492 resultaten.
Tempelkinderen
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 in het stokoude tempelbos wonen vreemde wezens
ze dragen baarden van een meter en hun haren los
slofjes van kringloopbladeren en aan een biezen band
slingert het hardstenen amulet van de albatros
de vrouwen zijn er rondborstig en aanbidden aqua
hun watergodin die opstijgt uit een mosgroene wolk
boven het borrelend zwavelmeer tussen de rotsen…
Leuke nicht
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
1.463 'Die krijtwitte rotsen
zie ik al zo vaak.
Het is om te kotsen,
maar hier is het raak!
Hier kan ik weer leven.
Ik ben in m'n sas,
ook al zie ik maar even
de Gooise matras.'
Ze is in d'r hum
en omhelst me heel vet.
In de tijd van een mum
ligt ze bij me in bed.
'Je bent me een leuke,'
is wat ik 'r zeg.
'bedankt voor het neuken.'…
Voorbij de dood
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
683 stiekem is m’n as verstrooid
op het Camperduinse strand
ik lig er korrelig en breed bij
zandkorrels de as van rotsen
zijn thans m’n naaste familie
ze vertellen over de dinosauri
helaas hun kennis der historie
kan ik niet overdragen, daar
de bovenwereld niet de taal
van zand en as verstaat
m’n vrouw ligt op het strand
met ‘n…
Mijn lieve lieve zus
hartenkreet
3.3 met 27 stemmen
3.929 Jij mijn lieve lieve zus,
als je bezig bent
met je dagelijkse dingen
zingt je lijf als een bergstroompje
tussen de kiezelstenen
terwijl het zich worstelt
tussen de grote rotsen.
Het stroompje dat alsmaar
groter en groter wordt
in bescheidenheid en
te geven en te geven.…
KLIMMEND VALLEN
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.175 Tom Poes spreekt verlopen vriend Ollie aan,
die als dwaallichtje leeft, niemand meer kan zijn,
verslagen blikken langs de rotsen laat gaan...
Een tovergrot maakt Olivier klaar en rein.
De wilde wensen mogen rustig vergaan;
opnieuw bestaat de baas van Bommelstein.…
VERLICHT DALEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Het verjongde hart der hoogte wentelt neer
over rotsen vol roepende bloemen
en weiden rondom een koel, blinkend meer.
Waar aardse bijen rusteloos zoemen
beleeft uit Hemel geboren taal steeds eer:
men zal haar als vredesdienaar roemen.…
RUIMTESPEL
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.384 buik met sparrenschaduw
glijdt zacht langs een bewoonde voet
geeft het ingetogen dorpsleven
zingende herboren arbeidslust
danst blozend door het ruime bergmeer
vergezelt
het vaartuig der Zwitserse weermacht
dat ronddraait gelijk een watertor
dapper snort _ hort en puft
aan al zijn kanten scherpe ogen heeft
die turen naar
beweeg'lijke rotsen…
Hoewel rafels
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
561 is gelopen
Jouw aantrekkings-
kracht inspireerde
de houdbaarheidsdatum
is nu echter verlopen
Jij speelt slechts, zon-
der echt te weten
Doet alsof het leven
simpel is af te kopen
Hoewel rafels
losgeraakt en aan
de rand uiteenvallen
totaal de tijd negeren
Loopt een leven
soms op de klippen
Steil van de zeebodem
oprijzende rotsen…
ALS ONZE ZIEL NIET ZONG
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.220 Als onze ziél niet zong,
En vreugdedansen sprong,
Zouden dan wel de vógels zingen,
De bronnen uit de rotsen springen,
En had de storm een tong?
Als onze hoop haar schat
Niet rustloos zocht, en bad,
Zou dan de boom zijn bloei en twijgen
Zó innig hemelwaarts doen stijgen,
Dat hij het blauw omvat?…
Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.281 De vredige pastoralen en de gaarden
Met vreemd-vervlochten bloemen, en de afgronden
Van dood en vlammengloed, met juichemonden
De englen in schitterende rei geschaarde;
En 's nachts, wanneer mijn Teken op de rotsen
In 't maanlicht blinkt boven de woelige zeeën
En een schip nadert van een vreemde kust,
Schijnt het de stuurman boven…
De ommuurde stad
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
615 kwetsbaar grijs en oud in
de winter koud en guur rondom
Zijn Heilige
natuur
't zoete klagen van Corona dagen
de onontkoombare dood
een gouden traan valt uit 't
hemelrood
tikt tegen 't venster in
windgeruis voorbij wereldramen
waar ze onze toekomst beramen
het bestuur in een rad van avontuur
rondom de ommuurde stad
boven de rotsen…
Lauwertakten onze komst
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
732 we regelden afganisthan
bliezen rotsen op
egaliteit kreeg geen gelijk
we moesten ons verschansen
bunkerden een plaats de vijand
bleek onzichtbaar maar paraat
wij wilden vrede dragen
ze lauwertakten onze komst
maar hadden zo hun eigen vragen
de opbouw is weer weggeschoten
babylonisch in begrip
samen is daar nooit genoten
de stenen…
Zo'n dag als vandaag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
578 Zo'n dag dat ik mijn zang hervind
in de morgenhymne van de planten,
de rotsen, de bomen en de wind.
Ruisend als uit een schelp,
later met spontaan vibrato.
Gedragen als een onschuldige roos
in een bed van bloeiende klanken.
Zal ik mijzelf vandaag herinneren?
Wakker worden uit de droom
die zich voor mijn ogen afspeelt?…
Naast honderdvijftigduizend kelen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
669 Hoe te spreken met honderdvijftig kelen,
en het gehuil van Sirenen achter rotsen verscholen?
De kamerbode in jacquet, de glimlachende beveiliger;
ankers van ridderlijke mildheid.
Sinds dit jaar word je wakker
door één enkel keelgeluid, de nog woordeloze stem
van de absolute overmacht.
Jouw roer is de onschuld.…
whisky hooglied
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
804 tot rond in fles gebotteld
als de zon aan de horizon
is de atmosfeer gloeiende
waar brandend haar beleving
zich in mijn gorgel welt
ik proef de ochtendmist
die als sluiers geslagen
de schotse hooglanden
als haar wieg openbaart
soepel walst zij de weg
via de nippende lippen
over mijn proevende tong
langs de huig omlaag
als van rotsen…
In het waaien van de vroege kindertijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
462 zij klimt naar boven
in troosteloze eenzaamheid
hamerslagen
bonken in haar borst
ook al weet zij dat Gij
bij haar zijt
aan weerszij der wereld
geplaatst
zij klimt naar boven
om op de rotsen te gaan staan
benee de
zee ‘t mulle zand
zij bijt met haar voortand
een wond in haar lip
gure wind
strooit zout in de mond…
het roerloos meer van glas
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
885 meer verblijf om tijdelijk
van de eeuwigheid te houden
je vloog, ontsnapte aan verplichting
landde in een andere belichting
bezielde eeuwenoude graven
raakte aan wat koningen ooit zagen
je zag het roerloos meer van
glas dat plotseling verscherfde
als de wind heel even sprak
en het kind in je de golven erfde
in de deining die op rotsen…
AANDENKEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Zelfs planten, dieren en rotsen zoeken
het spel, waarbij de koudste ziel ontbrandt.
Aan onbekende, verloren klanken
hebben de kunstenaars der vroegste tonen
hun onwankelbare naam te danken.
Beeldhouwers- en bouwmeestersroem mag tronen
binnen zakelijk woord, over schoolbanken,
blijft tastbaar gezeten tussen mensen wonen.…
door tuimelramen zweven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 een witte vogel die het rif verlaat
het kind dat met zilveren voetjes baadt
de man met stok die water uit de rotsen slaat
de valk die de verten ziet
de hoge pluimen van het riet
de landwind die naar de zee vliedt
het landschap in slingerlijn
de houtbrug over het ravijn
zal daar mijn grijze vader zijn
de nacht en najaarsvlagen
het hart…
Hoe ver nog?
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
383 Noch honger of dorst zullen mij kwellen
op mijn pad door de woestijn
water doet U uit rotsen wellen
U zorgt dat er altijd manna zal zijn.
En staande aan de parelen bogen
van Uw heilige stad Jeruzalem
zal ik met velen Uw naam verhogen
prijzend Uw daden met dankbare stem.…
Liegenspiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
255 De cadenza klom op tafel,
tors rotsen, sleep touwen,
en we schepen haar in
met een vork en een vergeten vis.
De matrozen kregen schelpdieren als helm,
de trossen gingen uit hun bol,
en nergens was olie,
behalve in de zin van mijn linkersok.…
VAST EN ONZEKER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
139 Op een heuvel aan het strand
staat de fiere zeeden
zijn voeten geklemd
tussen harde rotsen
de luchtige naaldenkruin
wiegt zacht heen en weer
in de zilte luchtstroom
vangt allerlei moegestreden
en pas ontwaakte klanken op
bereisde winden rusten
binnen de prikkende takken
bloemengeuren vol treklust
suizen voort en nemen
verzonken…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…
de liefhebber
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.481 zat bibb’rend in de Bar
van het Paradijs te Vingtimiglia
bitt’re koude campari soda
heel veel ijs
rotsen hoge bergen
blauwe meren bellissimo
lollo-lollo-la-lollo-brigida
cardinale-quatro-stagioni
claudia-lezione-con-amore
sophia-loren-tesoro-mio…
moeilijk te verklaren
zijn giornata particolare
enige uren later
kwam-ie waggelend…
Een Bron
hartenkreet
4.8 met 14 stemmen
1.271 Tussen rotsen en een dal verstopt zich een Bron,
Die in een schuimende sjaal aangekleed is.
Zoals een lief hondenjong is zij vrolijk, zij stroomt
Via geheimzinnige bergkloven in hun duisternis.
Lang geleden heeft zij haar begin verlaten
En de mist overschaduwt het eind.…
Maneschijn
poëzie
3.8 met 16 stemmen
3.146 De stilte alleen kan al die rust vertolken:
De nacht houdt de' adem in; de rotsen grimmen:
Aan ieder sprietje bleef een dauwdrup hangen, -
De hitte werd door de' avonddauw gevangen,
En geurt er mede uit de aard, die liefde wademt;
De mens luikt vol genot de dromende ogen,
En 't luwtje, als liefde al zoetjes aangevlogen,
Heeft kussend hem…
Nieuwjaar, Nouvel An
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
704 'Là où les rochers s'allongent vers l'Océan
nous nous reposons dans une vallée verte
qui nous a reçu sans réserve, accueillant
comme la vie devrait être pour nous tous
en nous donnant un Beau Regard sur tout
que nous gardons dans le plus-que-parfait'
Daar waar de rotsen zich uitstrekken naar de Oceaan
rusten wij uit in een groene vallei…
Ontluikende passie
netgedicht
4.7 met 77 stemmen
5.434 "trotseerde storm en golven
alleen... had ik de wind niet mee"
maar samen deden we het tij keren
'verpletterend' zijn je woorden,
storm en golven zwiepen met geweld op de rotsen
maar het is een rustgevend geluid en nergens anders te horen
dan alleen op het strand langs jouw beschermende duinen
de elementen trotserend en de wind die…
De zee / verlangen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 Groot is mijn verlangen
naar je grote wijdte,
de kleur van kobalt groen en
het fonkelen op ijsblauw water
je speelse schuim, dat dartelt
als een wit kanten kraagje
kabbelend langs wachtende
rotsen, die glimmend als
pasgewassen robben jong
luisteren naar jouw verhaal
van waters uit verre zeeën.…
Tragoidia
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
698 (koor af)
donker de bühne
getande rotsen doemen op
in het weinige licht
één enkele goudkorrel
die straalt in de donkerte……