5637 resultaten.
Gestolen uurtjes
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.546 Ze leefde van gestolen uurtjes
plukte de kussen van zijn mond
hun tijd was nog niet afgesloten
't verhaal was nog niet afgerond
Ze praatten tussen het kussen door
pijnlijk waren soms de herinneringen
maar ook over de allermooiste momenten
en nog veel meer van die dingen
Ze zweefde weer op roze wolken
en vergat de wereld om haar heen
de…
balancerend - Duo gedicht
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
802 ijlings zoekend
naar verloren voetstappen
keert het tij zijn schaduwzijde
terra kleurt rood
als door de zon gekust
wind doet wolken sluieren
sneeuw bedekt meer,
alles schijnt verdwaald
balancerend op helder en grijs
jij in het firmament
lieflijkheid glimlacht je tegemoet,
misère wordt bedekt
door de dromerige mantel der vergetelheid…
Sneeuwstorm
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
463 de ganse dag al klagen de winden
bij tij en bij ontij
stuifsneeuw tolt rond
met een onbeschrijflijke snelheid
buien hagel striemen met geweld
vanuit een kudde razende wolken
de weinige meeuwen ineengedoken
hun neus in de wind
altijd maar de wind
die huilt tot oren tuiten
die golven doet wentelen en uiteenspatten
die sneeuw in 't zand…
BRUINVIS
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
586 Wanneer
dit mollige ronde zeedier
hoog boven de golven uitspringt
maakt zijn plompe gestalte
een sierlijke zwaai
beeldt de onvatbare vrijheid
tussen wolken en schuim
van het gladde lijf
daalt sidderend zoute nevel
waarin dwergregenbogen
vluchtig de lichttaal spreken
die eens meehielp de aarde
tot leven te brengen
nog in de verste toekomst…
Een wijze les
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Achter de wolken
slaapt in het bos
‘t droomproces
een wijze les
het voorjaar wint
opnieuw aan kracht
een ieder heeft hier
lang op gewacht
gordijnen waaien open
winter is gelopen
lentezon geeft vreugde
aan kleine trage schaduwen
werkelijkheid bekoort dromen
er klinken stemmen in de natuur
dit is een andere stad…
zomerkind
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
569 ze bloeide klein
als witte bloempjes, waar een gouden hart in ligt
eindeloos vertolkend hoe haar tere kracht toch zomers telde
binnen zicht van eindigheid kleurt winter in wolken
langs een blauwe schijn vol hoop
morgen dansen blaadjes rond het spelend licht
van zondoorregen dagen
'leg jouw huppelhartje maar in zachte bloemen, kind
het…
Pauze...
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.598 Mokerslagen dreunen op mijn huid
Een ijzige kilte omklemd de onzekerheid
In de ogen van de arts zie ik duisternis
De ziekte, het scheldwoord, het is bij mij een feit…
Niets lijkt nu meer hetzelfde als voorheen
Het leven per dag want morgen bestaat nog niet
De strijd van bestraling en chemokuur is begonnen
Met veel angst, donkere wolken en verdriet…
dartelen en dwalen
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
801 kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken…
door mijn schuld
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.125 wil je laatste woorden niet horen
galmend door die hoge zaal
het glas niet vrolijk heffen
nu je van ons weggaat
helemaal
vergeef me
ik trek liever naar die zomer
de dwaze herinnering aan destijds
zoek het verspilde zaad
van barre dromen
onuitgekomen
ik krijg die krop niet uit mijn keel
ginds zweven nog de oude nevels
die in de wolken…
Het gedaagdenveld
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
564 Je keert je om uit herinneringen
neemt me mee naar het gedaagdenveld
waar de oorsprong ligt begraven
we lonken voorzichtig naar de wolken
het lijkt wel of de zomer verlegen is
we kijken schichtig naar de vogels
verzoenen ons niet langer met hartstocht
die we eens voelden in bijzonder verlangen
nooit zonder elkaar door het leven te gaan…
bloemlezing in de tuin
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
747 in een waterplas
maan ik een spiegel aan
tot stilstand
aan de rand, van mij alleen
rolt een steen uit
ik verberg hem
onder mijn huid
alsof zonder niet meer kan
alsof hij ogen baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water
wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast…
tussentijd
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
555 ik zag hoe de wolken elkaar kusten
de lucht was blauw; de zon verstreek langs witte hoogtes
beneden op de grond stond de tijd
alleen gelaten door mijn hart
verloren tussen bomen liepen slechts mijn dromen
over hoe het was geweest- ik mis je zo
ik mis
de glans van wie je was, van wie je bent
van wie je steeds zult zijn
het blijft- en…
zesentwintig
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
628 de eenhoorn draagt nog sprookjes tussen zijn oren
in het schijnsel van de afnemende maan verdraait
een wolk zijn waarheid
donkerder
waar een zevenmijlsgevoel te grote stappen telt,
gegeven door het levenslange beeld van spiegels
die slechts één kant kennen
ooit zal de zon vertellen hoe het water valt
dan spiegelt er een beeld in vijvers…
Glazen bol,
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
685 Koud en onvruchtbaar
als de polen, de glazen bol
gevuld met winterlicht, in
een draaiend beweging van
een kleine hand ontkiemt
het noorderlicht, wolken
sneeuw die behoedzaam
binnendrijven, hoe hard ik
ook zal draaien, het zijn
souvenirs van herinneringen,
die opspringen en wil bedekken
aan de binnenzijde van deze
minuscule wereld…
wrimpelingen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
618 ogentroost
de fluister
tikte haar aan
in de vroegte
van de morgen
droeg
een bruidsluier
vol
belofte
aan
de zon
streelde
krullende lokken
liet wangen blozen
in de middaguren
krulde
haar lippen
in een zachte
glimlach
rozenrood
in de schemering van de
avonduren
met schaduw
van de straatlantaarn
kwam de maan
tussen de wolken…
Ongewis
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
579 verstrengeld door liefde lezen zij elkaar
in de weerspiegeling van de zee
maren in de wolken zonneklaar
blijkt dit nu allemaal passé
hij leest zijn pijn in haar ogen
blaam kruipt op vanuit zijn ziel
probeert hij ze kussend te drogen
wat eens solide was nu zo schriel
lijkt deze magie doorbroken
nu hij vaker in cirkels praat
's nachts…
Spreeuw
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
595 Circa 60.000 tot 70.000 spreeuwen vliegen rond in een grote wolk die regelmatig van snelheid en vorm verandert boven de buurt.…
dat moet toch wel, denk ik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
897 ik merk het, geloof ik, toch aan hem
het maakt hem vaak wat triest
denk ik
vaak zon achter de wolken
dacht je ook niet?
nee, kijk dan eens naar mij
de levensvreugde zelve…
Boven alles uit
gedicht
3.2 met 10 stemmen
4.500 Totdat
's avonds alles achter een zwarte wolk
verdwijnt, wegdommelt met de doden mee.
Dat boven alles uit schoonheid ontbrandt,
het uitgestrekte, noordelijke land, doordrenkt
met duizeling van eeuwen, zo innig hier
omhelsd.…
Welterusten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
793 Wanneer ik wil gaan slapen
zingt er iets in mijn hoofd
ik denk aan de dingen
die God ons heeft beloofd
hoe Hij ons komt halen,
Zijn geliefde volk,
wij Hem tegemoet gaan
op een hemelse wolk
ik voel me zo rustig,
als Hij dit voor ons wil
dan word ik als het zover is
vanzelf wel opgetild
zo ga ik heerlijk slapen,
totdat Hij mij weer wekt…
Een tijd stopt
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
832 dwingen
woorden blijven op de plek
alsof ze niet zijn uitgesproken
opgesloten tussen muur of hek
als vuurwerk dat niet is ontstoken
gedachten blijven peinzend staan
in momenten van stil staren
als wij elkaar niet meer verstaan
en ons daarover zorgen baren
verdriet wat ons zo pijnlijk treft
door tegenslag of zware strijd
in donkere wolk…
Onweer
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
535 nu de dreiging is gekomen
en er wolken zijn ontstaan
vertellen alle grote bomen
van de regen komt eraan
haal de was nu snel naar binnen
hou de plu maar paraat
het kan nu elk moment beginnen
je weet wel hoe dat gaat
als je toch de sprong gaat wagen
ondanks gerommel in de lucht
is dat om moeilijkheden vragen
zelfs de vogels zijn gevlucht…
Ik vergeef je.....
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
1.807 En donkere wolk om het hart vol met regen.
Ik vergeef je dat je de klanken van mijn ziel niet kan aanvaarden.
Uit waardering voor mijzelf emoties los te moeten laten om gelukkig te kunnen aarden.
Ik vergeef je dat je hart geen contact of ware ontmoeting is.
Een hart dat gesloten blijft voelt als een koud en eenzaam gemis.
"Ik vergeef je....…
In limbo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
508 Als achter ons de poorten sluiten
strijken we neer een ieder zwijgend
het stroeve licht ons lot beklijvend
in dit godverloren oord
we trekken soep van oude botten
staren elkaar in starre ogen
het is alsof wolken vonken stelen
uit onze kruinen, wijd geopend
weigert de nacht de zucht naar sterren
en sterven gebeden op dansend vuur
van vers…
Het zwijn en zijn zonnestralen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
882 Onder wolken
geld als zegeningen tellen,
wachten op de regen.
Ze had nog zo gezegd:
‘Blijf verre van’,
maar in het licht van de maan
lijkt alles verder weg dan dichtbij.
Als sterren.…
mist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
570 De stroom van mijn gedachten
verdampt en vormt weer wolken.
Harde regen dreigt mijn gemoed
voorgoed uit te schakelen.…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
3.678 Gelijk de zon straks de wolken verdrijft,
bereidt zij "autonoom" een warm afscheid,
is het "samen" wat de boventoon krijt,
ofschoon een drang naar vrijheid mij beklijft.
Hoe vrees ik te grote gebondenheid
als zij de regels onzer taal herschrijft!…
Liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
999 haat
Opgevangen zijn de verloren zielen
Genezing die wacht, er is
De liefde warm vol mededogen
Vertrouwend op de warmte van de zon
Mijn hart opent zich vanzelf
Op het moment van liefde
Kom, vertrouw het licht van liefde
Omarm de vrede die gevonden is
Geen mens op deze wereld kan ontkennen
Dat liefde alles is
Verdreven zijn de donkere wolken…
Chaos en goden
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
841 Wanneer de aarde langzaam zal verdrogen
en grote bomen bij bosjes vallen,
pas dan zal men bidden gelijk vazallen,
er de hemel smeken om mededogen
De donkere wolken zijn allang gezien,
uiteen gedreven boven de schapen
die lamlendig hun helling afschrapen
en zich niet houden aan paragraaf tien
van het wetboek -verboden te graven
in dijken…
Lage streken*
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.526 De zwarte wolken waarvan het krioelt,
verdrijven zicht. Onaanhoorbaar de klank
van mijn coryfee, die zo rank en blank
de zee met tranen van onschuld doorwoelt.
De waterspiegel die daardoor stijgt, toont
omkijkend wat de machtigen niet baat.…