5388 resultaten.
Eens was ook het verleden heden en toekomst
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
771 In de schaduw van de ziggoerat,
tekent een man op zachte klei
de opbrengst van z´n land
hij gebruikt er een vers gesneden rietpen bij.
Zijn heden.
In het aloude Rome,
hamert een man in het brons
onverholen de 12 tafelen van de wet
door de keizer bevolen.
Zijn heden.…
Merkstenen
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
676 Het ‘zijn’, heeft
woorden nodig, tot zich gekeerd
om de leegte te verwarmen, de
hemel verliest z’n macht als
ze veroudert, de vinger wijst als
voorteken voor alle leken, althans
wanneer je goed z’n bleekheid leest,
zonder bitterheid, met het tanend
licht als vrijgeleide, naar een punt
waar schaduw wacht, verliest de
stilte van de…
Ontmanteling
netgedicht
3.7 met 24 stemmen
753 bladeren van mij af
en voel de dag naderen
dat ik geheel naakt zal zijn
en verloren zekerheden ervaar
als een onafwendbare straf
wie ben ik toch geworden
roept mijn hart ten einde raad
is zoeken naar ademende liefde
struikelen over horden
en maakt het stof der aarde
van mij een holle veelvraat
het licht van de waarheid
werpt zijn schaduw…
LENTE
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.907 Zon op dunne lenteblaren,
Dans van schaduw voor de voeten,
Wind door opgehuifde haren,
Kushand, lach en vluchtig groeten…
Moet de druk van lange dagen,
Moet de gaaf der ogenblikken,
Dan zo zwaar zijn om te dragen,
Dat die last de knie doet knikken?…
Zilte stromen
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
551 vingers spelen
als inkt op m’n huid
een aphorisme
in lettergrepen waar schaduwen
ze combineren tot bewijs
van lovers delight
die liefheeft van natura
een diepe blik
bloeit uit rode monden
rode wijn beneveld
op gedrenkte dorst
deze beat danst duizelend
zilte stromen
wolkengolven verzamelen
verliefde vogels aan hand en borst
in avondvree…
The Dangling Conversation
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
511 zachtjes waaien klanken
over duinen vang ik woorden
in jouw voetsporen
kleuren treden donker
waar stemmen praten
schep ik water in de nacht
wijl zee mijn enkels drinkt
huilen vissen het verdriet
in het rode licht van de toren
schaduwen flessen op 't zand
rond mijn middel kiemen algen
laatste stukjes huid reizen af
de ochtend vecht…
Onzichtbaar lot.
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
503 Op beslagen ramen verschijnt
nog de wasem van mijn stem,
nog één voorjaarbeurt en de kamer
maakt zich vrij van stof of spoor
waarin schaduwen verschenen,
in aanwezigheid van mij, een tocht
uit geordende vensters verdwijnt,
teloorgang tussen avond en de nacht,
ontsnapt uit beider mond en aandacht,
benieuwd naar de bestemmingen die
mij…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
821 er is iemand gestorven
in mijn ziel
langzaam en over vele jaren heen
de weg was blind
het doek viel
in mij is iemand
als de dood
verlaten door het leven
een hart in nood
weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren
het kleurde…
Je bent liever dan de nacht
gedicht
2.7 met 40 stemmen
25.011 Je bent liever dan het vuur van de zon
en de schaduw van 't zonlicht op straat.
Je bent liever dan 't water in de zee
en nog liever dan de opkomst der maan
en haar ondergang, moeilijk als ook
bij een paard, eb en vloed, als dat sterft.…
schemering ( in sepia )
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
630 zwoel kruipt de schemering nabij
drapeert zijn schaduw lieflijk
over het helle zomerlicht,
vervaagt de kleuren van de dag
zilverwit speelt een zonnestraal
door het gebladerte van groene kruin,
verstild tegen de grijzende verte
staat in sepia gekleurd, een wollige kudde
roerloos als beelden neer gezet
een meerkoet met haar jong achterlangs…
Uitgeleende tijd, (Haiku’s)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 Dag en dauw laaft zich
in het schemer vol duister,
absorbeert schaduw.
Groots en wreed de mens
onvoorspelbaar grillig lot,
z’n grootste dwingeland.
Slepend teloorgang
volmaakte zinneloosheid,
van uitgeleende tijd.
In aardse spasme
ruist de zilte branding na,
in dwingend orgasme.…
9/11
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
1.579 is
En grijze muizen weggejaagd door het stof
alleen herkend als mens door traansporen
Inelkaar stortend onteerd met luid protest
Met gebonden blikken naar grote hoogte gegaan
en leeg en verloren teruggekeerd naar het hier
zien we voetstappen in het stof van een helder verleden
Als op grote hoogte het dieptepunt bereikt
overheerst een schaduw…
koningin
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
508 dwars over land, in gratie, mooier dan de bloemen
die zo onderdanig kleine tronen boden
ze bleef maar dwalen
haar kleine voeten raakten slechts de zoetste grond, verfijnd
geurig
langs kleuren en de schaduwen van vogels
vloog ze, als een ademtocht vol leven
en heel even
gaf ze ons een glimlach, want heel even bleef ze,
als een mijmering…
Ontsnapt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
528 Weet je je hart niet te vinden
bij de schaduwen over zonverlichte wegen,
dwaalt het rond in alles wat donkerder is
dan het einde van een gesloten wildernis.
Niet alle daken zijn van steen,
druppelt er verdwaalde regen doorheen.
Je zult moeten vluchten naderhand,
wat ons redt is onze vijand.…
Onvoltooid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 Zij doet mij denken aan jou
de Hurkende vrouw*
Een onvoltooid werk
van Auguste Rodin
Uit de tweede helft
Negentiende eeuw
'k Zie in jou haar dwaling hier
Terwijl mijn hand jouw
Mooie borst beroert
Moe, doch niet echt voldaan
Glijdt haar hoofd heel zacht
Totaal onverwacht
Langzaam op haar rechterknie
Terwijl de schaduw
In volle glorie…
Pas de deux
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
1.556 in vuur en vlam
dooft zij het naakte lijf
langs een robe van ijzige blokken
die dooien aan opvrijende benen
haar gezicht huist
in een vragende schaduw
zij wil haar blik niet aan mij vertonen
enkel hem zonder schroom
met een onaantastbare
verleiding belonen
zij bespeelt een minnaar
die ook door adem is omhuld
en in hetzelfde verlangen…
Slechts een silhouet ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
640 Ze is slechts een silhouet,
duivels spel in avontuur,
hierin werd ik overklast,
recht door mij en puur
in mijn gevoel gekrast,
haar schaduw kleurt de
graven wit, komt helder
dichterbij, ik schilder mijn
ruimte op het broze pallet
van onstuimige eerbaarheid.…
Stil
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.154 Vanmorgen klonk
het zingen van een vroege vogel
zo zorgeloos,
het verlangen dat
daarin verborgen lag,
die wens om te vliegen,
haast onzichtbaar te landen
in de belofte van
een nieuwe dag
ik probeer dat gevoel
in tijd te vangen, raak
een verloren vrijheid aan
voor een enkel moment
valt het licht uiteen
in schaduwen die ik
nooit…
Duisterweg
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
527 heimwee
waar nachtbloemen wiegen in herinnering
en misschien schrijf ik je nog een lange brief
over hoe fijn het was samen in het liefdesbed
wanneer herinneringen dreigen te vervagen
en ik jouw herwonnen eenzaamheid voel
in het onrustige stromen van mijn bloed
en zal ook de duisterweg enig troebelen
vertonen in het schimmenspel van schaduw…
Voor de zwijnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
767 als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen
verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld
kleuren kruipen kort bij
ze schijnen me te wenken
los te willen weken
uit het onzichtbare domein
ik hecht aan mijn keizerrijk
waar zwakke schaduwen…
Alles overtreffende muze
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
545 Ik zag je door zomerzon
alle schaduwen verbleekten
ik begreep ik dat ’t niet kon
toch kwam ’t alleen door jou.
Zag je wandelen in herfstbos
lentezon scheen door bomen
alles kleedde zich met kleurig mos
alleen omdat men jou zag komen.…
Trauma
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
560 kosmos en universum
eeuwige honger gaapt
hangend aan de melkweg
welke zin heeft dit alles
is het muziek wat ik hoor
of stemmen van mijn eigen grond
waar het zaad begraven ligt
te wachten op het laatste oordeel
ik word bang van de fluister
van mijn weggooikinderen
langzaam dringen ze op
verslinden reeds mijn voetstappen
scheuren mijn schaduw…
Onomstotelijke waarheid
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 Gerommel
Een fase van schuilen tegen
De elementaire kracht van
De natuur
Gezamenlijk
Gaan vijf eeuwen voorbij
Over de brug met
Vier pijlers te water
De aarzeling
Schroom van de schaduw
In het mooi' licht
Vanaf de tel. Dit ogenblik
Na rust. De liefde. Het moment
Andermaal
De schildering. Het verlangen
De kunst.…
De tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 Uren, dagen, maanden jaren
Vliegen als een schaduw heen
De mens kan dit niet verklaren
God heeft de tijd, ja, Hij alleen.…
niemand
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
724 de schaduw zonder man
kust de regen
alsof ik niet zonder kan
dit bestaan kunnen
wij niet aan
bijna sta ik buiten
alsof dit werkt
korte zinnen huilen
de zwerk
lijn na lijn breekt
mijn leven naar de lever
alsof ik ooit op haar leek
geen vrouw lijkt beter
te zijn
oeverloos lijkt de ruis
te verdwijnen in de meander
opgezet de…
Nefast
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
402 Het moet in de verbeelding zijn
van de verworpenen die
hun eigen schaduw opwerpen.
Zoals zo vaak tijdens
de naborrel van berustende
stamgasten in de lokalen van angst.
Een opschalend gemoed ten spijt,
het verhult niet de symboliek
van ineenstortende strijdkracht.
De rimpelloze vijver weerspiegelt
louter het evenbeeld.…
ZONNESCHIJN
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.012 Omringd door schaduw
glanzen lange graspluimen
vol goudgele zon.
Doffe harspegels
gaan glanzen, zacht _ steeds feller:
traag rijst de zon op.
Het eerste zonlicht
daalt langzaam op de vijver:
kikkerroep begint.
Het woordje "wonder"
geeft gangbaar, daags gebeuren
een heilzame wond.…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net als ik,
ook even aan de eeuwige bron
die rijkdom schenkt,
vaak met het licht in de ogen
ook wel, vaak te gelijk,
word ik door de schaduw…
Lange tijd
gedicht
2.0 met 3 stemmen
17.403 Lange tijd gaat het goed,
stromen de rivieren vriendelijk naar zee,
bloeien de bloemen,
dartelen de vlinders,
slapen de filosofen in de brede schaduw van het dualisme,
geven mensen elkaar gelijk,
is het leven zacht en grootmoedig,
fluisteren meisjes in een oor:
'Laten we..enzovoort,
o laten we altijd...enzovoort...'
Heel lang gaat het…
PATRICK EN MARIA BRÖNTE (1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 kon ik Maria vragen
Ik koos haar om mijn zaad te dragen
Aan onze huwelijkse staat
-De liefde werd er niet versmaad-
Ontsproot een zestal kleine blagen
In zes jaar tijd, dat was te rap
Een jaar na onze laatste vrucht
Blies God haar levenskaarsje uit
Te zwaar elk jaar een zwangerschap
Dit was mijn lief in vogelvlucht
God wierp zijn schaduw…