5107 resultaten.
Opa
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.380 Hij denkt dat bomen brancadiers zijn
- 's winters wit, altijd beweeglijk -
en morst dagelijks van angst.
's Avonds leggen wij zijn beweegbare delen
in hun houten kistjes.…
Mijn dag en was niet oud genoeg
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.430 Zo schijn 'k (misschien der vreugd bestemd)
een vrouw, die, vreemder angst beklemd,
oneindig naait haar doden-hemd
steke bij steke.…
De zee.
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
832 De zee neemt mijn angsten, zorgen, onzekerheid en pijn
met haar stroming mee.
De zee geeft mij rust, vrijheid en leegte in mijn hoofd om te kunnen zijn wie ik ben en de koers te varen die ik wil.
Al kan de zee nog zo ruig zijn ik voel mij altijd goed bij haar.…
Buiten de muren van het huis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
448 nu zie ik je dansen
Op je eigen klompjes
Op het grijze zeil
Van je klaslokaal -
Op je hoofd een tuindershoed,
In je arm een mand met
Zelfgekweekte preien,
Voor de gelegenheid van
Papier en verf gemaakt;
En in je andere arm voer
Je het meisje van je dromen
Door het landschap van je jeugd,
En durf je voor het eerst
Zonder angst…
Deze wereld
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
681 Je kan geen land meer betreden
zonder angst en beven.
Waarom ben je ook niet meer veilig
in het land van Betlehem
waar de dood loert in de straten
van het heilige Jeruzalem?
Waar op deze wereld is het nog veilig
als het gaat om de verlangde vrede
waar dagen, maanden jaren en
al eeuwen om wordt gebeden?…
omdat een enkeling
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
596 mooie gave bomen
ze zijn voorgoed verpest
het halve lover afgekapt
slecht hun kruin die rest
voorbij hun hoge kale stam
zie ik de grauwe stad
waar ik vóór die slachterij
totaal geen weet van had
alleen omdat een enkeling
te lang was en moest bukken
waagden ze het om aan mijn plantsoen
het mooie zicht te ontrukken
als ik al ergens angst…
Luc De Vos is niet meer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
886 Kleine schalkse ruiter, tussen
pen en podium huilde je
angst en hartenpijn, wars
van glitterglam, de eeuwigheid in.
En waar je nu bent,
verhef nogmaals het wondermooie Mia
(jouw muze toch?) tot tijdloze hymne,
hier al onsterfelijk en weet,
lieve Vos, niet alleen Elvis
blijft bestaan, maar jij ook.
Jij ook.…
Leer mij toch leven
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
508 Leer mij toch leven, ver voorbij de angst
om wat dan ook toch maar te verliezen.
Er is zoveel dat als vanzelf al wel werd
losgelaten, maar evenveel of meer zelfs
bleef behouden in wat ik bij gebrek aan beter
mijn ziel zal noemen; diepste kern van zijn.
Wie ben ik eigenlijk en wat is echt van waarde?…
In de armen van mijn beschutting
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
537 onderbewustzijn wakkerde mij…
er werden treinen gebombardeerd
tussen Meppel en Zwolle, de tijd liep
uit de hand, ze kwamen pas tegen spertijd
aan bij het Amstelstation te Amsterdam
angst bekroop mama en ik luisterde
met grote ogen naar de afwisselende gang
van haar zenuwslopende vlucht
dicht langs de panden op weg naar huis
wij werden…
HERGEBOORTE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.035 Ik zal u toebehoren:
Mijn droefenis die zoveel Leeds weerstond,
Mijn fel verlangen dat geen angst kon smoren,
Mijn sterke trots die gij toch overwont.
En samen zullen we ons die vree bereiden
Die nu het leven nimmer voor ons heeft
En die wij anderen zo diep benijdden.…
Novalis
poëzie
4.5 met 6 stemmen
2.810 Hij wist met kalme angst hoe alles moest
Leven: voortleven, zalig of verdoemd.
Niets wordt vernietigd, spoorloos verwoest;
Een geur, een toon die in de stilte zoemt,
Iets blijft - hoe ook verijld, versteend, verbloemd,
Leven moet alles tot in eeuwigheid.…
Inhaalslag
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
503 Wanneer hij voor me staat te grijnzen
Laat weten het is nu genoeg
Weet ik weer wat mij angst aanjoeg
Zie ik mezelf naar achter deinzen
Wat later, moed en maling veinzend
Span ik het dichtpaard voor de ploeg
Waarmee ik eerder vrees versloeg
Doorvors mijn ziel en eindig peinzend
Ik heb nog veel te veel te doen
Dingen waarmee ik te lang wachtte…
Zacht klaaglied
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
664 zij zullen in hun spel
het licht weer uit de dagen halen
en als angst mij omarmen wil,
doen zij stiekem vuistje vuistje.
zij willen me eenzaam maken
maar dat ben ik al en ha! daar heb ik ze tuk!
ik zal ze bestrijden, ik schrijf ze weg
uit álle gedichten, de herfst en de winter,
en tegen duisternis brand ik kaarsen.
.......…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 Het schip van de geest werd opgetrokken
uit de expansie achter glas, kleinschalige
gedachten opgetuigd en gestrand,
ontvouwt zich uit en in mij in de angst
voor het onbegrensde wat ginds betekent
ook voor hier en waar geen maat op staat,
beperkt de ruimte in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting…
Schuilen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Bij God ben je veilig en geborgen
Hij wil jouw toevluchtsoord zijn
In alle angsten, verdriet en pijn
Wil Hij voor je blijven zorgen.
Stel je vertrouwen maar op Hem
Dan kun je moedig verder gaan
God maakt voor jou ruim baan
Luister dan maar naar Zijn stem.…
Schuilen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Bij God ben je veilig en geborgen
Hij wil jouw toevluchtsoord zijn
In alle angsten, verdriet en pijn
Wil Hij voor je blijven zorgen.
Stel je vertrouwen maar op Hem
Dan kun je moedig verder gaan
God maakt voor jou ruim baan
Luister dan maar naar Zijn stem.…
Zomeravond in een oude stad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
627 Voorbijgangers wandelen met ingehouden
pas, schroom van bewegen, de angst een
al gesloten tijd te overtreden
onder de grote linden of ze door
lichte avondwind worden gedragen,
de hakken door een betoverend
tikken beslagen.…
Schuilplaats
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Bij God ben je veilig en geborgen
Hij wil jouw toevluchtsoord zijn
In alle angsten, verdriet en pijn
Wil Hij voor je blijven zorgen.
Stel je vertrouwen maar op Hem
Dan kun je moedig verder gaan
God maakt voor jou ruim baan
Luister dan maar naar Zijn stem.…
Onze horizon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Ver van onze angsten.
Ver van elk probleem.…
kompas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Als een kompasroos zonder noord pijl
zoekend in de verte naar een onbekende weg
zoals jouw vaders vader voor jou
Een innerlijk geweten dat steeds tegen je zegt
dat jouw verlangen de grenzeloze ruimte zoekt
en jouw liefde door de muur van de angst heen
breekt, dat het ochtendlicht de nacht een halt toeroept
en hij jou als het donker…
Wie weet zeker ?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
540 Dat wij moeten leven wel,
met angst en beven,
voor de dood.
Dat ons bloed eeuwig,
door onze aderen vloeit.
Dat adem lucht is,
die door alle longen stroomt.
Dat wij stoffen wisselen.
Dat legers van microben,
ons egoloos beschermen.
Wie vloeit?
Wie ademt?
Wie wisselt?
Wie beschermt wie?…
Het Anker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 God wil voor ons een anker zijn
Hij houdt ons stevig vast in Zijn hand
En brengt ons op een veilig strand
Hij verlost ons van angsten en pijn.
Laten we de hoop niet verliezen
Dat we verankerd mogen zijn in God
Hij, die bewogen blijft met ons lot
Boven Hem, is er niets te verkiezen…
Leer mij toch leven
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
556 Leer mij toch leven, ver voorbij de angst
om wat dan ook maar te verliezen.
Er is zoveel dat als vanzelf al wel werd
losgelaten, maar evenveel of meer zelfs
bleef behouden in wat ik bij gebrek aan beter
mijn ziel zal noemen: diepste kern van zijn.
Wie ben ik eigenlijk en wat is echt van waarde?…
We ademen
gedicht
3.0 met 3 stemmen
3.485 Wat ons redt en verslindt is dat we geloven
we houden zielsveel van de overzichtelijkheid
van onze angsten en verlangens, ik hang mijn
armen overtuigend verdwaald om je schouders
we houden elkaar stevig vast, ik beloof je
in en uit te blijven ademen, en je zolang
ik adem niet te vergeten, je niet verdwaald
te laten raken, kijk om je heen…
het gerucht van de zucht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
495 monden
ik heb oog voor kleuren
soms door het grijs heen
en beluister de klank van jou, de ander
is die nog immer zo koud als steen
of meer te zacht als een veer
neen, ik dicht niet, doch open
als jij mij laat ruiken
aan geuren van jouw ziel
en ontwaar dan soms het vocht,
keer op keer,
van het geloken kind
dat zich in jou bevindt
waar angst…
Koen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
473 Een ochtend onheilspellend stil
Eenzaam in mijn
bed verlaten
De angst verlammend, akelig kil
In stilte lig ik, snik ik, bid
De engelen
ongenadig
Leven en dood in hun bezit
Het bed voelt koud, mijn wereld klein
Roerloos verbijt
ik de krampen
Onheil spreekt in snijdende pijn
Dan breekt er iets binnen, subtiel
Warm vocht verdrijft…
Laterna Magica
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
582 over de os die
plots viool spelen kan
met vuur en magische
veer schrijft een nachtelijke
dichter onverdroten voort
kinderhanden tekenen
het ei in de buik
van de rode hen
de lantaarnpaal
neemt de benen
samen met het licht
een man met één voet
op het dak speelt cello
over Tevye’s klacht
in het gesloten huis
versteent de angst…
Mijn Grootje en de Grooten Oorlog
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
906 het dorp brandt, de onschuld
sterft, de nacht likt het zwartgeblakerde
het korenblonde meisje weet
de vuige Duitse ploerten pijnlijk
in haar hoofd, in haar borst
zij werd mijn Grootje
nooit zonder tranen schonk ze mij
haar angsten…
Aan de overkant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Hij zet twee bekers klaar en water
op het vuur waaraan ik me warm
zegt lieve woorden en zegt
dat ik niet ongerust hoef te zijn
veilig kan gaan slapen en zeker
niet moet schuilen tussen muren
van angst omdat omdat
we vrienden hebben
alles wat we weten bestaat al lang
alles wat we geven is niet van ons
maar gekregen, omdat wij er zijn
voor…
Als vleermuizen in de nacht.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Angst voor de verdoemenis,
met een tong die gespleten en vergiftigd is.
Vergiftigd door hun hunkering,
hun hunkering naar vergiffenis,
die ze tot nu toe niet gegeven is.
Ze zoeken het in hoeken,
ze zoeken het in gaten.
Schreeuwend en vloekend,
kunnen ze het zoeken niet laten.…