Alle inzendingen over de zee

28807 resultaten.

Sorteren op:

Zomergevoel

hartenkreet
2.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.254
stoeiend in het zand Mijn ogen dicht sproeten op mijn neus Ik geniet met volle teugen van het strand Zoveel mensen bruin of roodverbrand Allerlei soorten dun lang slank of moddervet Allemaal een dagje lekker naar de kust Op handdoek of lezend op een ligbed Blikjes bier en ijsjes worden gretig verkocht Kinderen maken een zandkasteel bij de zee…
car31 juli 2004Lees meer >

De Friesche poëet II

poëzie
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.593
Sinds verliepen er honderden jaren; En men hield het er algemeen voor, De bodem der zee droeg langer Van Oud-Staavren geen enkel spoor. Slechts vond men er nog op Schokland, Die zwoeren bij kris en bij kras, Dat er onder in de diepte Nog heel wat over was.…

DE FRIESCHE POËET VI

poëzie
3.1 met 15 stemmen aantal keer bekeken 3.071
- maar eet ondertusschen voort, - Ik ben dat weeuwtje van Staavren, Daar ge mooglijk wel van hebt gehoord; Die een lading Dantziger tarwe Aan stuurboord in zee werpen liet .... Maar, man, waar wordt ge zoo bleek van? Dat hindert u, hoop ik, toch niet?…

Saudade

poëzie
4.3 met 21 stemmen aantal keer bekeken 6.058
Nog meer: uit alle hemelkringen Als golven uit de zee aanstromen En over brede stranden komen, Maar nooit een korrel zand verdringen. Ze fluistren alle door elkander Wild en vertederd, hard en innig; Ik word van weelde nog waanzinnig, Vergeet mijzelf en word een ander.…

Waar bleef de zwaan?

poëzie
3.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 7.529
Vliegende jongen zwemmen mee Door stroom en zee, Door stroom en zee. Zij groeit in ’t levendig element, En wast de veren, En vaart spansseren Tot ’s levens end. Stervende zingt ze een vrolijk lied In ’t suikerriet, In ’t suikerriet. Zij tart de nijdige dood uit lust Met kwinkeleren En triomferen, En sterft gerust.…

fantasia pax

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 706
de zee neuriet tevreden en schiet haar vonken terug naar de zilveren maan; de maan - trouw aardekind - giet zijn witte stralen uit over dit eenzaam badend eiland, neemt de aangekleefde zee in zijn omloop met zich mee, schuift haar heen en weer weerloos heen en weer, ontbloot de blonde randen en dekt de naakte toe.…

Verbonden in de lucht

hartenkreet
1.4 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.399
Ze stak haar tenen in het zand En streelde zacht over de foto in haar hand Ze keek naar de zee en de helderblauwe lucht Ze zag de vrije vogels, en slaakte een zucht 'Kon men maar vliegen', dacht zij 'Dan was je nu heel dicht bij mij' Hij staarde uit zijn raam, en dacht aan haar Zijn hart fluisterde: 'wij horen bij elkaar' Een traan gleed…
Eliza20 juni 2008Lees meer >

ondeugend (schuin)

hartenkreet
3.3 met 13 stemmen aantal keer bekeken 3.705
uit het diep helder blauw van de zee sneed de boeg van het schip wit rollende kragen alsof ze met haar ranke lichaam de golven uitdaagde zo gevaarlijk hing ze over de reling heen van enige afstand sloeg ik haar gade hoe jong mag je zijn om je zo te kunnen gedragen ze was oud genoeg om als bloem te worden geplukt zeker toen ze zich ondeugend…
Wim Niesten15 november 2007Lees meer >

herinnering aan Wales

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 692
Verrukt staan wij in de regen boven een grauwe Ierse zee waar een harde wind heer en meester speelt.…
hannah28 juli 2006Lees meer >

het landschap kwam na alarm echt zeeuws weer tot bedaren

netgedicht
3.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 617
En heel gedwee zag ik dicht bij zee boven bij ’n duinpan bij het vervliegen van deze eerste prille schemering iets liefs als zoen zonder er ‘n zoektocht naar te doen stil, doodstil in 'n rij zeven jonge herten vlak naast mij.…

Manhattan

netgedicht
3.7 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.384
- die lieve zee waar wij een eeuwigheid verbleven waar de mensen zo graag kwamen wij de wolken verdreven…

isoleer

netgedicht
3.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 850
haar ogen ogen -als open vensters haar innerlijke leegte reflecteert en toch als je goed kijkt doorheen alle lagen van pijn schijnt er een lichtje - een herinnering van onmetelijke liefde diep geraakt kijk ik haar aan ze glimlacht, schijnt mijn gedachten te lezen haar ogen schitteren nu, doorheen de tranen die stromen als schepen die op zee…
pelgrim23 juli 2010Lees meer >

Voor altijd wachten op later

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 803
Niet allen zullen je rustig doen slapen op de golven van de zee. Niet allen zullen je de richting geven in het leven. Niet allen neem je in je dromen mee. Inmiddels is de nacht gevallen en ben jij in droomland. Lig ik naast je en kijk over het water. Zachtjes pak ik je tengere hand, en wil ik voor altijd wachten op later.…
bulsara11 november 2010Lees meer >

Auw

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 880
van misselijk draaiende roodoranje cirkels Ik stik niet Ik verdwijn er voor eeuwig in En blijf beseffen dat ik zwevend zwem in een zwart zwevende donkere plakkerige benauwende verstikkende zee van misselijk draaiende roodoranje cirkels Er komt geen einde aan Ik blijf eeuwig verdrinken…
Giovanni30 september 2015Lees meer >

Winterreis.

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 570
Eindelijk de zee gehaald maar mis nu toch het mensenleven. De warmte bij het ijsvermaak en wederkomen ja, het duurt wel even. Want een winterreis dat moet ieder mensenkind, eenmaal toch beleven.…

Gedachten van een kwal

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 524
Voor mensen ben ik vlees noch vis Ik zweef zo'n beetje door de zee Ik zweef met alle stromen mee Al zwevend kom ik aan de kost Heb ik dat niet mooi opgelost?…
Hans uil28 augustus 2016Lees meer >

Herhaling

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 576
We waren in een nauwe duinpan weer, droog helm prikte, en keken naar de gladde zee en één lange rand van schuim en golven, hoe rollend ze de volgende bedolven ik vroeg vaag over het herhalen van dingen hoe lang hoe vaak, jouw gedachten daar ook heen gingen. weleens. Nee.…
Ralameimaar26 augustus 2017Lees meer >

Bezit

hartenkreet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 666
De zee? Ja. De door dezelfde mens vervuilde regen. De door dezelfde mens vergiftigde rivieren. De door de mens tot een plastic soep gemaakte zee. En die mens wil ook het vuur bezitten. In een doosje. In een aansteker. In een groot zinloos vuurwerk waar nodeloze gewonden door vallen. De mens wil bezitten. Huizen.…

Ik zie de zon

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 448
Ik zie de zon staan op het strand de horizon bloedt waar de zilte zee rollend het hete zand bespoelt en bekoelt wiegend in de gloed hoop ik en weet het verschil tussen hopen en weten is het grote verdriet waarom weet jij nog niet ik laat me omarmen in zonnestralen en laat na het warmen diep adem halen en adembenemend wiegen in de…

Alsemgeest

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 467
in esdoorn en hagedoorn en kamperfoelie waait een verraderlijk kwallige wind aflandig strandend op zand langs de zee daar woelt het monster het gele torpedoboot- jagerseskader van de alsemgeest 't vaart er voortvarend want ja, navigare is puur maritiem gezien nodig geweest z'n eigen koers naar gevaarlijke golven…
Nemo7 juli 2019Lees meer >

Residu?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 365
maagdelijkheid de door meeuwen bezongen schoonheid van gedachten, geringd door vrijheid van het land onafhankelijk als het water van de zee uitnodiging voor iedereen tot het minnekozen, de liefde met de poëzie te bedrijven.…
Pama13 september 2019Lees meer >

Eropuit met de boot

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 491
Varen op de zee als een samenhangend geheel van kleurige puzzelstukjes, klein naar groot variërende klanken Plagend strelen haar tere vingers over de ondergelegen huidlagen van het donker getinte hout dat in alle rust blijft schuiven over het helder. Kijk!…
CB6 december 2022Lees meer >

PROLOOG

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 534
‘Ante mare et terras et quod tegit omnia caelum’ Ovidius, Metamorphosen I, 5 chaos was alles, geen woord benoemde leven, dag was nacht, nacht dag, zee land, land zee, mateloos wit was alles één, en heerlijk om het even. verheven niets, geen ding dat deinde met iets mee.…
Dirk Vekemans6 september 2023Lees meer >

Echo van eb

netgedicht
1.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 477
De zee trekt zich terug, grijpt gulzig haar golven, legt ze neer als een sluier op winderig glas bewegingloos stil, klinkt zijn concerto van troost. De zee trekt zich terug, grijpt gulzig haar golven. De stilte spreidt zich vlak, zonder zucht op het strand.…
CB21 december 2024Lees meer >

Snelsonnetteur gezocht (m/v)

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 743
Ge hoeft niet te zoeken  want hier zit er een  met humor en kennis en taalvondsttalent met acht jaar ervaring - zo vind je er geen in Brugge en Gent  Leiden of Overveen en Bergen aan Zee In deze tijd zijn ze  haast nergens meer  - bijkans uitgestorven als laatste ijsbeer van Nova Zembla  tot Klazienaveen Volendam Purmerend Krommenie…
Maxim7 september 2026Lees meer >

in-het water-gevallen-reis?

netgedicht
1.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.632
voor een weekje luieren wil zij wel in zee en dobberen in zonoverstroomde baaien kliploos opvarend in de mediterranee doch bruinbakkende beelden blijken té fraaie ploffend, aan de wind, de ingewanden draaien plat op ‘t achterdek gedwongen golft zij mee in stilte bidt zij de Mistral naar de haaien op: ”nog zo’n zeilreis?”…
Lily2 april 2003Lees meer >

Paal 12

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.216
Ik hoor het ruisen van de zee totdat een recreant mij wekt uit een zoete droom. Het is niet meer als voorheen. Ik probeer mijn rust te vinden. en toch, het tijdstip nadert van ongekende drukte.…
Martin Jagt12 november 2002Lees meer >

Een banaal paradijs

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 880
En weer een albatros of drie, en nog een eiland aan de kim, want eilanden zijn er ter zee genoeg. Geen oceaan kan zwemmen zonder kijker, geen zeeman drijven zonder schip, en in de mist der zeeën, de dode mannen aan de wal. De wezenloze vrouwen op het schip, de barre winden en het niets, het nooit-geziene of gedachte al.…

Portret

gedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 5.250
Ik ben een ziener als een witte olifant, ik zie het vasteland al uitgestorven en zit aan zee met slechts de laatst verworven stenen en schelpen glijdend door mijn hand Ik voel met mens noch ding een enkle band, omdat 'k geen hartstocht ooit ben nagezworven.…
L.Th. Lehmann30 september 2021Lees meer >

De verte afstand wordt

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 568
ik kan je niet bekijken je met niemand vergelijken maar hoor je stem in het ruisen van de branding in je tekst kom mee naar zee waar ik mezelf verliezen kan de verte afstand wordt en ik je namen schrijf met zand kus je lippen in het zout van samen drogen opgetogen in het waterspel de golven breken veel te snel we dromen zon en kleden…