
langs m’n ruggengraat
de sterke stam
geeft stevigheid
de kracht te staan
in weer en wind
te groeien
met al m’n takken
naar de hemel te reiken
naar het licht
van zon, maan, sterren…
We begrijpen veel, behalve onszelf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
214 We weten hoe wolken drijven,
hoe staal buigt en sterren branden,
we landen op manen,
we schrijven machines die denken —
maar niet hoe we moeten huilen
zonder schaamte.
We leren rekenen,
maar niet hoe we troosten.
We weten hoe tektonische platen schuiven,
maar niet hoe harten breken.
We bouwen raketten,
maar geen vrede met onszelf.…
In the year 2525
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
914 af of in 9595
de mens nog wel zal leven
hij plunderde de aarde
meer dan zij hem ooit kon geven
maar niets heeft er voor terug gedaan
Tienduizend jaren zijn voorbij
miljoenen tranen zijn gevloeid
maar nimmer wist hij met welk doel
aan 't einde van zijn heerschappij
Maar in de eeuwigdurende nacht
is het de fonkelende pracht
der sterren…
Jacrostichon onder het mom
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
266 Joris goedbloed van marten den toon
Meewarig schertsfiguur zijn lot beklagend
Clovis' en clothildes namen verlagend
Jemig de pemig als jort kelders zoon
Monomane quote-500 kloon
Calimero superbitcoinjager
Joost van 21 imiterend
Mannelijk extreemrechts radikaal
Caesars teerling dictatoriaal
Jottem blaast zijn lezersviews flink op:…
Voor altijd
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
885 Nee, we weten niet hoelang we hier nog leven
Elk moment kan 't einde zijn voor jou of mij
Maar we weten in ons hart
Liefde maakt een nieuwe start
Want liefde is oneindig vrij
Totdat de dagen en de nachten gelijk zijn
Totdat de bomen groeien zonder zonneschijn
Totdat de dag dat vier maal vier maal vier is acht
Totdat de tijd dat sterren…
Paasgezang over leven en dood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.499 blijven
Op een slagveld in ’t strijdgewoel, zogenaamd veld van eer
De echt doodlopende weg met eenrichtingsverkeer
Ook is ’t oorlogsgeweld nauwelijks te verteren -
De vlerk met zeis en zerk laat je niet deserteren
Zo was het altijd en zo zal het ook blijven
De schurken en lepen die met Gods genade dwepen
Zonder vrees en verstand - maar met sterren…
De beukenhaag
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.374 Langs de uitgetreden duistre weg
Bouwt, om de tuinen te versperren,
De oude ruige beukenheg
Haar zwarte wal tegen de sterren,-
Het dorre hout ruist in de nacht
Als een eindeloze klacht.…
Slaap, kindje, slaap!
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.137 Daarbuiten gaan geen mensen meer,
de huizenogen loken neer,
de straatlichtjes zijn uitgedaan,
boven gingen de sterren aan
en 't is heel stil: alleen de wacht
trommelt, hol stappend, door de nacht:
... slaap... kindje... slaap!...…
VIJFENVEERTIG JAAR GETROUWD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
3.910 donkere dagen met louter tegenwinden
duwden af en toe ons klein bootje uit zijn route
Samen konden wij het juiste spoor altijd vinden
om daarna nòg meer liefde te mogen begroeten
Vijfenveertig jaar terug ging ons bootje varen
en negentien zevenenzestig staken wij van wal
Dobberend weg van bedenkingen en bezwaren
onder een mooie maan en sterren…
Van Gogh
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
666 MET VOGELS
de vogels van de vrijheid
vinden voedsel zonder te maaien
maar de graanoogst is binnen
en de zon gaf kracht en gaat
weer onder
ZELFPORTRET FOPPE ALS VAN GOGH
deze verklede aap ben ik zelf
met hoed tegen de zon en bruinverbrand
zo zou ik graag zijn
ook zonder oor
DE STERRENHEMEL
in het nachtelijk duister
twinkelen de sterren…
De Wever
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.067 De zon, de maan en al de sterren,
Bergen en zeeën,
Wouden en weiden en de verre
Nevel beneeën,
De hellingen waarop verlichte
Steden zich spreien,
Stromen waarover de opgerichte
Mastschepen glijen,
Mensen en dieren, planten, stenen,
Talloze dingen,
Al wat doet lachen, wat doet wenen,
Dromen of zingen.…
Harten jagen, bellen blazen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
613 Vogels willen vliegen
vissen willen zwemmen
ballen willen kaatsen
bellen willen blazen
sterren willen stralen
en harten blijven jagen
Bomen willen ruisen
handen willen wuiven
vlaggen willen wapperen
rupsen willen vlinderen
vlinders willen fladderen
en bijen zoeken bloemen
Kuikens willen piepen
wortels willen schieten
Hanen willen kraaien…
Stad boven wolken / Stad onder de wolken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
262 Danny, in lentes nog jong, viel jouw stem stil viel
maar jouw lach woont nog in de keuken en in kieren van de trap;
je bent onuitgesproken de hand die wij missen in de nacht,
de naam die wij stil fluisteren wanneer het hart het hardst klopt
Onze stad beneden de wolken draagt jouw echo als een mantel,
en boven, in het huis van de sterren, spring…
Hij neemt de tocht terug,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
279 Maar een dis van een reli-vis blijft reëel
als opt-in, als verfrissend opwarmertje
voor een classic goden-stamppotje, want
de hitgevoelige mythe-knallers geven
sterren het open podium waar zondags
kinderen de voorgeschreven Polka’s draaien
en herhaaldelijk verwaaien in stinkende
zonnewinden; het anti-Pandemonium daar
encyclopedische relikwieënvreters…
Het einde van de reis
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
11 In de stilte van de nacht, zo sereen en zacht,
waar de sterren fluisteren en de maan zacht lacht,
Ligt een keuze als een zachte bries,
voor hen die wensen, voor wie het tijd is.
Met waardigheid en rust in het vizier,
kiest men de weg, zo helder en fier.
Euthanasie, een recht zo diep en vrij,
een laatste hoofdstuk, een vredige zij.…
De dwangarbeiders
poëzie
3.0 met 9 stemmen
3.340 ‘Het leven op de sterren loopt uiteen;
Hoe zoet is dat dier wezens bovenaards.’
Neen, het gebeurt in één land, vlak bijeen.
't Theehuis ligt bij de stad, iets stroomopwaarts.
‘Maar als de koelies keren van de kaden,
Worden de dichters in hun kit vermoord?’…
De hand naar haar krullen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
605 Hoe met duizend dingen het ene benoemen
zijn rouwrandjes onder zijn nagels
zijn nachten zonder maan en sterren.
Hij zocht een woord
woorden en vond een beeld
eigen angst een oog
en veel naaktheid.
Zoop , rookte als een ketter
in iedere kamer beluistert hij geluiden.…
Maanvlinder
netgedicht
4.5 met 20 stemmen
5.369 Mijn vlinderlief in hoge wolken, schitterend door avondrood
Jij hebt je sterren afgelegd in licht van zonsverduisteringen
Nee, jij wilt geen rups meer zijn, die zich in donker buiten sloot
Noch de schaduw van jouw bolster die zichzelf had ontbloot
Jij wilt jouw tere vleugels spannen, na gedaantewisselingen
In ontmaskering van alles, toch je masker…
Uitvaart.
poëzie
1.0 met 1 stemmen
2.445 De middernacht laat hoog in de lucht
Zijn sterren branden
Bij de uitvaart des doden;
Onzichtbre handen
Breidden zacht het sneeuwen dodenkleed uit.
Heur leden
Gehuld in de rouwwade, sussen de steden
Haar wielgerucht.
Vreze des doods de aarde overspreidt..…
1 november
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
883 Misschien kijken zij tussen één van de sterren in het heelal,
en beschermen ze ons, tegen het verval.…
De kapper, de dokter en de roddelbladen!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
500 heel even maar
want anders moet ik massaal depresief kotsen
overgeven om te overleven
het lukt me nog maar net alles binnen te houden
onderdelen van het zure opgerispte door te slikken
vanwege die bladen, die buitenkant van mooie haren, make-up
opgespoten borsten en weggehaalde oneffenheden, lichaam-verledens
van de acteurs, actrices, sterren…
Wie We Werkelijk Zijn
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
298 Authentiek door zelfbeschikking—
soeverein zijn in de puurste vorm
doet zelfs de sterren beven in mijn licht.
Nu is de tijd om te gaan:
de verwerping van mijn zelf, mijn ik—transcendentie.
Mijn identiteit, als leugen blootgelegd,
geboren uit illusie en verwachting;
maar dat voorrecht is in blank fluwelen mist opgegaan.…
Afkomst
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
896 Van porulan en porgel
Daar zit je even mee
Als kleine blauwbilgorgel
Valt zo'n afkomst niet mee
Maar kijk ik naar de mijne
Da's ook een raar verhaal
Bepaald geen rechte lijnen
Niet dat ik er om maal
Ik ben gewoon de dochter
En ja, ik zeg het fier
Van een echte oerheks
En van een marinier
Want op een heel klein bootje
Ergens…
De Kerstman is dood
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
4.789 In de Kerstnacht, keken we omhoog
sterren straalden aan het firmament
t’was net of er een knipperend bewoog
“Pap..vast de muts van die ouwe vent”…